ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΕΣ ΜΕΡΕΣ

images

Πόσο εύκολο είναι να συμφιλιωθεί κανείς με το θάνατο όσο είναι ακόμα στη ζωή; Αν για παράδειγμα κάποιος σου ανακοινώσει ότι έχεις 90 ημέρες ζωής πόσο θα σου πάρει να δεχτείς αυτή την αντίστροφη μέτρηση και πώς θα περνάς την κάθε σου μέρα; Θα μπορέσεις ποτέ να σταματήσεις να σκέφτεσαι ότι αύριο θα έχεις 89 ημέρες ζωής και μεθαύριο 88; Θα μπορέσεις να συνεχίσεις να ζεις «φυσιολογικά» την καθημερινότητά σου ή μήπως κάθε μέρα που περνά θα κυριαρχείται από το μοιραίο της 90ής; Όλοι ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε κάποτε. Γενικώς και ασαφώς. Δεν θα είναι τώρα, δε θα είναι σε τρεις μήνες ούτε σε ένα χρόνο. Θα είναι κάποτε. Και με το κάποτε οι περισσότεροι μπορεί και να είμαστε δυνατοί και να διαλαλούμε ότι δε φοβόμαστε το θάνατο. Όταν όμως το κάποτε συγκεκριμενοποιηθεί στο πεπερασμένο 90, τα πράγματα αλλάζουν. Τι θα αισθανθείς τότε; Φόβο; Αδικία; Αδυναμία; Ανημποριά;

Ήταν τόσο αναμενόμενη η επόμενη ερώτηση του πατέρα μου. «Πόσο χρόνο έχω;». Φυσικά και δεν ήξερα να απαντήσω. Άλλωστε ήταν πολύ νωρίς να μιλήσουμε για χρόνους. Έπρεπε να οργανωθούμε και να κάνουμε ό,τι είναι ιατρικά και επιτακτικά πια απαραίτητο για να διασφαλίσουμε το ένα και μόνο ιερό ζητούμενο. Την ποιότητα Ζωής. Του άρεσε αυτό του πατέρα μου διότι το τελευταίο δίμηνο δεν περνούσε καλά. Το βασανιστικό του σύμπτωμα δεν ήταν η δύσπνοια, ο βήχας ή η αιμόπτυση (συμπτώματα που δε βίωσε ποτέ) αλλά η αφόρητη θωρακαλγία-οσφυαλγία λόγω της εντοπισμένης καρκινικής πάχυνσης του υπεζωκότα που πίεζε το σύστοιχο μεσοπλεύριο νεύρο. Ό,τι παυσίπονα και να έπαιρνε, όσα αντιφλεγμονώδη (ενέσιμα ή από του στόματος) και να του χορηγούσα ο πόνος ήταν παρών κάθε φορά που ξάπλωνε. Προσπαθούσε να βρει μία στάση να τον ανακουφίζει έστω και για λίγο. Υπήρχαν μέρες καλές που το κατάφερνε και μέρες κακές που ό,τι και να έκανε πονούσε. Κατέληγε να ξαπλώνει στο πάτωμα δεξιά πλάγια, σε εμβρυική στάση. Έτσι, ίσως και να κοιμόταν κάνα τρίωρο. Το υπόλοιπο βράδυ κυκλοφορούσε μόνος στο σπίτι, από το σαλόνι στο μπαλκόνι και από το μπαλκόνι στο σαλόνι, όσο πιο αθόρυβα μπορούσε, κάνοντας απόσβεση τις πιο σκοτεινές του σκέψεις στον αιωρούμενο καπνό. Ναι, ακόμα κάπνιζε. Πολύ. Γιατί όχι άλλωστε;

