Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

370x208_lungteaser

Η ανακοίνωση σε έναν ασθενή ότι έχει καρκίνο δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εξατομικεύεται προφανώς από πολλούς παράγοντες όπως την ηλικία του, τη μόρφωση, τη διαύγεια πνεύματος και φυσικά το χαρακτήρα του. Ο πατέρας μου είναι 72 ετών με καλό επίπεδο μόρφωσης, χωρίς άνοια. Είναι ένας περήφανος άνθρωπος με δυνατό χαρακτήρα που το μόνο που ήξερε από νέος ήταν να δουλεύει καθημερινά και με υπερωρίες ως μηχανουργός στην ΕΛΣΑ για να συντηρήσει την οικογένειά του. Ακόμα και μετά τη συναξιοδότησή του εξακολουθούσε να είναι αρκετά δραστήριος. Είτε θα έβαφε το σπίτι, είτε θα φύτευε ντοματιές και αγγουριές στο εξοχικό μας στο Δήλεσι, είτε θα ψάρευε, είτε θα μαγείρευε, με κάθε τρόπο έδειχνε τον ισχυρό και οργανωτικό του ρόλο στην οικογένεια. Δε θα μπορούσα να του κρύψω τίποτα. Δεν ήθελα κιόλας.

Μπήκα στο σπίτι. Ο πατέρας είχε ήδη γυρίσει απ´το Δήλεσι όπου είχε παραμείνει μόνος για 24 ώρες λόγω της ακτινοβολίας του PET-CT. Καθήσαμε να φάμε σα να μη συμβαίνει τίποτα και όταν η μητέρα μου και ο αδερφός μου πήγαν να ξαπλώσουν παραμείναμε μόνοι στην κουζίνα. Με κοίταξε στα μάτια και ρώτησε κατευθείαν: «Έχω το κακό Πέτρο; Έχω καρκίνο;». Δεν ήθελα να απαντήσω «ναι, έχεις καρκίνο». Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Ήθελα κάπως να χρυσώσω το χάπι, έστω στην αρχή, σε μια προσπάθεια μου να μη στεναχωρεθεί, μην απογοητευτεί και το κυριότερο να μη μου αρνηθεί τον περαιτέρω έλεγχο που έπρεπε να γίνει. Είχα πάρει και έναν άτλαντα ανατομίας μαζί για να του εξηγήσω τι σημαίνει υπεζωκότας, να του δείξω ακριβώς που είναι η οζώδης βλάβη και με ποιο τρόπο πιεζόταν το δέκατο μεσοπλεύριο νεύρο που του προκαλούσε τον πόνο.

«Δεν ξέρω μπαμπά, είναι πιθανό να έχεις καρκίνο αλλά δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν δεν κάνουμε βιοψία πρώτα». Ξεκίνησα να του αναλύω σε ποιο σημείο θα επιχειρήσουμε να πάρουμε βιοψία, όμως ο πατέρας μου τελικά δεν ενδιαφερόταν και πολύ για τις ιατρικές λεπτομέρειες. Μπορεί και να τον ενοχλούσαν. Ήταν προφανές πως εκείνη τη στιγμή με ήθελε σαν γιο και όχι σα γιατρό. Μου έπιασε το χέρι λέγοντας «ρε χαζέ, μην ανησυχείς, ό,τι και να είναι, ο πατέρας σου είναι αρκούδι, μην κολλάς. Απλά θέλω να μου υποσχεθείς πως θα έχω τις επιλογές μου. Δε θέλω να μου κρύψεις τίποτα όσο κακό και αν είναι ε;». Μου άρεσαν πολύ αυτά τα πρώτα λόγια του.

