ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

chemotherapy

Οι καφέδες ήρθαν. Διπλός ελληνικός μέτριος για τον πατέρα, φρέντο εσπρέσσο μέτριος για εμένα. Η ακτινοβολία είχε επιτύχει το στόχο της και με το παραπάνω. Ο πατέρας μου δεν πονούσε πια στη μέση του. Και όταν δεν πονάς, παίρνεις στο χαλαρό και λίγο από το χρόνο σου για να αράξεις και να οργανώσεις χωρίς άγχος το επόμενο βήμα. Με ένα είδος ιεροτελεστίας που υποθέτω ακολουθούν όλοι οι καπνιστές, έβγαλε επιδέξια ένα τσιγάρο απ’το πακέτο, το χτύπησε δυο φορές στο τραπέζι και αφού το άναψε ρούφηξε βουλιμικά την πρώτη του τζούρα. «Τι κάνουμε τώρα;»

Χημειοθεραπεία λοιπόν. Τα σκευάσματα που θα απασχολούσαν τον πατέρα μου με τις επιθυμητές και ανεπιθύμητες ενέργειές τους ήταν το Carboplatin και το Νavelbine. Θα τα ελάμβανε σε εβδομαδιαίες εγχύσεις, με ένα πλάνο που ήθελε την 1η Τετάρτη να εγχύονται και τα δύο φάρμακα, τη 2η Τετάρτη μόνο το carbopatin και την 3η Τετάρτη ξεκούραση. Και αυτό το διάστημα των τριών εβδομάδων συνιστούσε έναν κύκλο χημειοθεραπείας. Ιδανικά θα έπρεπε να συμπληρώσουμε έξι κύκλους.

Ο πατέρας μου άκουγε προσεκτικά τις ανεπιθύμητες ενέργειες που δυνητικά θα αντιμετώπιζε. Μερικές όπως η κόπωση, η ναυτία, η αλωπεκία και οι γαστρεντερικές ενοχλήσεις ήταν κατανοητές. Άλλες πάλι όπως η περιφερική νευροπάθεια η λευκοπενία και οι ευκαιριακες λοιμώξεις ηχούσαν κινέζικα στο αυτί του και παρά το ότι στην αρχή τον θορύβησαν αρκετά αποφάσισε να τις αγνοήσει επιδεικτικά. Έτσι, 11 Οκτωβρίου 2017, δειλά δειλά και με διάθεση «είμαι πρωτάρης αλλά θα σκίσω», ο πατέρας  ξεκίνησε την πρώτη του συνεδρία. Εκείνος, ξαπλωμένος στο δωμάτιο 4 του oneday clinic στο νοσοκομείο Μητέρα, παρατηρούσε τις σταγόνες του carboplatin να πέφτουν ενδοφλέβια μία προς μία και εγώ, καθισμένος δίπλα του σε μια ομολογουμένως αναπαυτική πολυθρόνα, προσπαθούσα αμήχανα και μάλλον αποτυχημένα να εκτονώσω το άγχος και την αγωνία μου στα colorbombs του candy crush. Ξαφνικά, έστρεψε το βλέμμα του προς εμένα και χαμηλόφωνα, σαν να απολογείται, ρώτησε: «Τι λες; Θα καταφέρουμε να κάνουμε μαζί Χριστούγεννα;». Εγώ έκλεισα το ipad και εντελώς ορθά, κοφτά και με απόλυτη ειλικρίνεια του απάντησα «Ναι». Και το πίστευα.

25 Οκτωβρίου 2017 ολοκληρώσαμε τον πρώτο από τους έξι κύκλους. Σε γενικές γραμμές είχε λίγο κόπωση και αδυναμία αλλά η ανεπιθύμητη ενέργεια που τον ταλαιπώρησε περισσότερο ήταν η λευκοπενία. Με 750 τον απόλυτο αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων (φυσιολογικές τιμές 4.000 – 10.000) έμεινε αναγκαστικά μεν, υπάκουα δε, εσώκλειστος στο σπίτι για 4 ημέρες βαφτίζοντας τα Carboplatin και Navelbine φάρμακα του διαβόλου. Προς αποφυγή λοιμώξεων, έλαβε αυξητικούς παράγοντες λευκών, κάποια υποδόρια ενεσάκια δηλαδή που χρησιμοποιούμε για να δώσουμε ένα boost στον μυελό των οστών. Τα ενεσάκια αυτά ανέβασαν όντως τον αριθμό των λευκών αιμοσφαιρίων, χάρισαν όμως στον πατέρα μου και μερικές από τις δικές τους ανεπιθύμητες ενέργειες, κυρίως οστικά άλγη στη λεκάνη και τους μηρούς, ευτυχώς εύκολα αντιμετωπίσιμα με ήπια παυσίπονα. Τα ενεσάκια αυτά κατατάχθηκαν επίσης στην λίστα των φαρμάκων του διαβόλου.

