ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

brain-drain

Οι νέοι φεύγουν. Στιβάζουν σε μια βαλίτσα πτυχίο, εξειδίκευση και διδακτορικό και κυνηγούν το όνειρο αλλού. Φεύγουν για Αγγλία, για Γερμανία, για Γαλλία, για Σουηδία, για Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, φεύγουν για οπουδήποτε η μόρφωση μετρά σα νόμισμα και συνοδεύεται από το αυτονόητο, μια αξιοπρεπή ζωή.  Η Ελλάδα χάνει σιγά σιγά όλα της τα ζωτικά κύτταρα σε ένα από τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά κύματα που έχει βιώσει ποτέ στη σύγχρονη ιστορία της. Brain drain το ονόμασαν διότι ακριβώς αυτό είναι. Απώλεια φαιάς ουσίας. Η Ελλάδα δεν εξάγει πια λαχανικά, ψάρια ή βαμβάκι. Εξάγει γιατρούς, μηχανικούς και αρχιτέκτονες.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Ανεργία, απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, εκμετάλλευση, παρανομία, αναξιοκρατία, όλα υπό τη σκεπή της Kρίσης. Η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση αναγκάζει το νέο γιατρό που τελειώνει την ειδικότητά του στα 35 και βάλε, να έχει μόλις δύο επιλογές. Να δουλέψει σε συνθήκες γαλέρας μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας για επιχρυσωμένα ψίχουλα ή σεβόμενος το πτυχίο του πολύ απλά να φύγει. Και φυσικά φεύγει. 1500 γιατροί κάθε χρόνο, στην πιο παραγωγική τους ηλικία φεύγουν για το εξωτερικό και μαζί με αυτούς φεύγει το Όραμα, η Ιδέα, η Γνώση, η Ενέργεια, η Δημιουργία. Η Ελλάδα πληρώνοντας το μεγαλύτερο τίμημα της κρίσης, την απώλεια έμψυχης δύναμης, μετατρέπεται χρόνο με το χρόνο σε μία χώρα στάσης, έλους και επανάληψης.

Δεν ξέρω να σας πω και πολλά για την τύχη όλων αυτών που φεύγουν. Από όσο διαβάζω οι περισσότεροι με κόπο και πολλή δουλειά, διότι τίποτα δε χαρίζεται σε τούτο τον κόσμο, καταφέρνουν τελικά να ενσωματωθούν στη χώρα που τους υποδέχτηκε. Με έναν σαφώς καλύτερο μισθό και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, η ελληνική κρίση ομοιάζει πια στους περισσότερους από αυτούς με ένα κακό όνειρο, έναν εφιάλτη που δύσκολα θα ξεχάσουν. Φυσικά και ταλαιπωρούνται. Ο ξεριζωμός άλλωστε δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αν είναι και εκούσιος, συνοδεύεται από ανασφάλεια, τύψεις και προσμονή για μια δικαίωση, μια εξιλέωση που πιθανώς δε θα έρθει ποτέ. Ελληνικές ομογένειες αναδύονται σε κάθε γωνιά της γης, ελληνικά σχολεία που μεταλαμπαδεύουν τον Ελληνικό Πολιτισμό στα σποράκια – που λέει και η φίλη μου η Μάνια – σε μια προσπάθεια να μάθουν ότι όχι, Ελλάδα δεν είναι  η κρίση. Είναι τόσα πολλά άλλα.

Και ενώ αυτοί που έφυγαν δίνουν το δικό τους αγώνα ως μετανάστες σε ξένη χώρα, την ίδια ώρα στην Ελλάδα κάπου στον δεύτερο βάλτο δεξιά, υπάρχει ένας εργάτης του μόχθου, ενας καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος των γραμμάτων, ένας επιστήμονας, που συνειδητά ή αναπόφευκτα – δεν έχει σημασία – έμεινε. Έμεινε να τραβά κουπί για δύο, για τρεις, για δεκατρείς να καλύψει τα κενά, κενά ακόμα και στη φορολογία και στο ασφαλιστικό σύστημα, που άφησαν οι άλλοι, αυτοί που έφυγαν. Και αυτός ο εργάτης, ο καλλιτέχνης, ο επιστήμονας, είναι πολύ θυμωμένος διότι βλέπει το δικό του Όραμα, τις δικές του Ιδέες, να σκονίζονται και να ξεθωριάζουν στη ρουτίνα ενός σκληρού και μερικές φορές απάνθρωπου βιοπορισμού. Είναι πολύ θυμωμένος διότι κατάφεραν να τον πείσουν πως αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος για να βγει η Ελλάδα από την Κρίση, να «βάλει πλάτη» διαπραγματεύοντας τον μισθό του, το χρόνο και την αξιοπρέπειά του. Και τέλος είναι πολύ θυμωμένος διότι τα χρόνια περνούν και παρά τις θυσίες του ο Παράδεισος που του υποσχέθηκαν πολύ απλά δεν έρχεται.

