18 ΜΑΙΟΥ

Σε γνώρισα πριν τρία περίπου χρόνια. Όλοι το λέγαμε στην κλινική, ήσουν άριστη συνάδελφος, φιλότιμη, αισιόδοξη, πάντα χαμογελαστή, δε χάλαγες χατήρι σε κανένα. Ήσουν ένας καλός άνθρωπος. Αυτό που λέμε «ψυχούλα». Είχες μια ευτυχισμένη οικογένεια, έναν σύζυγο που σε λάτρευε και μια κορούλα, το καμάρι σου, σωστό πειραχτήρι. Ήθελες να γίνεις ενδοκρινολόγος και ήρθες στην κλινική μας για να κάνεις τα δύο απαιτούμενα χρόνια παθολογίας. Κατάφερες και μας κέρδισες σε ελάχιστο χρόνο. Δεν έχω γνωρίσει πιο ζεστό άνθρωπο. Κάναμε μπόλικες εφημερίες μαζί, και Χριστούγεννα και Ανάσταση. Όταν ήταν ήσυχα διαβάζαμε, παίζαμε παιχνίδια στο pc ή ξεκινούσαμε κάτι τεράστιες συζητήσεις περί Ζωής και ανθρώπινων σχέσεων. Θυμάμαι γαϊδούρι με ανέβαζες, γουρούνι με κατέβαζες διότι ήμουν πολύ απότομος, απόλυτος και γκρινιάρης στη δουλειά και …ψυχρός στις σχέσεις μου. Ναι, μου έδινες και τέτοιες συμβουλές. Μου είχες κάνει δώρο και ένα μπρελόκ με το γαϊδουράκι του Shrek. Ακόμα το έχω κρεμασμένο στο γραφείο.

Σε μια από αυτές τις συζητήσεις μου εκμυστηρεύτηκες και την περιπέτεια υγείας σου, ένα ογκίδιο μαστού που αφαιρέθηκε με σύστοιχο λεμφαδενικό καθαρισμό προ έτους. Αυτή η περιπέτεια σε έκανε να ζεις την κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία, σε έκανε να μη θεωρείς τίποτα πια δεδομένο. Έκτοτε έκανες σχεδόν κάθε τρίμηνο  προληπτικές εξετάσεις και κάθε φορά αυτές πιστοποιούσαν πως η «παλιασθένεια» ήταν πια παρελθόν.

Και όλα πήγαιναν καλά. Δύο χρόνια μετά όμως, το 2006, αλίμονο, η μοίρα σου έπαιξε ύπουλο παιχνίδι και ο Θεός έκατσε με τα χέρια σταυρωμένα. Η τελευταία αξονική τομογραφία που έκανες στα πλαίσια του προληπτικού τσεκ-απ σου, δεν ήταν καλή. Είχε μερικά ανησυχητικά ευρήματα στα οστά, που πιθανόν παρίσταναν μεταστάσεις. Το εύρημα επιβεβαιώθηκε με το ακόλουθο σπινθηρογράφημα και ο αγώνας της επιβίωσης σου ξεκίνησε για μία ακόμα φορά. Πήγες στους καλύτερους ογκολόγους και ξεκίνησες αμέσως χημειοθεραπείες.

Την πρώτη συνεδρία την ανέχτηκες πολύ καλά. Μοναδική και αναμενόμενη επιπλοκή η αλωπεκία που ευτυχώς δε σε πτόησε καθόλου. Επανήλθες στη δουλειά χαμογελαστή όπως πάντα, με μία περούκα αλα Κλεοπάτρα προσπαθώντας να διακωμωδήσεις την όλη κατάσταση. Και κοίτα να δεις πράματα, αντί να σου δίνουμε εμείς κουράγιο, έδινες εσύ σε εμάς σα να μη συμβαίνει τίποτα. Θαύμαζα αυτή την εσωτερική σου δύναμη και προσευχόμουν καθημερινά για σένα. Η δεύτερη όμως συνεδρία έριξε τα λευκά σου αιμοσφαίρια γεγονός που σε ανάγκασε να διακόψεις τη δουλειά λόγω του εμφανούς πια κινδύνου ευκαιριακών λοιμώξεων. Μιλούσαμε όμως στο τηλέφωνο. Ήσουν καλά και έπαιζες συνέχεια με την κορούλα σου και αυτό ήταν υπεραρκετό για να ανακτήσεις τις δυνάμεις σου. Η τρίτη συνεδρία τελικά σε τσάκισε. Αναγκάστηκες να νοσηλευτείς στο Αττικό νοσοκομείο με τη διάγνωση της παγκρεατίτιδας ως επιπλοκή της χημειοθεραπείας.