Για να έχουμε έναν κοινό και αντικειμενικό άξονα συνεννόησης του ζήτησα να βαθμολογεί τον πόνο από το μηδέν (καθόλου πόνος) ως το 10 (αφόρητος πόνος). Το 5 θα ήταν το όριο έντασης που θα μπορούσε να αντέξει. Γενικά στα τεσσάρια και τα πεντάρια δε με έπαιρνε τηλέφωνο για να μη με ανησυχήσει. Με ενημέρωνε το επόμενο πρωί. Αυτές ήταν  οι σχετικά καλές μέρες. Μερικές πάλι φορές, ευτυχώς όχι πολλές, βίωνε εξάρια και επτάρια. Αυτές ήταν οι κακές μέρες που δεν κοιμόταν καθόλου. Και από τις κακές αυτές μέρες, το μόνο που σήμερα θυμάμαι είναι ο πανικός. Ο πανικός που ήμουν ανήμπορος να τον βοηθήσω. Τρία πράγματα έπρεπε να γίνουν με κάθε θυσία και το γρηγορότερο δυνατόν: α) η έναρξη συνεδριών ακτινοβολίας στην περιοχή πίεσης του μεσοπλεύριου νεύρου, β) η λήψη βιοψίας και γ) η έναρξη χήμειο- ή άνοσοθεραπείας.

Εξήγησα τα πάντα στον πατέρα μου. Ο πόνος τον έκανε ανυπόμονο για την έναρξη οποιασδήποτε θεραπείας. Είπε σε όλα ναι. Έτσι, 20 Σεπτεμβρίου 2017 ξεκινήσαμε ακτινοβολίες. Προγραμματίστηκαν να γίνουν 16 συνολικά συνεδρίες, μία την ημέρα, καθημερινά, από Δευτέρα ως Παρασκευή. Πάντα έφευγα 1-2 ώρες νωρίτερα από τη δουλειά και τον πήγαινα με το αυτοκίνητο. Ήθελα να τον πηγαίνω εγώ. Στη διαδρομή πιάναμε την κουβέντα για όλα. Για μένα, για εκείνον, για τη νόσο του, για τον πόνο του, για τη μάνα μου, για τον αδερφό μου, για τους συγγενείς του. Λέγαμε και τις μπούρδες μας, τι έγινε στο Survivor, στο Masterchef ή σε κάτι τούρκικες σειρές που έβλεπε με τη μάνα μου και που ανάθεμα και αν θυμάμαι τον τίτλο τους τώρα. Οι ρόλοι μου εναλάσσονταν από ώρα σε ώρα. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε ανάγκη να ακούσει. Πότε του μιλούσα σα γιατρός και πότε σα γιος. Μας έκαναν απίστευτο καλό αυτές οι κουβέντες. Εγώ δυνάμωνα όλο και περισσότερο και αν και δεν κατάφερα να συμφιλιωθώ με την ιδέα του θανάτου, δεν ξαναέκλαψα ποτέ μπροστά του. Ο πατέρας βλέποντας εμένα δυνατό, χαλάρωνε και άρχιζε επιτέλους να ανοίγεται και  να μοιράζεται τους πιο κρυφούς του φόβους και ανησυχίες κάνοντας το «μαζί» πια πράξη.

Ευτυχώς μετά την πέμπτη συνεδρία ακτινοβολίας ο πόνος ελαττώθηκε εντυπωσιακά. Ο πατέρας μου μπορούσε να κοιμηθεί πια στο κρεβάτι με ελάχιστα παυσίπονα. Η ποιότητα Ζωής του είχε επανέλθει. Και αν καμιά φορά δεν κοιμόταν ήταν λόγω αγωνίας για το τι θα του επιφύλασσε η επόμενη ημέρα. Θα ήταν άραγε μία καλή ή μία κακή ημέρα; Έτσι ειχαμε συμφωνήσει. Να μη σκεφτόμαστε ποτέ τον επόμενο μήνα ή την επόμενη εβδομάδα. Μόνο την επόμενη μέρα. Να αντιμετωπίζουμε το θηρίο με μικρούς βηματισμούς και εφικτούς στόχους. Και ο πρώτος στόχος, η ύφεση του πόνου, είχε κιόλας κατακτηθεί.

