ΕΛΠΙΔΑ

The concept of business growth .

Ένα Καλοκαίρι πριν περίπου τρία χρόνια, στην Κέρκυρα, διάβασα το «Εμείς οι θνητοί» (αγγλικά «Being mortal»). Πρόκειται για ένα βιβλίο του Ινδού Ατούλ Γκαουάντε ο οποίος ως γιατρός και ο ίδιος,  προσπάθησε στα οκτώ κεφάλαιά του να παραθέσει σκέψεις από βιώματα ασθενών του, αρχικά κάποιων από την τρίτη ηλικία με εξελισσόμενη άνοια, στη συνέχεια ορισμένων καρκινοπαθών τελικού σταδίου και στο τέλος, του ίδιου του πατέρα του που διαγνώστηκε με καρκίνο εγκεφάλου.

Στο πρώτο μέρος του, ο Γκαουάντε ξεκινά με το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι με την εξέλιξη της ιατρικής, τη δυνατότητα θεραπείας κάποιων κάποτε ανίατων ασθενειών όπως η φυματίωση και την ανακάλυψη νέων φαρμάκων, ζούμε και καλύτερα και περισσότερο. Αυξήσαμε το προσδόκιμο επιβίωσης στα 80 έτη (78 για τους άντρες και 83 για τις γυναίκες), εντούτοις φέραμε στην επιφάνεια άλλες νόσους, ανίατες παθήσεις του μυαλού και του σώματος, κατάρες της φθοράς και του γήρατος  με κορωνίδα αυτών φυσικά την άνοια.

Πώς φροντίζουμε λοιπόν τους αγαπημένους μας που μπορεί μεν να ζουν περισσότερο όμως το πνεύμα και το σώμα συνεχίζει να γερνά; Ο Γκαουάντε περιγράφει τις μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων στην Αμερική και την ανικανότητα των περισσοτέρων τους να συντηρήσουν έναν γέροντα χωρίς να τον φυλακίσουν ή να τον ιδρυματοποιήσουν. Παρακολουθούμε τη ζωή συγκεκριμένων ασθενών μέσα στα γηροκομεία, τις παραξενιές τους, την ανάγκη τους για στοιχειώδη ανεξαρτησία, αλλά και την επιθυμία τους να μη γίνονται βάρος στα παιδιά τους. Μπαίνουμε στην ψυχολογία του ασθενή, του συγγενή αλλά και του ίδιου του γιατρού που βρίσκεται αντιμέτωπος με καταστάσεις που ποτέ δε διδάχτηκε ούτε στο πανεπιστήμιο ούτε στην ειδικότητα.

Στο δεύτερο μέρος του, βιώνουμε την αγωνία των καρκινοπαθών για τον επερχόμενο θάνατο, την ανάγκη για ανακουφιστική θεραπεία και το δίλημμα της άραγε έγκαιρης έναρξης αυτής, έναντι της  χ ή ψ νέας και ελπιδοφόρας φαρμακευτικής αγωγής που σκοπεύει στη δυνητική παράτασης μιας ζωής που σε μερικές περιπτώσεις μόνο ποιότητα δεν έχει. Διαβάζουμε για τη ικανότητα, ίσως και τη δυνατότητα που θα μπορούσε να έχει ο καρκινοπαθής να επιλέξει όχι μόνο τον τρόπο που θέλει να ζήσει αλλά και τον τρόπο που θέλει να πεθάνει καθώς και το νομικό πλαίσιο αυτού, με την ευθανασία, ενεργητική ή παθητική, να επιτρέπεται πια, υπό προϋποθέσεις σε όλο και περισσότερες χώρες.

Το βιβλίο αυτό, παρά τη βαριά θεματολογία του, με γοήτευσε αληθινά. Διάβαζα με τις ώρες για τη ζωή και το θάνατο συμπάσχοντας με τον συγγραφέα όταν στον επίλογο επέτρεπε στον πατέρα του να πεθάνει ήσυχα, δίπλα στην οικογένειά του χωρίς να λάβει μηχανική υποστήριξη ούτε άλλες επιθετικές θεραπείες. Στις σελίδες του συνάντησα όχι μόνο δικούς μου ασθενείς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με είχαν σημαδέψει και σα γιατρό και σαν άνθρωπο (18 Μαΐου, Το δωματιο 303,  Η κυρία Μαρία, 101Μια ανάσα ακόμα, Ευθανασία) αλλά ποιος να το φανταζόταν, τον ίδιο μου πατέρα, όταν τρία χρόνια μετά βρέθηκε πρωταγωνιστής στην ίδια ακριβώς ιστορία να παλεύει με έναν επιθετικό καρκίνο ανθεκτικό στη χημειοθεραπεία.