Φυσικά και κατάλαβε πως έχει καρκίνο όμως επέλεξε να είναι αισιόδοξος. Και το ίδιο έπρεπε να κάνω και εγω. Να φανώ ήρεμος, ψύχραιμος και δυνατός είτε αυτό γινόταν με την ιδιότητα του γιατρού, είτε με την ιδιότητα του υιού. Δυστυχώς όμως όσο και να το προετοίμαζα από την προηγούμενη ημέρα, δεν τα κατάφερα. Ενώ τον έβλεπα μπροστά μου αισιόδοξο, το ηλίθιο μυαλό μου άρχισε να κατεβάζει δεκάδες εφιαλτικές εικόνες που έδειχναν ένα Δήλεσι εγκαταλελειμμένο, ετοιμόρροπο, με ξεραμένες ντοματιές και αγγουριές, ένα toyota corolla αραγμένο και σκονισμένο στο πάρκινγκ και έναν μπαμπά, απισχνασμένο, καταβεβλημένο με παρεντερική σίτιση και μάσκα οξυγόνου να αποδεικνύει με τον πιο βάρβαρο και ξεκάθαρο τρόπο ότι ο καρκίνος σκοτώνει.

Δεν του αποκάλυψα ποτέ αυτές τις εικόνες. Ούτε πρόκειται. Ήταν και είναι οι δικοί μου φόβοι. Χαμήλωσα το βλέμμα μου και  έβαλα τα κλάματα. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως σε αυτή τη μάχη η αισιοδοξία είναι μέγα όπλο και με αυτό το όπλο ο καρκίνος μπορεί μεν να σκοτώνει αλλά όχι πάντα. Οι εικόνες όμως συνέχισαν να έρχονται ασταμάτητα. «Ααα δε θέλω τέτοια» μου είπε ο μπαμπάς και έκλεισε την πόρτα της κουζίνας μην ακούσει κάτι η μάνα μου. «Θα το παλέψουμε μαζί. Γιο γιατρό έχω και δε φοβάμαι τίποτα». Σήκωσα το κεφάλι μου και τον κοίταξα. Χαμογελούσε. Ήταν φοβερό. Εγώ έκλαιγα και ο μπαμπάς χαμογελούσε. Και κάπως έτσι ο αγώνας μας ξεκίνησε. Μαζί.

Advertisements

27 thoughts on “Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

  1. lnas

    Για κάποιο λόγο αυτή τη φράση «. Γιο γιατρό έχω και δε φοβάμαι τίποτα» ημουν σίγουρη οτι θα την πει. Και θα την εννοεί όσο τιποτα άλλο. Με το καλό και μαζί να ακούσετε και τα ευχάριστα αποτελέσματα.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. princess

    Πετρε, εγω γιατρος δεν ειμαι, ανθρωπος ειμαι και ξερω να πω πως αυτο το «μαζι» μεγάλη δουλειά είναι, και στα καλά και στα κακά. Τις εικόνες που χεις εσυ σα γιατρός, ο πατέρας σου δε τις έχει, κ αυτό τον κάνει πιο δυνατό από σένα. Πάρε λίγη από τη δύναμή του, βάλε όλη σου τη γνώση και προσπάθησε να κάνεις απλά το καλύτερο για κείνον -και για όλους σας. Όποια κ ναναι η έκβαση της μάχης, θα την έχετε παλαίψει μαζί, χέρι χέρι σαν πατέρας και γιός -και στο τέλος θαστε κ οι δυο περήφανοι να δεις…