Στις 29 Νοεμβρίου 2017 ολοκληρώσαμε τον τρίτο κύκλο χημειοθεραπείας και προς μεγάλη μας χαρά, οι επαναληπτικές αξονικές τομογραφίες που ακολούθησαν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικές δείχνοντας σμίκρυνση των καρκινικών όζων. Ο πατέρας μου φόρτισε τις μπαταρίες του με αυτοπεποίθηση και μπόλικο κουράγιο και χωρίς να χάσουμε χρόνο ξεκινήσαμε για τους επόμενους τρεις και τελευταίους κύκλους. Τις Δευτέρες περνούσα απ´το σπίτι και του έπαιρνα αίμα, τις Τετάρτες πηγαίναμε για τη χημειοθεραπεία και στο τέλος αυτής, πίναμε το καθιερωμένο πια καφεδάκι μας στην καφετέρια του νοσοκομείου.  Η εύκολη κόπωση και τα ήπια οστικά άλγη ήταν υπαρκτά στην καθημερινότητά του, όμως τα αναγνώριζε σαν κάτι το απόλυτα φυσικό και τα δεχόταν ως τίμημα της χημειοθεραπείας για την «παράταση» που του χάριζε. Οι εβδομάδες συνέχισαν να κυλούν αναμενόμενα και σαφώς προβλεπόμενα. Τα λευκά αιμοσφαίρια συνέχισαν με μαθηματική ακρίβεια να κατακρημνίζονται και εμείς συνεχίσαμε με την ίδια μαθηματική ακρίβεια να τα ανεβάζουμε. Τελικά, και χωρίς να το καταλάβουμε, 20 Δεκεμβρίου 2017 ολοκληρώσαμε και τον τέταρτο κύκλο χημειοθεραπείας και αισίως, ναι, φτάσαμε στα Χριστούγεννα.

Δεν ξέρω τι να γράψω για αυτά τα Χριστούγεννα. Ο μπαμπάς μου ζούσε, και αυτό μου ήταν αρκετό.  Πήγαμε στο εξοχικό μας στο Δήλεσι. Δεν καλέσαμε άλλους συγγενείς. Αποφασίσαμε να περάσουμε όσο πιο όμορφα και οικογενειακά γίνεται και να ζήσουμε τις στιγμές αυτές με άφθονο φαγητό κρασί και μπύρα, παρέα με ένα τζάκι που δεν έσβησε ποτέ. Προσπαθούσα να απωθήσω τη σκέψη πως αυτά ίσως και να ήταν τα τελευταία του Χριστούγεννα. Τις περισσότερες στιγμές το κατάφερνα. Άλλες πάλι όχι. Έπαιρνα τα ακουστικά μου και τράβαγα βόλτες. Αναρωτιόμουν, ο ίδιος τι να σκεφτόταν; Τον έπιασα κάμποσες φορές να κατεβαίνει στον κήπο μας και να στέκεται μόνος δίπλα στη λεμονιά απολαμβάνοντας ήσυχα το τσιγάρο του με μια μπύρα. Τη θαύμαζε πολύ αυτή τη λεμονιά. Ήταν ένα τεράστιο δέντρο που έπιανε ένα μεγάλο μέρος στον κήπο και έβγαζε λεμόνια Χειμώνα Καλοκαίρι. Του την είχε κάνει δώρο ο θείος μου ο Στέλιος, ο αδερφός του, καμιά δεκαριά χρόνια πριν και πολύ την πρόσεχε. Ίσως αναρωτιόταν πόσα λεμόνια θα βγάλουμε φέτος. Μπορεί και όχι. Δεν ξέρω. Δε ρώτησα.