Φυσικά και του δώρισα αυτό το βιβλίο, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2017 όπου έγινε και η διάγνωση του καρκίνου του πνεύμονα. Θυμάμαι το διάβασε μέσα σε δέκα ημέρες και όταν το τελείωσε με ανάγκασε να του υποσχεθώ δύο πράγματα α) ότι δε θα του έκρυβα ποτέ τίποτα και β) ότι εκείνος θα έπαιρνε τις κρίσιμες αποφάσεις. Και τώρα που το σκέφτομαι, ίσως γι αυτό και να γούρλωσε θυμωμένα τα μάτια του όταν αμέσως μετά το φιάσκο της χημειοθεραπείας του πρότεινα την εναλλακτική λύση της ανοσοθεραπείας.

«Εναλλακτικές; Μου υποσχέθηκες πως θα με αφήσεις να παίρνω εγώ τις αποφάσεις και δε θέλω καμία εναλλακτική. Φάρμακα του διαβόλου δεν ξαναβάζω εγώ στο σώμα μου. Τέλος». Ήξερα πως όταν ο μπαμπάς έλεγε τέλος, εννοούσε τέλος. Είχε ήδη πάρει τις αποφάσεις του. «Εμείς οι θνητοί , Πέτρο, μην το ξεχνάς, εμείς οι θνητοί» έλεγε συνέχεια, ίσα για να μου θυμίσει την ιστορία του Γκαουάντε και του δικού του πατέρα.

Δε μπορούσα να σχολιάσω τίποτα. Ήμουν παγιδευμένος στις υποσχέσεις που του είχα δώσει. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως αυτός δεν είναι ακόμα καρκινοπαθής τελικού σταδίου. Ο δικός του επίλογος θα αργούσε πολύ να έρθει. Για ποιο λόγο λοιπόν να μην εκμεταλλευόταν το χρόνο αυτό με μία θεραπεία που στο κάτω κάτω και πιο εύκολη είναι στη χορήγησή της και πολύ λιγότερες οι ανεπιθύμητες ενέργειες που έχει; «Τι έχουμε να χάσουμε ρε μπαμπά; Το πολύ πολύ να μη γίνει τίποτα». Όχι!  Η απόλυτη άρνηση!

Δεν τον αδικούσα. Μόλις είχε βγει ηττημένος και εξαντλημένος από έναν αγώνα στον οποίο είχε επενδύσει τόσα πολλά. Και όταν κάποιος καίγεται φυσά και το γιαούρτι. Πώς θα μπορούσε ξανά να ελπίζει; Πώς θα άντεχε μια πιθανή δεύτερη αποτυχία; Αποφάσισα να του δώσω λίγο χώρο και χρόνο. Και εκ του αποτελέσματος, έπραξα πολύ καλά. Ίσως στο χρόνο αυτό να ανέλαβε το ένστικτο της επιβίωσης που άρχισε να του χτυπά το καμπανάκι. Ίσως πάλι απλά να μην ήθελε να με στεναχωρήσει. Δεν ξέρω και δε με ενδιαφέρει αλλά η ελπίδα τελικά ήρθε. Αν και κατακρεουργημένη από την αποτυχία της χημειοθεραπείας, εμφανίστηκε δειλά δειλά σαν ένα πράσινο φυλλαράκι πάνω στον ξερό κορμό, ένα φυλλαράκι μικρό μεν, ικανό δε να του αλλάξει γνώμη και ναι, να ξεκινήσει τελικά την ανοσοθεραπεία.

Θυμάμαι πολύ καλά την πρώτη ημέρα. Ήταν Τετάρτη 4 Απριλίου 2018 (Μεγάλη Τετάρτη) και εκείνος είχε αποκοιμηθεί στην κλίνη του δωματίου καθώς ελάμβανε σταγόνα σταγόνα το opdivo, το σκεύασμα της ανοσοθεραπείας. Εγώ καθόμουν δίπλα του ήσυχος, σαφώς συγκρατημένος μα καθόλου συγκροτημένος. Το ανάποδο θα έλεγα, μπερδεμένος. Και ήταν τότε που αποφάσισα να γράψω την ιστορία του πατέρα μου σε τούτο δω το blog. Μια ιστορία που ξεκίνησε με έναν πολύ άσχημο πρόλογο υπό τον τίτλο «εμείς οι θνητοί» (τι άλλο), συνεχίστηκε όμως με ένα κύριο θέμα που παρά τα κακά προγνωστικά της βιοψίας, ακόμα γράφεται.