Ο δεύτερος στόχος ήταν φυσικά η βιοψία. Η βιοψία σε έναν καρκινοπαθή καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το ιδανικό πλάνο θεραπείας που πρέπει να ακολουθήσει και δυστυχώς ή ευτυχώς δίνει και μια πρώτη αδρή προσέγγιση του χρόνου επιβίωσης. Η πρώτη προσπάθεια βιοψίας του πατέρα μου υπό αξονικό τομογράφο εννοείται πως απέτυχε παταγωδώς χαρίζοντάς του έναν ωραιότατο πνευμοθώρακα. Η δεύτερη όμως έδωσε τελικά τον πολυπόθητο ιστό στο παθολογοανατομικό εργαστήριο οπότε λίγες μέρες μετά, 25 Σεπτεμβρίου 2017, χρώσεις, ανοσοϊστοχημείες και γονιδιακές εξετάσεις αποφάνθηκαν πως αυτό που έμελε να σκοτώσει τον πατέρα μου είχε τίτλο και ονομασία προέλευσης «μη μικροκυτταρικός καρκίνος πνεύμονα, πλακώδης, χαμηλής διαφοροποίησης με PDL1: 3%». Η διαφοροποίηση δε, ήταν τόσο χαμηλή που αρχικά ο παθαλογοανατόμος δεν μπορούσε να αναγνωρίσει καν την πνευμονική προέλευση των κυττάρων. Για τους μη γνώστες, στην ιατρική χαμηλή διαφοροποίηση σημαίνει υψηλή επιθετικότητα. Και υψηλή επιθετικότητα σημαίνει … σημαίνει πολύ απλά ότι μας περίμενε μεγάλος αγώνας. Ο μπαμπάς ενημερώθηκε ότι το θεριό είναι πολύ πιο ζόρικο απ΄όσο περιμέναμε και ελπίζαμε. Ενημερώθηκε ότι θα ξεκινήσουμε άμεσα χημειοθεραπείες και ότι ίσως κάποια στιγμή βιώσει ανεπιθύμητες ενέργειες που θα μπορούσαν να του στοιχίσουν σε ποιότητα ζωής.

«Έχουμε αγώνα μπροστά μας μπαμπά»
«Φυσικά και έχουμε αγώνα. Αύριο. Πάμε να πιούμε κάνα καφέ τώρα;»

Advertisements

21 thoughts on “ΚΑΛΕΣ ΚΑΙ ΚΑΚΕΣ ΜΕΡΕΣ

  1. F.

    Μια ψευδαίσθηση είναι, Πέτρο. Μήπως ξέρουμε το τέλος μας; Μάλλον θεωρούμε αφελώς δεδομένο ότι θα ζήσουμε μέχρι τα βαθειά γεράματα.
    Φυσικά για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό το πώς αντιμετωπίζει τη μόνη βεβαιότητα της ζωής μας, κι αυτό εξαρτάται από πολλά. Δες, για παράδειγμα, τι συνέβη και με το Στήβεν Χώκινγκ – του είχαν πει ότι θα πεθάνει μέχρι τα 23 του και τελικά έφυγε στα 76. Αν ισχύει αυτό που λένε ότι η ψυχολογία παίζει μεγάλο ρόλο, τότε ο μπαμπάς σου είναι σε πλεονεκτική θέση. Έχει λόγους για να ζήσει, έχει αγάπη και είναι και από μόνος του λιοντάρι, απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι. Οι μάχες θα είναι δύσκολες, αλλά δεν είστε άοπλοι πολεμιστές. Καλή δύναμη και καλά μαντάτα! 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Ναι, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε πόσο θα ζήσεις ούτε πότε θα πεθάνεις. Ακόμα και αν η βιοψία να μας έκοψε τα φτερά, ακόμα και αν η χημειοθεραπεία να μας ταλαιπώρησε, ο μπαμπας πείσμωσε πολυ. Τόσο, που έκοψε και το τσιγάρο εδώ και 2 μήνες διότι απλά έτσι αισθανόταν ότι έπρεπε να γίνει.