    Αρέσει σε 3 άτομα

  3. maniaspirit

    Σε αυτή τη μάχη του μαζί, στον πατέρα σου δίνεις δύο πράγματα.
    1. σε χρειάζεται΄… χρειάζεται την στενοχώρια σου τους εφιάλτες σου. Τους χρειάζεται όχι ως εικόνες (που ενδεχομένος θα του τις περιέγραφαν τα άλλα μέλη) αλλά ως σκοπό, ως στόχο ζωής Ρίχνεται στη μάχη με αυτό το στόχο. Θέλει να σε κάνει να πιστέψεις πως σε αυτή τη μάχη ανεξαρτήτου αποτελεσμος θα βγείτε κερδισμένοι Το πως και γιατί θα το βρεις στην πορεία. Πίστεψέ με τον κάνει πολύ πιο δυνατό να παλεύει για το παιδί του. Διάλεξε εσένα, παλεύει για σένα 🙂 Φοβάσαι, το ξέρει, θέλει να στρέψει τον φόβο σου σε γόνιμο φόβο, και να σε κάνει ατρόμητο
    2, Σε εμπιστεύεται ως ανθρωπο αλλά κυρίως ως γιατρό. Είναι σίγουρος πως θα κάνεις το καλύτερο. Και θα το κάνεις γιατί είσαι καλός γιατρος. Απόδειξη ούτε που νοιαζεται για την ιατρική μέθοδο … η εμπιστοσύνη… είναι το πιο βασικό. Δεν θα τον προδώσεις, και αυτό ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
    Το μαζί έχει έναν πολύ απλό κανόνα. Εγω παλεύω για σένα και εσύ για μένα! Και οι δύο θα βγούμε πιο δυνατοί και θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα ΠΑΝΤΑ Να εναρμονιστούμε με το Σύμπαν , με την αρετή και τόλμη για την ελευθερία
    Βρες τους λόγους που παλεύεις για εκείνον. (μάλλον να τον θέσεις σε αρμονία με το Σύμπαν, στωικός πες) Εκείνος παλεύει να μην χάσει το γιο του, εσύ τον πατέρα σου. Μια μάχη που ήδη την έχετε κερδίσει … ανεξαρτήτου αποτελέσματός
    Εδώ είμαι παλεύω για σένα μπορείς να είσαι όσο πιο απαισιόδοξος θέλεις. 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Πέτρος Ματσούκας Post author

      Ευχαριστώ για τις σκέψεις σου Μάνια. Ο αγώνας αυτός είναι one step at a time. Το λάθος που έκανα στην αρχή της διάγνωσης είναι πως σκέφτηκα εικόνες που κατά πάσα πιθανότητα θα αργήσουν πολύ να έρθουν. Θα πρέπει να βιώνω και να ζω κάθε μέρα ξεχωριστά. Κάθε μέρα που περνά είναι ξεχωριστή. Υπάρχουν καλές μέρες και υπάρχουν και κακές μέρες. Σε γενικές γραμμές οι περισσότερές μας είναι καλές μέρες , οπότε δεν παραπονιέμαι. Ο αγώνας μας συνεχίζεται.

      Αρέσει σε 2 άτομα

  4. F.

    Καλησπέρα, Πέτρο. Ίσως ακουστώ σκληρή, αλλά προσπάθησε να μην σκέφτεσαι σαν να έχει ήδη φύγει. Ξέχνα το τι μπορεί να γίνει αύριο και δώσε βάση στο σήμερα, στο τώρα. Σκέφτομαι ακόμα πως μέχρι ένα σημείο ίσως του κάνει καλό να σκέφτεται εσένα αντί να αρχίσει να λυπάται τον εαυτό του – αλλά υποθέτω ότι ήταν η ένταση της επώδυνης στιγμής. Τώρα που έγινε η «ανακοίνωση», θα είναι αλλιώς. Αγάπη χρειάζεται. (το ξέρω πως τα ξέρεις αυτά…)
    Οι άνθρωποι αυτής της γενιάς πάλεψαν για τα πάντα στη ζωή τους και ξέρουν να είναι μαχητές. Είναι σημαδιακό που γεννήθηκε Πρωτομαγιά! 😉 Συγχαίρω και τους δυο σας για τη γενναιότητά σας. Εύχομαι κι εγώ πραγματικά τα καλύτερα αποτελέσματα, γιατρέ! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