Οι έμετοι ήταν κοπιώδεις και ασταμάτητοι ενώ οι πόνοι από τις οστικές μεταστάσεις άρχισαν να γίνονται ανθεκτικοί στα όποια αναλγητικά. Θυμάμαι είχαμε γενική εφημερία όταν αποφασίσαμε με την Ελένη.Β να σε επισκεφτούμε στο Αττικόν. Είχαμε συμφωνήσει να είμαστε δυνατοί μπροστά σου και να σε εμψυχώσουμε όσο μπορούμε. Μπήκαμε στο δωμάτιο και σε βρήκαμε εξαντλημένη, καχεκτική, ικτερική. Με το ζόρι μας χαμογέλασες και με το ζόρι μας είπες: «μακάρι να μπορούσα να σας βοηθήσω στη σημερινή γενική σας εφημερία». Ο άντρας σου στεκόταν στην καρέκλα με πρησμένα κατακόκκινα μάτια και η Ελένη.Β σου έπιασε λίγο αμήχανα την κουβέντα. Εγώ όμως ήμουν μουγκός. Τι να έλεγα άλλωστε; Ούτε ένα «τι κάνεις» δεν κατάφερα να ξεστομίσω. Αναρωτιώμουν τι νόημα θα είχε μια τέτοια ερώτηση, τι νόημα θα είχε να σου ευχηθώ κουράγιο ή περαστικά όταν τα μάτια μου δήλωναν άλλα. Σου χάιδευα μόνο το χέρι καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες να μην ξεσπάσω μπροστά σου. Μου ερχόταν συνέχεια η ερώτηση «γιατί;».  Όμως όχι! Έπρεπε να φανώ δυνατός! Έπρεπε να σε εμψυχώσω με όλη μου τη δύναμη και ας μην άλλαζε το αποτέλεσμα. Η νόσος ήδη ακολουθούσε την τελική της πορεία όμως θέλαμε όλοι να μας αισθάνεσαι δίπλα σου.

Περίπου 20 μέρες μετά, ξεψύχησες. Ήταν 18 Μαΐου 2006, τρεις μέρες πριν τη γιορτή σου. Όλοι στην κλινική παγώσαμε στην είδηση. Ο Νίκος.Τ η Βάσω.Μ, ο Μάκης.Χ, ο Ισίδωρος.Μ, η Δώρα.Μ, η Βαγγελία.Κ, ο κ.Πέππας, όλοι θρηνήσαμε, ο καθένας με τον τρόπο του. Δύο χρόνια πέρασαν από τότε και ακόμα θυμάμαι τα πειράγματά σου, τα κουλούρια που έφερνες κάθε πρωί στην κλινική από το φούρνο της γειτονιάς, την εργασία που έκανες για τη σιδηροπενική αναιμία. Δύο χρόνια πέρασαν και πίστεψέ με ζεις μέσα στην ψυχή μου όπως ακριβώς σε γνώρισα, χαμογελαστή, αισιόδοξη και πάντα πειραχτήρι.  Υπάρχουν τόσες στιγμές που σε σκέφτομαι στα δύσκολα. Αντλώ δυνάμεις από σένα. Σα να είσαι δίπλα μου. Δεν ξέρω, μπορεί και να είσαι! Και υπάρχουν και οι άλλες στιγμές, οι πολύ άσχημές μου, οι μελαγχολικές, οι γεμάτες απαισιοδοξία και απογοήτευση, εκείνες που σκέφτομαι πως ο Θεός ήταν άδικος απέναντί σου. Εκείνες που κοιτώ αγωνιωδώς τον ουρανό και Τον ρωτάω για ακόμα μια φορά: Γιατί;

Advertisements

1 thought on “18 ΜΑΙΟΥ

  1. Παράθεμα: ΕΛΠΙΔΑ | Μαύρος Πητ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s