      Την καλημέρα μου Κατερίνα

      Αρέσει σε 2 άτομα

  2. maniaspirit

    Μια ζωή… ακριβώς μια ζωή θέλει κάποιος για να συμφιλιωθεί. Μια ζωή, δηλαδή γιατρέ μου με απλά λόγια, το κενό ανάμεσα σε μια εισπνοή και εκπνοή Πόση ώρα κρατάς την αναπνοή σου, θυμάσαι που το παίζαμε αυτό το παιχνίδι; Τον αγώνα που δίναμε στο κενό που χτυπούσε μόνο η καρδιά Μόνο η καρδιά… Και μετά χαιρόμαστε την νίκη μας. Έτσι συμφιλιωνόμαστε με το θάνατο, ακόμη και να ξέρουμε την ημερομηνία λήξης. Θυμάμαι όταν έπαιζα το παιχνίδι της αναπνοής είχα ρεκόρ. Ταβάνι ένα λεπτό. Και όμως το ξανά έπαιζα με κρυφό πόθο, ελπίδα να το ξεπεράσω. Ετσι ως προσωπικό ρεκόρ να πάω κόντρα στην πρόβλεψη. Τώρα τι άλλο να σου πω η ξανθιά μπουχαχα για μια ζωή που ποιοτικά μετριέται σε πόσες φορές έχασες την αναπνοή σου από χαρά, από έκπληξη κλπ κλπ Μπορώ να σου πω πάρα πολλά, όμως φαίνεται πως τα πας πάρα πολύ καλά και γι αυτό χαίρομαι, σε θαυμάζω και κρατώ την αναπνοή μου 🙂 Μου έλειψε ένας καφές μαζί σου γμτ
    Τώρα έκανα και χρονική επαφή στην συγγραφική σου αναδρομή. Σε αυτό το ταξίδι μέχρι να μας φέρεις στο σήμερα. Τώρα ξεμπερδεύτηκα.
    Ξυπνούν πολλές μνήμες δικές μου, σε κάποιες ξέρω ήδη το τέλος και με πιάνει μια θλίψη, σε άλλες με πιάνει η χαρά της νίκης, και σε μία ο αγώνας συνεχίζεται τόσο καιρό κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, τόσο κόντρα που δεν είναι πια αγώνας άλλα έγινε ένστικτο όπως ακριβώς και η ανάσα.
    Πολύ δυνατή η συνεργασία σας, γοητευμένη 🙂
    σε φιλώ

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Μαύρος Πητ Post author

    Νομίζω αντιλαμβάνομαι τον αγώνα σου Μάνια. Και αυτόν που ήδη ξέρεις το τέλος, και αυτόν που συνεχίζεται σαν ένστικτο, κόντρα στις όποιες προβλέψεις. Νομίζω αυτό το «μαζί» λειτουργεί και στο Μόντρεαλ και είσαι/είστε τυχεροί που το έχετε μεταξύ σας!

    Φιλιά πολλά. Θέλω και εγώ καφεεεεεεε λέμε 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Giannis Pit

    Έχουμε αγώνα αύριο….! φυσικά και τον έχουμε…! αλλά πάμε να πιούμε έναν καφέ τώρα…!
    Απλά μαθήματα ζωής…..! πάθους….! αξιοπρέπειας….!
    Πέτρο ρούφηξα κάθε λέξη σου με αγωνία και αισθήματα.
    Δεν έχω και δεν μπορώ να πω πολλά.
    Να κάνω θέλω τις δύο τελευταίες σου φράσεις κάτι σαν πανό να το κρεμάσω κάπου.
    Να έχετε τις ευχές μου ολόψυχα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Άιναφετς