  5. Λυγερή

    Διαβάζω… διαβάζω… δεν ξέρω τι να σου πρωτογράψω… για εσένα; το μπαμπά σου; εσας;…… εμένα; το μπαμπα μου; εμάς;…
    Δε φτάνουν ούτε τα σχόλια, ούτε οι σκέψεις, ούτε οι λέξεις… τέσπα!
    Από ολα αυτά που μου πήζουν το κεφάλι, θα σου πω ένα από αυτά που άκουσα να λεει στις νοσηλεύτριες, καθώς πηγαινοερχόμουν στο διαδρομο με την προφαση να μην είμαστε πολλοί μεσα αλλά καλύπτωντας με για άλλη μια φορά, να μην φαίνεται πολύ ο «πόνος» στα μάτια μου… την ωρά της χμθ… των πολλών εξουθενωτικών χμθ… «ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΑΓΜΑ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ…!» … και πολλά άλλα… που δεν είχαν καμία σχέση με την εξουθένωση ή τους αφόρητους πόνους…
    Η ασθένεια είναι απίστευτα σκληρη (τη γνώρισα σε πολλές μορφές)… αλλά η αγάπη και η καλή σχέση έχει τη δική της δυναμική και πίστεψέ με θα ήμουν η τελευταία που θα σου χρύσωνε το χάπι…
    Καλημέρα! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

  6. Yannis Tzitzikas

    Γεια σου Πέτρο. Αρχικά πολλές ευχές για περαστικά. Επίσης καλό κουράγιο και αισιοδοξία. Ναι, και όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, η έκφραση των δικών σου φόβων, κάνουν τον πατέρα σου πιο θαρραλέο (σχετικά είναι εξάλλου όλα). Τι να πω πέραν των περαστικών; Αξίζει να ψάξει και να δοκιμάσει κανείς κάποια νέα θεραπεία; Όλοι νομίζω οι άνθρωποι έχουν δύσκολες περιόδους στη ζωή τους, άλλοι στην αρχή, άλλοι στο τέλος, άλλοι ομοιόμορφα στη διάρκεια της ζωής τους. Στη μοίρα του ανθρώπου είναι ο αγώνας για επιβίωση.Καλή επιτυχία στον αγώνα σας

    Αρέσει σε 2 άτομα

  7. Πέτρος Ματσούκας Post author

    Γιάννη έθεσες ένα τεράστιο ζήτημα. Αξίζει να ψάξει και να δοκιμάσει κανείς μια νέα θεραπεία; Πριν δυο χρόνια διάβασα το «εμείς οι θνητοί», ένα βιβλίο του Gawande Atul, στο οποίο, γιατρός και ο ίδιος, περιέγραφε κάποιες σκέψεις σχετικά με το γήρας και τους οίκους φροντίδας ηλικιωμένων αλλά και το πώς βίωσε ο ίδιος το θάνατο του πατέρα του από νεοπλασία εγκεφάλου. Υπήρχαν πολλές σκέψεις σχετικά με το αν αξίζει τον κόπο και την ταλαιπωρία να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο με σκοπό την παράταση ζωής αλλά με κίνδυνο να χάσεις και την τελευταία ποιότητα αυτής. Το βιβλίο αυτό το έδωσα και στο μπαμπά μου να το διαβάσει πριν λίγους μήνες και λίγο πριν ξεκινήσει τις πρώτες χημειοθεραπείες. Και το διάβασε πολυ προσεκτικά μέσα σε λίγες ημέρες. Του υποσχέθηκα αυτό ακριβώς. Να τον αφήσω να επιλέξει θεραπείες και να τον προσανατολίσω στην κατεύθυνση της «ποιότητας» και όχι της «ποσότητας». Αυτό το βιβλίο μας οργάνωσε και τους δύο και από αυτό προέκυψε και ο τίτλος της προηγούμενης εγγραφής.

    Ευχαριστώ για το σχόλιο Γιάννη. Καλή σου ημέρα.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Yannis Tzitzikas

      Χαίρομαι που έχετε διαμορφώσει κοινή άποψη. Νομίζω ότι βοηθάει αυτό. Ναι σίγουρα η ποιότητα είναι σημαντική. Εξάλλου αν παραλείψει κανείς τη μεταφυσική διάσταση των πραγμάτων, τον αγώνα για επιβίωση θα τον χάσουμε όλοι, θνητοί γαρ. Άρα απλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε όσο το δυνατόν παραπάνω και πιο καλά. Και σίγουρα δεν το καταφέρνουν όλοι το ίδιο καλά. Την Μεγάλη Εβδομάδα ένα μακρινό ανιψάκι μου ήταν στο νοσοκομείο από συνεχόμενες πνευμονίες. Ευτυχώς τώρα είναι καλά και βγήκε, όμως ένα άλλο 8 μηνών μωρό που εισήχθη με κάποιο πρόβλημα δεν τα κατάφερε τελικά.