Ναι, η ανοσοθεραπεία απέδωσε και με το παραπάνω. Σήμερα 31 Μαΐου 2018, ο πατέρας μου ζει. Ζει και βασιλεύει για την ακρίβεια! Έκοψε το τσιγάρο, βγαίνει βόλτα χέρι-χέρι με τη μάνα μου, μαγειρεύει, οδηγεί το corolla του, πηγαίνει στο Δήλεσι, φροντίζει τα γατάκια του και φυτεύει τα ζαρζαβατικά του. Φυσικά και δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτή η ύφεση. Βδομάδες; Μήνες; Χρόνια; Ηλίθιος δεν είμαι. Αντιλαμβάνομαι ότι έχει ημερομηνία λήξης και έναν επίλογο πιθανώς σαν τον επίλογο του  Γκαουάντε. Μέχρι τότε όμως ο πατέρας μου ζει. Επαναλαμβάνω. Μέχρι τότε Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΖΕΙ. Ζει πανηγυρικά, είναι αισιόδοξος και γράφει τη δική του ιστορία στο δικό του κύριο θέμα, αποδεικνύοντας εξ ορισμού και αυταπάγγελτα ότι η ελπίδα, όντως πεθαίνει τελευταία.

Advertisements

20 thoughts on “ΕΛΠΙΔΑ

  1. F.

    Ξέρεις πόσο σημαντικό είναι που δεν έχει χάσει τη διάθεση για ζωή; Κι έχει πλήρη και απόλυτη επίγνωση της αλήθειας. Κι έχει κι εσάς Γι’ αυτό ακριβώς ζει. Πόσο χαίρομαι για σας, Πέτρο. Εύχομαι να πάει όσο καλύτερα γίνεται και να περάσετε ένα υπέροχο καλοκαίρι. Να αναθαρρύσεις κι εσύ, γιατρέ!
    Πολλά φιλιά, χαρούμενα! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Άιναφετς

    Μπράβο του και μπράβο σου, Πέτρο που του έδωσες αυτό το βιβλίο! 😀
    Κατα- νοώ απόλυτα τον πατέρα σου, γιατί είναι μεγάλη υπόθεση να είναι κανείς υπεύθυνος του εαυτού του! 😉
    Χρόνια τώρα έχω δηλώσει στην οικογένεια μου, πως ότι και να μου συμβεί, η ίδια θα αποφασίσω πως θα θεραπευτώ, γι αυτό και είναι σημαντικό να ξέρει ο ασθενείς ακριβώς τι του συμβαίνει! 😉

    Πολλά ΑΦιλιά χαμογελαστά σε όλη την οικογένεια σου! ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Καλημέρα Στεφανία, νομίζω αυτό το βιβλίο ούτε άγχωσε, ούτε μελαγχόλησε τον πατέρα μου. Νομίζω του έδωσε τη δυνατότητα να ταξινομήσει τις σκέψεις του, και να μου εκφράσει καθαρά και δυνατά την επιθυμία του ότι ναι, θέλει να συμμετέχει ενεργά στη λήψη των αποφάσεων , όχι μόνο αυτών που αφορούν στη ζωή αλλά και αυτών που καθορίζουν τον μοιραίο επίλογο.

      ΥΓ: πρέπει να αρχίσω το περπάτημα. Ξέρεις εσύ 😉

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Giannis Pit

    Πέτρο, μέσα από αυτές εδώ τις δημοσιεύσεις σου, γίνομαι σοφότερος. Παίρνω μαθήματα ζωής από έναν επιστήμονα, έναν γιο και έναν Πατέρα.
    Και όντας και εγώ πατέρας, όλα αυτά έχουν την αντίστοιχη επίδραση επάνω μου.
    Πεταρίζω στην ιδέα ότι ο Μπαμπάς ζει ξανά…..! αυτό είναι νίκη, πρωτίστως δική του και φυσικά και δική σου για μια σειρά λόγους.
    Εύχομαι από καρδιάς αυτή η ύφεση, καθώς λες, να βαστάξει τόσο όσο να την χαρείτε απόλυτα, ανθρώπινα, να την απολαύσετε στα πέρατα του ταξιδιού της.