    Πικρός ο καφές, αν και σε πολλούς έτσι αρέσει, ίσως γιατί μετά όλα τους φαίνονται πιο γλυκά! 😉
    Δεν μου αρέσει ο καφές και έχω πιει μόνο μια φορά στα 20 μου και αυτό αναγκαστικά σε καφετζού… ναι, ναι μου τα «βρήκε» όλα αλλά δεν είναι του παρόντος! 😛
    Το να ζει κανείς στο «εδώ και τώρα» είναι ότι πιο καλό μπορεί να προσφέρει ο καθένας στον εαυτό του και φυσικά και είναι ατομική επιλογή, αλλά πόσο λυτρωτική!
    Αντιμετωπίζω ότι μου φέρνει η ζωή, τώρα… όσο για το αύριο, κανείς δεν μπορεί να μου εγγυηθεί ότι θα ζω! 😉
    Μπράβο σου για τη στάση που κρατάς, μπράβο που δεν ξαναέκλαψες μπροστά του, μπράβο που έχεις ανοίξει τη καρδιά σου και γράφεις, έτσι προφυλάσσεις και την δικιά σου υγεία! 😉
    Και μπράβο στον μπαμπά που έκοψε το τσιγάρο, ξέρω πόσο ζόρικο είναι για έναν καπνιστή!

    ΑΦιλιά τρυφερά και να έχουμε ένα χαλαρό βραδάκι! (Α=Αληθινά) 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Μαύρος Πητ Post author

    Όποτε μου λέει κάποιος πως δεν πίνει καφέ θέλω πραγματικά να τον ρωτήσω πώς τα καταφέρνει 🙂 Είναι άθλος. Νομίζω είναι μία από τις πιο ισχυρές μου εξαρτήσεις. No coffee no brain here 🙂
    Το «ζω εδω και τωρα» ειναι από τις πιο ωραιες φιλοσοφιες της ζωης που τωρα τελευταια αρχισα να ασπαζομαι. Παλαιοτερα δε μου αρεσε. Μου θυμιζε λιγο το τζιτζικι από την ιστορια του Τζιτζικα και Μερμυγκα. Παντα ηθελα να οργανωνω το μέλλον. Τώρα απλα δε μπορω. Θελω να ζησω το παρον κ να μη το χανω στην προσπαθεια μου να οργανωσω το μελλον… 🙂
    Την καλησπερα μου Στεφανια!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  7. topaliopalto

    Διάβασα με προσοχή τις εγγραφές για το θέμα. Η πρώτη με συγκίνησε πολύ. Δάκρυσα. Η εικόνα με τον διπλό ρόλο του επαγγελματία γιατρού που ανακοινώνει στον ασθενή τα δυσάρεστα νέα, με τον γιο που κλαίει και λυγίζει μπροστά στην αγωνία για τον αγαπημένο πατέρα είναι συγκλονιστική. Κινηματογραφική.

    Το θέμα καρκίνος το γνωρίζω καλά. Είναι ένας ύπουλος εχθρός σε διάφορα σχήματα και χρώματα (!!!) που χτυπάει όταν και όπου γουστάρει. Πιστεύω πως, ως γιος, το έχεις χειριστεί πολύ καλά το δράμα αυτό. Είναι πολύ σημαντικό ο πατέρας σου να νιώθει δυνατός, χαρούμενος και κυρίως αποδεκτός. Το οικογενειακό περιβάλλον παίζει τον πιο σπουδαίο ρόλο. Είναι το αίμα του, η φωλιά του, οι άνθρωποί του. Και, ναι, μην κοιτάτε το τέλος χρόνου, τις 90, τις 190 ή τις 10090 μέρες. Κανείς δεν ξέρει πότε θα πεθάνει. Οι επιστήμονες προβλέπουν και οι ασθενείς ελπίζουν (να κάνουν λάθος οι επιστήμονες, συνήθως).