Τα φάρμακα του διαβόλου ολοκληρώθηκαν με τον έκτο και τελευταίο κύκλο. Ήταν Τετάρτη 31 Ιανουαρίου 2018 και ναι, ήταν μια ηλιόλουστη όμορφη μέρα γεμάτη χαρά. Κεράσαμε τους πάντες στο νοσοκομείο και φύγαμε με ένα αίσθημα εκπλήρωσης, ολοκλήρωσης και ελευθερίας. Οι επόμενες τρεις εβδομάδες είχαν ξεκούραση και μόνο ξεκούραση για τον πατέρα μου μέχρι που 20 Φεβρουαρίου 2018 επαναλάβαμε τις αξονικές τομογραφίες για να δούμε τι συνολικά πετύχαμε.

Πόσες πια φορές πρέπει να αισθανθώ έτσι; Να χάνεται η γη κάτω απ’τα πόδια μου, να ιδρώνω, να χλωμιάζω και να μη μπορώ να αρθρώσω λέξη; Πόσες; Προς μεγάλη μου έκπληξη και συνάμα απογοήτευση, τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά. Δεν ήταν καθόλου καλά. Καθόμασταν με τον ακτινολόγο και συγκρίναμε εκατοστό προς εκατοστό τις αξονικές τομογραφίες. Κάθε όζος στο πνευμονικό παρέγχυμα, κάθε πάχυνση στον υπεζωκότα και κάθε λεμφαδένας στο μεσοθωράκιο, ήταν όλα, ένα προς ένα, μεγαλύτερα. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως ενώ στους πρώτους τρεις κύκλους χημειοθεραπείας όλα πήγαιναν κατ’ευχήν, πριν καλά καλά τελειώσουμε τον έκτο κύκλο ο καρκίνος είχε ήδη υποτροπιάσει. Δε μπορούσα να δεχτώ πως όλες οι προσπάθειές μας, όλη η ταλαιπώρια της χημειοθεραπείας έγιναν για το τίποτα. Τόση αγωνία, τόσες ελπίδες, τόση υπομονή για τόσους μήνες μόνο και μόνο για να γυρίσουμε πίσω στο χρόνο ακριβώς στη στιγμή της διάγνωσης. Με τους ίδιους όζους, τις ίδιες παχύνσεις και την ίδια ανημποριά. Γιατί; Πώς έγινε αυτό; Ήταν δυνατόν;

Μα φυσικά και ήταν. Και η εξήγηση είναι απλή. Βλέπετε στον καρκίνο, όση αισιοδοξία και να έχεις, όσες ελπίδες και αν τρέφεις, όσα κεριά και αν ανάψεις, τον κύριο λόγο θα έχει πάντα το κύτταρο. Η βιοψία. Και σε αυτή τη βιοψία ο πατέρας μου ήταν εξαρχής άτυχος. Πολύ άτυχος. Χαμηλή διαφοροποίηση και υψηλή επιθετικότητα. Τι δεν καταλαβαίνεις ηλίθιε; Γιατί απογοητεύεσαι; Μην απογοητεύεσαι. Γιατί ελπίζεις; Μην ελπίζεις. Ξεκίνα επιτέλους να σκέφτεσαι σα γιατρός και δέξου και αποδέξου ότι η πραγματικότητα που θα ζήσεις από εδώ και πέρα έχει προδιαγεγραμμένη πορεία και συγκεκριμένο επίλογο.

Advertisements

23 thoughts on “ΦΑΡΜΑΚΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

  1. lnas

    Να υποθέσω ότι καταγράφεις τα γεγονότα… Είχαμε θετικές εξελίξεις μετά έτσι δεν είναι; Χρονικά δεν έφτασες στο Μάιο.
    Ο επίλογος είναι κοινός για όλους μας. Η πορεία μπορεί όμως να είναι διαφορετική. Προσπάθησε να μην κοιτάς το τέρμα αλλά τη στιγμή. Όπως όταν τρέχεις. Πάντα είναι πιο ευχάριστα αν «αφεθείς» και δεν κοιτάζεις την ώρα, τα χιλιόμετρα, το τέλος.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Μαύρος Πητ Post author

    Μετά περάσαμε στο στάδιο των καβγάδων για να τον πεισω να δοκιμασουμε την ανοσοθεραπεια. Ειμαστε 2,5 μηνες στη νεα αυτη θεραπεια. Οι πρωτες ενδειξεις (ναι 30 Απριλιου) ηταν πολυ καλες. Ο μπαμπας φυσικα μετα το φιασκο της χημειοθεραπειας κρατα μικρο καλαθι.