      Πάντως από τις νέες θεραπείες, θα μπορούσε κάποιος να κοιτάξει εκείνες (αν υπάρχουν) που δεν έχουν παρενέργειες. Το λέω διότι νομίζω ο άνθρωπος πάντα πρέπει και να νιώθει ότι το προσπαθεί όσο μπορεί. Το ψυχολογικό όφελος από το αγωνίζεσθαι είναι σημαντικό, καθώς και η βαθιά αισιοδοξία (όπου και αν εδράζεται αυτή). Είχα ακούσει, δεν το έχω ελέγξει όμως, ότι κάποιος είχε μετρήσει και είχε δει ότι οι γερμανίδες καλόγριες παρουσιάζουν τα χαμηλότερα ποσοστά ασθενειών από όλες της άλλες κοινωνικές ομάδες, και ότι οι στωικοί φιλόσοφοι της αρχαιότητας ζούσαν πάρα πολύ.

      Αρέσει σε 3 άτομα

  8. Giannis Pit

    Πέτρο,
    δεν γνωριζόμαστε και λίγο καιρό σε ακολουθώ εδώ.
    Και στην προηγούμενη παρόμοια ανάρτησή σου ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι και μια έκδηλη αδυναμία να πω κάτι. Για να μην θεωρηθώ γελοίος.
    Η Σκηνή που περιγράφεις είναι συγκλονιστική. Είναι και σπάνια γιατί σπάνια υπάρχει αυτή η αναπαράταση Παιδιού-Γιατρού-Πατέρα-Ασθενή.
    Δεν ξέρω αν προσωπικά θα τα έβγαζα πέρα σε μια τέτοια φάση και συμμερίζομαι απόλυτα τα αισθήματά σου.
    Ο Πατέρας σου Θεός….! παραδίδει μαθήματα ζωής σε όλους μας. Απίστευτη αντίδραση. Καταχώνιασε τα προσωπικά του αισθήματα και ανέδειξε τα γονικά του. Τι ρόλος Θεέ μου….!
    Τι άνθρωπος….!
    Πέτρο. Ειλικρινά ανοίγω την καρδιά μου και στέλνω ….δεν ξέρω γαμότο τι να στείλω. Τη θετική μου αύρα, τον σεβασμό μου σε όλους σας, την ευχή μου να δοθεί μια μάχη με ελπίδα.
    Θα τα λέμε φίλε.

    Αρέσει σε 3 άτομα

  9. Άιναφετς

    Τα τελευταία χρόνια πριν ακόμα φύγει ο πατέρας μου (που ήταν νευροχειρούργος όπως σου είχα γράψει,) μελετώ σοβαρά ότι έχει σχέση με καρκίνο και αυτό ειδικά μετά την «περιπέτεια» του αγαπημένου μου φίλου Κ, ο οποίος διαγνώστηκε με μεταστατικό όγκο στον εγκέφαλο.
    Τότε, που λες, είχα πάει όλες τις εξετάσεις του, στον πατέρα μου, που ήταν πλέον συνταξιούχος, αλλά έπαιρνε μέρος σε πολλά συμβούλια, για να μας πει τη γνώμη του και είπε: «Δεν χειρουργείται ο όγκος εκεί που βρίσκεται και το πολύ σε τρεις μήνες, θα χάσεις τον Κ «… Είχα υποσχεθεί στον Κ να του πω την αλήθεια γιατί είχα και έχω ανακοινώσει σε όλη την οικογένεια πως οτιδήποτε μου συμβεί θέλω την αλήθεια ως υπεύθυνη του εαυτού μου, έτσι του είπα ακριβώς τι μου είπε ο πατέρας μου… Και η απάντηση του Κ ήταν, «εγώ θα το παλέψω και θα δεις!». Και Πέτρο, έζησε πραγματικά καλά τρία χρόνια χωρίς χμθ μόνο με ακτινοβολίες προς το τέλος, γιατί ο όγκος πίεζε πια ζωτικά νεύρα!
    Είναι απίστευτη η δύναμη που έχουμε μέσα μας και η «ιστορία» έχει εκατοντάδες παραδείγματα καταδικασμένων ανθρώπων που ανέτρεψαν τα πάντα! 😛