    Ένα επιστημονικό ερώτημα έχω: Μπορεί να αυξήσαμε το προσδόκιμο ζωής, (το ακούω χαιρέκακα από γραφειοκράτες φιλελεύθερους) αλλά η θνησιμότητα σπάει νούμερα Πέτρο. Ζούμε μια καλυμμένη περίοδο πανδημίας σε βαρειές ασθένειες που δεν τις αναφέρει κανείς για ευνόητους λόγους. Αυτό πιστεύω.

    Το χαμόγελό μου μαζί σου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Την καλημέρα μου Γιάννη και ευχαριστώ για το σχόλιο και τα καλά σου λόγια. Λόγω του τρόπου ζωής μας, των τροφών, του ήλιου, της παχυσαρκίας, της ραδιενέργειας κλπ έχει αυξηθεί κατακόρυφα η συχνότητα πολλών καρκίνων όπως του πνεύμονα, του ήπατος, του δέρματος, του παγκρέατος, και όντως έχουν αναδυθεί καινούργιες παθήσεις της φθοράς και της εκφύλισης αλλά και άλλες, καινούργιες, όπως το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικης ανεπάρκειας. Εντούτοις αν σκεφτεί κανείς τους θανάτους που έχουν αποφευχθεί μόνο και μόνο πχ από τη θέσπιση του εθνικού εμβολιασμού, αντιλαμβάνεται πως η εποχή μας είναι μαλλον συνολικά πιο αξιοπρεπής και ποιοτική

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. maniaspirit

    ουπς με κίνδυνο να θεωρηθώ ξερόλας (που είμαι έτσι και αλλιώς) όλο το βιβλίο του κυρίου τάδε το έχω ζήσει 🙂 Είμαι και θεά μην το ξεχνάμε και οι θεές και θεοί δεν είναι ποτέ μα ποτέ συγκροτημένοι χαχαχαχα
    Σοβαρά:
    Οταν διάβασα την πρώτη σου ανάρτηση, η πρώτη μου έννοια ήταν να μην σε βάλω με σχόλια μου στο μονοπάτι των βιωματικών καταστάσεων που έζησα (ζήσαμε) με την μητέρα μου αλλά με το παλιό μου παλτό. Δεν νομίζω πως ήταν και πολύ θετικό που του έδωσες να διαβάσει το βιβλίο αχμμμ παρόλα αυτά η μάχη της ανατροπής του όχι είχε τελικά συμβολικό χαρακτήρα και για την έκβαση του σημερινού αποτελέσματος 🙂 🙂 🙂 🙂
    Κάθε μα κάθε μάχη με διάφορες ανίατες ασθένειες ακόμη και με αυτή της άνοιας, πιστεύω πως είναι μια τελείως ξεχωριστή ιδιαίτερη αλλά και μοναδική μάχη, (μεταξύ μας και μαγική χιχιχι) για κάθε ΈΝΑΝ ασθενή. Ζούμε στην εποχή της εξειδίκευσης … φρενάρω εδώ μην το κάνω και κουρτίνα το σχόλο
    Είτε το πιστεύουμε είτε όχι η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ, μα ποτέ όμως!!!! Είναι σαν το κύκλο του νερού 🙂 🙂 🙂
    Δεύτερο σοβαρό
    Ερώτηση ημιμαθούς : Γιατί οι καρκινοπαθείς πρέπει να περνούν πρώτα από το στάδιο της χημο και μετά να δοκιμάζουν την ανοσο? Τι συμβαίνει με τους ασθενείς που ναι μεν έχουν αδύνατο οργανισμό για να αντέξει μια χημο, αλλά θα μπορούσαν να αντέξουν τις παρενέργειες της ανοσο ?
    Τρίτο σοβαρό :
    Σε αγαπώ, καλό καλοκαίρι 🙂
    καιιιιι ένα ασόβαρο : απολαύστε κάθε σταγόνα νέκταρ και αμβροσίας για όσο… , είσθε θεοί !!!!!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Καλημέρα Μάνια 🙂