Ναι. Η λιτότητα παραμένει. Οι νέοι συνεχίζουν να μεταναστεύουν και αυτοί που μένουν συνεχίζουν να τραβάν κουπί. Ως πότε πια; Τι πρέπει να γίνει; Πραγματικά δεν ξέρω να σας απαντήσω. Δεν είμαι πολιτικός ούτε κατέχω γνώσεις οικονομικού δικαίου. Είμαι γιατρός, ένας τουλάχιστον από αυτούς που (ξ)έμειναν στην Ελλάδα σε ένα σύστημα Υγείας που σιγά-σιγά καταρρέει εκ των έσω. Ζω από πρώτο χέρι την έλλειψη προσωπικού, είμαι θυμωμένος και επιθετικός, είμαι μόνιμα κουρασμένος και αθεράπευτα απογοητευμένος. Εντούτοις, υπάρχει μία σκέψη που κάπως με ανακουφίζει. Αν κάποτε η Ελλάδα καταφέρει να βγει από την κρίση δε θα οφείλεται σε αυτούς που την βλέπουν από μακριά και την επισκέπτονται ως χώρα παραθερισμού. Θα οφείλεται στη Βιβή, στον Άκη, στη Μαρία, στον Κώστα, στη Δέσποινα, σε όλους αυτούς που δεν έφυγαν αλλά  έμειναν  για να προσφέρουν φαιά ουσία, έργο και ενέργεια στην Ελλάδα θυσίαζοντας μερικές φορές τα πιο ωραία τους όνειρα. Και μόνο για αυτό, ανεξάρτητα από το τι τους επιφυλάσσει η Ιστορία, αυτοί που έμειναν αξίζουν το Σεβασμό όλων.

Advertisements

12 thoughts on “ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

  1. Giannis Pit

    Αχ αγαπητέ μου Φίλε τι θέμα θίγεις.
    Το διάβασα με πλήρη σεβασμό στην απόλυτη αγωνία και σκεπτικισμό σου χωρίς να έχω να διαφωνήσω πουθενά. Εκείνο που θέλω να κάνω είναι παρατηρήσεις.
    Στην δεκαετία 1960 η καπιταλιστική ανάπτυξη της Δύσης ήθελε εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό. Τους το δώσαμε.
    Τώρα ζητάνε μεσαίο επιστημονικό δυναμικό. Και λέω μεσαίο γιατί απανταχού της Ευρώπης ο Έλληνας επιστήμονας έχει «ταβάνι» ως προς την κοινωνική αναγνώριση. Πάντα θα είναι «από κάτω». Και αυτό το μαρτυρούν πλείστοι όσοι έφυγαν εκεί.
    Η Ελλάδα δεν παράγει. Η Μετατροπή της από την εγχώρια άρχουσα τάξη σε χώρα σερβιτόρων και τριτογενούς τομέα, με λίγα λόγια η εσκεμμένη αποβιομηχάνιση που έφερε η ένταξη στην ΕΟΚ σήμερα δίνει τους «καρπούς» της.
    Αν είχαμε αποφύγει αυτήν την καταστροφή, σήμερα οι Έλληνες επιστήμονες θα είχαν πεδίο δράσης και εργασίας στην πατρίδα τους.
    Ίσως μου καταμαρτυρήσεις ότι το σχόλιό μου είναι πολιτικό. Φυσικά ! είναι δυνατόν μια τέτοια συζήτηση να ΜΗΝ είναι πολιτική ;
    Κλείνω με κάτι. Ο Έλληνας πολίτης οφείλει να αναλογιστεί μια σειρά πράγματα. Οι νέοι επίσης. Το πνευματικό δυναμικό της χώρας οφείλει να διαλέξει το ρόλο του. Θα μπει μπροστά σε έναν αγώνα για μια άλλη πατρίδα ; θα διεκδικήσει ; θα παλέψει ; αν όχι τότε θα αφανιστεί. Και θα μετατραπεί σε ένα μεσαίο δυναμικό επιστημόνων στην Δύση με καλές σχέσεις εργασίας.
    Όμως, σκέψου κάτι: Δεν έχουν όλες οι οικογένειες χρήματα να στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό.
    Συγγνώμη για τον χρόνο σου.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Καλημέρα Γιάννη. Η βάση της κρισης ειναι αυτο που γραφεις. Η Ελλάδα έχει πάψει να είναι μια βιομηχανική χώρα με εγχώριο προϊόν. Δεν παράγει. Και αυτό ειναι μάλλον δύσκολο να αλλάξει. Αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε σε ένα πλήρες αδιέξοδο από το οποίο προσπαθούμε να βγούμε ζητιανεύοντας νέες επενδύσεις. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε οι εμμένοντες. Όλοι δουλεύουμε με τα κεφάλια σκυμμένα στο ρυθμό ενός εξοντωτικού βιοπορισμού και δεν εχουμε χρονο για τιποτα άλλο.