    Και ναι, ειμαι μια εγγραφη πισω μεχρι να φτασω στο παρον 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Giannis Pit

    Δεν ξέρω αν πρέπει να σχολιάσω Πέτρο….! δεν ξέρω και αν μπορώ….! το τελευταίο το βλέπω πιο πιθανό. Ειλικρινά δεν το έχω. Κάνω μεταφορές εικόνων, σκέψεων, βιωμάτων.
    Α μπα….δεν…..
    Συγκίνηση…. πολύ συγκίνηση…. και κραυγή για την αίσθηση αδικίας που έχω στο μυαλό μου.
    Μπορεί και λαθεμένα. Μέσα μου δεν πιστεύω ότι στην εποχή του DNA, των κλώνων, κλπ κλπ να μην υπάρχει διαδικασία σοβαρής αναστροφής σε ένα καρκινικό κύταρρο. Ίσως θέλω να το πιστεύω έτσι. Αλλά δεν με πείθει η επιστημονική κοινότητα ότι αυτό είναι το ταβάνι των θεραπειών.
    Εντάξει, μην δίνεις σημασία, τις σκέψεις μου πετάω, ίσως κα μπούρδες αλλά αυτά είναι.
    Να στείλω τις καλησπέρες μου σε σένα με κάθε μου ευχή και στον άρχοντα Πατέρα μαχητή.
    Αγάντα φίλε μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Μαύρος Πητ Post author

    Η ογκολογία είναι μια ειδικότητα που εξελίσσεται ραγδαία. Η ανοσοθεραπεία είναι η νέα «μόδα» που όμως εφαρμόζεται εφόσον αποτύχει η χημειοθεραπεία. Ο πατέρας την ξεκίνησε πρόσφατα. Θα δείξει…
    Την καλησπέρα μου Γιάννη

    Μου αρέσει!

  5. F.

    Είναι πολύ άσχημο να αναπτερώνεται το ηθικό σου κι έπειτα σε μια στιγμή οι ελπίδες να εξανεμίζονται. Ωστόσο όσο υπάρχει κάτι να κάνουμε, ελπίδα υπάρχει.
    Μα τι είναι αυτό το πράγμα με τους μπαμπάδες και τις λεμονιές; Κι ο δικός μου ήθελε να βάλω στη βεράντα πυθάρι με μίνι λεμονιά! Κάποια στιγμή θα το κάνω…
    Καλή δύναμη και καλά μαντάτα, Πέτρο! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Μιλάμε για μεγάλη πόρωση με αυτό το δέντρο. Είναι το πρώτο πράγμα που θα κοιτάξει όταν φτάσει στο εξοχικό. Α, και μια αδέσποτη γάτα που εδώ και 2 χρόνια όλο εκεί γύρω μας βολοδέρνει 🙂

      Σε αυχαριστώ και την καλημέρα μου Κατερίνα!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  6. princess

    Θα συμφωνήσω με την Ελενα: το τέλος είναι ίδιο για όλους, η πορεία προς τα κει είναι που κάνει τη διαφορά… Και δεν υπάρχει «γιατι ελπίζεις;» Ολοι μας ελπίζουμε πως θα ξυπνήσουμε το πρωί, κανείς δε το χει σίγουρο… Μια κ αποσο καταλαβαίνω λοιπόν, η πορεία σας συνεχίζεται, καλό δρόμο έχω να πω μόνο, και καλή δύναμη και στο γιο και στο γιατρό…