    Να θυμάστε: Είμαστε στη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι. Κάθε μέρα που δεν είμαστε, είναι μια χαμένη μέρα! (Κάποιος το έχει πει αυτό. Μην περιμένεις να το θυμάμαι στις 3:30 τα ξημερώματα).

    Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Μαύρος Πητ Post author

    Καλώς ήρθες Πάρι. Νομίζω συγχρόνως σχολιάσαμε εσύ σε μένα και εγώ σε σένα μόνο που σε μένα είναι 10.55 το πρωί και πίνω καφέ χεχε.
    Αν έχω μάθει κάτι από όλη αυτή την ιστορία είναι να μην προτρέχω και να ζω τη στιγμή. Η Ζωή είναι πολύτιμο αγαθό και ναι, δυστυχώς την εκτιμάμε περισσότερο και τη βιώνουμε πιο ουσιαστικά όταν αναγνωρίζουμε ότι δεν είναι παντοτινή και δεδομένη. Όταν το καταλάβουμε αυτό θα είμαστε Ευτυχισμένοι μόνο και μόνο επειδή αναπνέουμε.
    Η οικογένεια είναι πολύτιμη για μένα. Ο πατέρας και η μητέρα είναι ιερές φιγούρες και θα τους βοηθάω, μερικές φορές με όποιο κόστος. Τους το χρωστάω, το θέλω και το κάνω.

    Πέσε για ύπνο!! Άιντε 🙂

    Μου αρέσει!

  9. Marina Tsardakli

    Θαυμάζω τους αγωνιστές κι ας μη τους ξέρω όλους κι ας μη μάθω τα ονόματα τους ποτέ.
    Είναι μεγάλο πράγμα, να μπορείς να αντιμετωπίζεις τη ζωή στα δύσκολα της. Το να ‘χεις αγάπη και στήριξη, το κάνει λίγο ευκολότερο, αλλά και πάλι, είναι μεγάλο πράγμα.
    Εύχομαι τα καλύτερα και σε σένα και στο πατερούλη σου Πέτρο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Νικολέτα

    Δεν ξέρω αν ποτέ, όσο γνώση ή όσο χρόνο και αν έχεις για να αφομοιώσεις κάτι, τελικά το καταφέρεις. Τέτοιες καταστάσεις είναι περίτρανη απόδειξη πως τίποτα τελικά δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Η επόμενη μέρα, είναι πάντα μια καινούρια μάχη.

    Εύχομαι ο πόνος να βρίσκεται πάντα κάτω από το 5. Ότι καλύτερο, ειλικρινά.
    Καλό ξημέρωμα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  11. Μαύρος Πητ Post author

    Ευχαριστώ πολύ Νικολέτα. Ορισμένα πράγματα είναι όντως πολύ δύσκολο να τα δεχτούμε. Είναι οι λεγόμενες κατραπακιές της ζωής. Το παλεύουμε όμως.

    ΥΓ: Είσαι νυχτοπούλι απ ότι βλέπω ε;
    ΥΓ2: Κάμποσες φορές το link της σελίδας σου δε λειτουργεί. Υποθέτω πως ακόμα πειραματίζεσαι με το νέο σου σπιτικό.

    Μου αρέσει!

  12. Λυγερή

    Ο χρόνος είναι η πρώτη σκέψη στο άκουσμα των αποτελεσμάτων της βιοψίας (κρατάει καιρό η σκέψη)… λογικό.
    Ύστερα από μακροχρόνια επώδυνη προσπάθεια και ριζικές αλλαγές η μεγαλύτερη έννοια είναι το σήμερα… ένα καλό σήμερα… περίεργο αλλά έτσι γίνεται.
    Καλό Σ/Κ! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  13. Παράθεμα: ΕΛΠΙΔΑ | Μαύρος Πητ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s