      Ξεκινώντας από το τέλος – όχι το σ´αγαπώ, το πιο πάνω χεχε – τα σκευάσματα της ανοσοθεραπείας χρησιμοποιούνται εδώ και κάμποσα χρόνια σε διάφορες παθήσεις. Στον καρκίνο του πνεύμονα όμως, μελέτες υπάρχουν μόλις τα δύο τελευταία χρόνια και η γνώση μας ιδιαίτερα στο θέμα των ανεπιθύμητων ενεργειών ή στο χρονικό διάστημα που πρέπει ο ασθενής να λάβει τη θεραπεία, είναι μάλλον θολή. Τα αποτελέσματα της θεραπείας μάλλον ακολουθούν τον κανόνα του όλου ή ουδέν. Ή θα πας καλά και θα δεις θεαματική βελτίωση, όπως συνέβηκε στον πατέρα μου ή τίποτα απολύτως. Αυτή η θεαματική βελτίωση ανάγκασε το κράτος να βάλει την ανοσοθεραπεία στα πρωτόκολλα θεραπείας του καρκίνου του πνεύμονα υπό συγκεκριμένες όμως ιστολογικές προϋποθέσεις στη βιοψία και μόνο εφόσον κριθεί αναποτελεσματική η χημειοθεραπεία. Ο ΕΟΠΥΥ δε σου καλύπτει την ανοσοθεραπεία αν δεν έχεις περάσει το βάσανο της πλατίνας, δηλαδή της χημειοθεραπείας. Μη κοιτάς τον πατέρα μου που δεν πήγε καθόλου καλά με τη χημειοθεραπεία. Άλλοι ασθενείς και τη δέχονται καλύτερα και βιώνουν ύφεση της νόσου για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεδομένου του κόστου λοιπόν της ανοσοθεραπείας (κάθε συνεδρία κοστίζει στο κράτος περί τα 2.500€, και ο πατέρας μου τη λαμβάνει κάθε 15 ημέρες) δε θεωρώ παράλογη τη συγκεκριμένη νομοθεσία του κράτους περί προαπαίτησης της χημειοθεραπείας, ούτε και την υποχρέωση του πατέρα μου να περνά κάθε δύο μήνες από επιτροπή που επιβεβαιώνει την ανταπόκριση και εγκρίνει τη θεραπεία του επόμενου διμήνου.

      Κάθε μάχη φυσικά και είναι διαφορετική. Κάθε πάθηση επίσης διαφορετική και κάθε ασθενής ξεχωριΣτός. Νομίζω το βιβλίο βοήθησε τον πατερα μου. Μπήκε στην ψυχολογία ενός επιλογου -που ευτυχώς δεν ήρθε – και αυτό τελικά τον δυνάμωσε. Μέχρι τότε όμως, είπαμε, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

      Και φτάνοντας ξανά στο τέλος του σχολίου σου, το κανονικό τέλος, περί αγάπης, και εγώ σ αγαπώ πολύ ε; Φιλιά στο παλτό 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Yannis Tzitzikas

    Γεια σου Πέτρο. Πολύ ωραία, εύχομαι το καλύτερο για το μέλλον, και πάντα να ακούμε ευχάριστες ειδήσεις από εσένα (οι προηγούμενές σου αναρτήσεις μας … έβγαλαν την ψυχή). Καλή σου μέρα.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Marina Tsardakli

    Πέτρο, εύχομαι τα καλά νέα να συνεχίζονται και να σκορπούν χαμόγελα! Και μακάρι όλοι οι άνθρωποι που ζουν ανάλογες καταστάσεις, να λάβουν καλά νέα να χαρούν κι αυτοί. Ένα όμορφο, καλοκαίρι σου εύχομαι, σε εσένα και σ’ όλη την οικογένεια!
    Καλό μήνα και καλό Σ-κ 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Νικολέτα

    Πέτρο, δεν ξέρω αλλά φαντάζομαι πως θα είναι ακόμη πιο δύσκολο για εσένα που είσαι και γιατρός να αντιμετωπίσεις τα πράγματα. Φαινομενικά τυχερός, γιατί ξέρεις. Αλλά πρακτικά, άτυχος για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

    Ίσως τελικά η υπόσχεση που του έδωσες χαρίζοντας το βιβλίο, να ήταν καθοριστική. Όλοι μας χρειαζόμαστε τον χρόνο και τον τρόπο να διαχειριστούμε τις καταστάσεις.

    Εύχομαι να έχεις χρόνια μπροστά του από καρδιάς!
    Να τον προσέχεις και να τον αγαπάς!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s