    Αρέσει σε 1 άτομο

  7. maniaspirit

    Το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Γνωρίζεις φυσικά πως έχετε βγει κερδισμένοι από αυτή τη μάχη. Διόρθωση . Δεν γυρίσατε στο σημείο που ήσασταν στην αρχη, μαζί πραγματοποιήσατε ένα στόχο περάσατε Χριστούγεννα μαζί.
    Ώστε ένας γιατρός δεν απογοητεύεται ποτέ αλλά ταυτόχρονα δεν ελπίζει και ποτέ 🙂

    Έχω και αλλά να σου πω αλλά τι να τα κανείς . Ότι σκέφτεσαι έτσι όταν φοράς τα ακουστικά τα ίδια σκέφτεται και εκείνος στη λεμόνια …. όπως ξεφεύγεις εσυ έτσι ξεφεύγει και εκείνος 🙂
    Για πες περισσότερες λεπτομεριες για την ανοσοθεραπεία , με γοητεύει 🙂
    Περιμένω νέα ανάρτηση κατά γοητευμένη !

    Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Μαύρος Πητ Post author

    Θα γράψω για την ανοσοθεραπεία. Έχει συγκεκριμένες ενδείξεις. Μερικές φορές αν ευνοούν οι γονιδιακές εξετάσεις ο ασθενής δεν ξεκινά καν χημειοθεραπεία αλλά κατευθείαν ανοσοθεραπεία και μάλιστα σε μορφή δισκίων. Δυστυχώς εμείς δεν είχαμε το συγκεκριμένο γονίδιο για να προχωρησουμε έτσι. Έπρεπε να δοκιμάσουμε τη χμθ πρώτα. Εύχομαι όταν ασχοληθώ με την επόμενη εγγραφή να είμαστε ακόμα καλά. Φιλια πολλά Μάνια

    Μου αρέσει!

  9. Νικολέτα

    Πέτρο, δεν ξέρω αν μπορώ ή αν αντέχω να σε καταλάβω.
    Η αλήθεια είναι κάπου μέσα μου σε νιώθω. Με κάποιον τρόπο.

    Ήμουν 10 χρονών όταν βρέθηκα για μια εξέταση γαστροσκόπισης με τον δικό μου πατέρα για κάποιες ενοχλήσεις που είχε στο στομάχι. Βιοψία είπε ο γιατρός και πως τα πράγματα δεν είναι καλά. Τελικά, ένα μήνα μετά, τα πράγματα ήταν καλά.
    Όμως κάθε φορά, ακόμα και 18 χρόνια μετά, όταν κρατά το στομάχι του η καρδιά μου σφίγγεται.
    (η μητέρα του είχε επιβιώσει από 9 χειρουργεία με καρκίνο στο στομάχι, πέθανε στα 87, 2 χρόνια πίσω.)

    Αντίστοιχα στη μάνα μου, διέγνωσαν καρκίνο του μαστού 2 χρόνια πριν. Όλα τελικά πήγαν καλά.

    Αυτό που θέλω να πω, είναι πως όταν κάτι συμβαίνει σε έναν άνθρωπο της οικογένειας μας, δεν έχει σημασία πόσο είσαι, τι δουλειά κάνεις, που βρίσκεσαι, Στη σκέψη, πάντα θα πονάει ολόκληρο το κορμί σου, γιατί απλά είναι κομμάτι σου.

    Εύχομαι η καινούρια θεραπεία να έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  10. Μαύρος Πητ Post author

    Πονάει όταν πρόκειται για δικό σου άνθρωπο όσο δε λέγεται. Και το καταλαβαίνει κάποιος μόνο όταν έχει βιώσει παρόμοιες καταστάσεις και αγώνες μέσα στη δική του οικογένεια. Ο καθένας διαχειρίζεται και διαφορετικά την αγωνία, το άγχος, την αισιοδοξία ή απαισιοδοξία αλλά τελικά όλοι αργά ή γρήγορα συμβιβάζονται με τις επιταγές της Μοίρας.