    Διάβασε και κάτι για τις δυνατότητες μας!

    https://ainafetst.wordpress.com/2018/03/30/%cf%83%ce%bf%cf%8d%cf%80%ce%b5%cf%81-%ce%bc%cf%85%ce%b1%ce%bb%cf%8c/

    «Θέλουμε να χρησιμοποιούμε τον εγκέφαλό μας και όχι να μας χρησιμοποιεί αυτός…
    Εμπιστεύομαι την ικανότητα μου, να θεραπεύω τον εαυτό μου…»
    Και ο πατέρας σου, έχει την ικανότητα να θεραπεύσει τον εαυτό του… ακόμα και σένα! 😉

    Πολλά πολλά ΑΦιλιά και καλό βραδάκι εύχομαι! 🙂 (Α=Αληθινά)

    Αρέσει σε 2 άτομα

  10. Πέτρος Ματσούκας Post author

    Ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο σχεδόν ανεξερεύνητο και η νευροανατομία ήταν από τα πιο δύσκολα μαθήματα της σχολής μας. Έχουμε χαρτογραφήσει το νευρικό μας σύστημα με τα νευρικά δεμάτια και τις οδούς του, τους εγκεφαλικούς πυρήνες και τα περιφερικά του νεύρα, και εικάζουμε πως αν νεκρωθεί η τάδε περιοχή θα έχει επίπτωση στην κινητικότητα ή στην αντίληψη ή στην ισορροπία κλπ. Εντούτοις τίποτα δεν είναι σίγουρο και σαφές. Ο εγκέφαλος δεν ακολουθεί μαθηματική λογική. Πολλές φορές στέκουμε παρατηρητές σε ανεξήγητες καταστάσεις ή αλλιώς θαύματα. Ο άλλος χειρουργείται με καρκίνο εγκεφάλου και ενώ περιμένεις πως θα επηρεαστεί το κέντρο λόγου, συνέρχεται από την αναισθησία και το σούπερ-μυαλό του ξεκινά να σου αναλύει πολιτικά.

    Είναι λίγο μαγικό και εξωπραγματικό πώς ένα μάτσο νευρικών συνάψεων και κάποιοι κανόνες οργανικής χημείας καταλήγουν να σχηματίζουν χαρακτήρες και προσωπικότητες και πώς συνεργάζονται προς την κατεύθυνση της επιβίωσης προκαλώντας ακόμα και θαύματα.
    Και ο Κ, είναι ένα από αυτά.
    Πολύ ενδιαφέρον το link σου.
    Σε ευχαριστώ για το σχόλιο.

    Αρέσει σε 2 άτομα

  11. Анастасия н.

    Πέτρο, το είχα διαβάσει πρώτη φορά προχθές το κείμενο. Έφυγα, γιατί δεν ήξερα τι να γράψω.
    Ούτε και τώρα. Αλλά πιστεύω πως η αλήθεια είναι προτιμότερη. Να ξέρει κανείς με τι έχει να παλέψει. Δεν έχει νόημα να προετοιμάζεις κάποιον για «ειρηνική πορεία» όταν ξέρεις ότι θα πέσουν όλμοι. Η αγάπη και το νοιάξιμο είναι δεδομένα που δεν αλλάζουν. Αυτά είναι το «μαζί».

    [Η αλήθεια, το «μαζί» κι η συνέπεια στη θεραπεία, κράτησαν τη μαμά μου 13 μήνες, όταν δεν της έδιναν ούτε μία εβδομάδα, έχοντας εισαχθεί με 240,000 (!) λευκά αιμοσφαίρια.]

    Δύναμη και στους δυο!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  12. Παράθεμα: ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΕΣ ΜΕΡΕΣ | Μαύρος Πητ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s