    Την καλημέρα μου Νικολέτα

    Αρέσει σε 1 άτομο

  11. Λυγερή

    Καλημερα! 🙂
    Πόσα κοινά… από που να ξεκινήσω…
    Εμένα με ρώτησε αν θα φάμε μαζί τη γαλοπούλα φέτος…
    Από τις χμθ που ο δείκτης στις αρχές έκανε βουτιά και προς το τέλος 5πλασιαζόταν και φτου και απ΄την αρχή για να επαναληφθεί το σενάριο…
    Γράφω 10 χρόνια (γενικώς και ειδικώς)…
    Σου αφήνω αυτό ένα πρόσφατο ψήγμα όλων όσων δεν περιγράφονται με λόγια… εσύ καταλαβαίνεις…
    https://lygsym2.blogspot.gr/2018/03/vs.html
    Είναι πολλά τα μέτωπα παρόλαυτα το παλεύουμε μέχρι εκεί που δεν παλεύεται… από τα 63…

    Καλή δύναμη σε όλους σας!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  12. διονύσης μάνεσης

    Από την ελπίδα στη διάψευση κι από τη διάψευση στην ελπίδα. Μακάρι να μην ήταν έτσι, να μην υπήρχαν διαψεύσεις, αλλά «η ζωή αλλάζει, δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία», που λέει κι ο Σαββόπουλος. Ευτυχώς, στις δύσκολες ώρες και περιστάσεις, συχνά ανακαλύπτουμε πως οι δυνάμεις μας αποδεικνύονται περισσότερες και ισχυρότερες απ’ αυτό που πιστεύαμε πως ήταν.
    Και, ναι, εκεί στην άκρη του μπαλκονιού ή στον περιβάλλοντα χώρο του σπιτιού θα υπάρχουν πάντα μια λεμονιά και μια αδέσποτη γάτα, να μας θυμίζουν, να μας τονίζουν την ανάγκη μας να γαντζωθούμε στο θαύμα της λεμονιάς, της γάτας, της ζωής μας και να παλεύουμε γι’ αυτό.

    Χαίρομαι, Πέτρο, την καθαρότητα της σκέψης σου, της στάσης σου, των λόγων σου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Καλώς ήρθες Διονύση. Σε ευχαριστώ. Ισχύει αυτό. Εκεί που νομίζεις ότι οι δυνάμεις σε εγκαταλείπουν, με ένα μαγικό τρόπο πάντα βρίσκεις και άλλες λες και αναλαμβάνει πια το ένστικτο της επιβίωσης.

      Την καλημέρα μου!

      Μου αρέσει!

  13. Άιναφετς

    Ναι Πέτρο, ο τίτλος της ανάρτησης δίνει το στίγμα, γιατί πιστεύω πως ειδικά η χμθ είναι δίκοπο μαχαίρι! Και ο πατέρας είχε καρκίνο στο παχύ έντερο και χειρουργήθηκε στο Παρίσι όταν ήταν 50 χρονών από φίλο και συμφοιτητή του στην ιατρική, δεν έκανε χμθ και έζησε με κολοστομία μέχρι τα 98 του!
    Η μητέρα μου, με καρκίνο στον φάρυγγα στα 70 της, έκανε μόνο ακτινοβολίες και τώρα είναι 92 και ζει μια χαρά, τρώγοντας μάλιστα με τις Γαλλίδες φίλες της συχνά σε ταβέρνα!
    Πριν λίγο καιρό, με μεγάλη χαρά διάβασα σε σχόλιο σου, πως ζεις όσο μπορείς στο παρόν έτοιμος να αντιμετωπίσεις ότι φέρει η κάθε μέρα, αυτό είναι το δικό σου φάρμακο που θα δώσει δύναμη στον πατέρα σου…
    Εύχομαι με όλη μου τη καρδιά η νέα θεραπεία να αποδειχτεί ότι ήταν αυτό που του χρειαζόταν και ότι τράβηξε να ήταν σαν ένα κακό όνειρο!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  14. Μαύρος Πητ Post author

    Καλημέρα Στεφανία. Η αλήθεια είναι ότι ο καρκίνος εντερου είναι ένας από τους καρκίνος που άπαξ και τον προλάβεις ουσιαστικά θεραπεύεται με χειρουργείο και χωρίς χμθ αν και οι περισσότεροι προτείνουν έναν δυο κυκλους για σιγουριά. Για τη μητέρα σου δεν έχω να πω τίποτα. Απλά υποκλίνομαι!

    Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  15. Παράθεμα: ΕΛΠΙΔΑ | Μαύρος Πητ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s