      Δε θέλω να το σκέφτομαι… απλά βρίσκω τον εαυτό μου να κουράζεται ψυχολογικα και σωματικα επικινδυνα. Απτην αλλη η συνεχομενη μεταναστευση χωνει ακομα πιο βαθεια στο βαλτο την ελλαδα μεχρι τελικα στο μελλον να μετατραπουμε ολοι σε αυτο ακριβως που γραφεις. Ενα μεσαιο δυναμικο επιστημονων στη δυση με καλες σχεσεις εργασιας…

      Αρέσει σε 3 άτομα

      1. Giannis Pit

        Διαβάζοντας με σεβασμό και τους υπόλοιπους φίλους και εγώ Πέτρο θα σε καλέσω να εγκαταλείψεις την απογοήτευση. Δεν πάμε πουθενά με αυτήν. Και να σου πω επίσης ότι αυτή η αντίληψη καλλιεργείται από τους άρχοντες για να σακατέψει την κοινωνία ψυχολογικά.
        Η Ελλάδα έχει έναν τεράστιο πλούτο να θρέψει γενιές και γενιές. Το θέμα είναι να δούμε ποιος τον καρπούται και γιατί. Αν δεν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, αυτή η ζωτική ερώτηση τότε θα πηγαίνουμε ένα συνεχές αδιέξοδο «πέρα-δώθε».
        Ξέρεις αγαπητέ φίλε. Είσαι επιστήμονας. Κάποια στιγμή, με το νυστέρι στο χέρι, θα πάρεις μια απόφαση. Κρίσιμη, συγκρουσιακή, με ρίσκο. Όμως εσύ, ως χειρουργός, τη στιγμή που θα πεις «πάμε», την πιστεύεις.
        Χαίρομαι να μιλώ μαζί σου και εύχομαι τα καλύτερα.

        Αρέσει σε 2 άτομα

  2. maniaspirit

    …..και αυτούς που φεύγουν και αυτούς που μένουν η μοίρες με απονιά πάντα τους δέρνουν, κάπως έτσι λέει το παλιό άσμα με τον πουλόπουλο.

    Πέτρο, δύσκολο πράγμα η διαχείριση του θυμού, όσοι έρχονται εδώ, έρχονται απίστευτα θυμωμένοι κακιασμένοι, αγριεμένοι απογοητευμένοι,(και το πρώτο που πρέπει να μάθουν είναι «σεβασμός» θα εξηγήσω αργότερα) … και από την άλλη σίγουρα έχω δεχθεί πολλά πυρά από θυμωμένους που κατοικούν στην Ελλάδα, με την εύκολη ατάκα περί εγκατάλειψης. Μιας και το αναφέρεις, να ξέρεις φόρους στην Ελλάδα πληρώνουν όλοι οι μετανάστες. Κάποιο μάλιστα προσπαθούν να ξεχρεώσουν τα χρέη τους στην Ελλάδα δουλεύοντας στο εξωτερικό. Οι μετανάστες του 50 και 60 που ήρθαν εδώ μου έχουν πει τρελές ιστορίες για το πως προσπαθούσαν δουλεύοντας να συντηρήσουν τις οικογένειες τους στην Ελλάδα. Στο Σήμερα εδώ στον Καναδά έχω τουλάχιστον δύο τρεις που έχουν έρθει τα τελευταία χρόνια και στέλνουν ότι μπορούν στους γονείς τους.

    «Στο θέμα μας τώρα, κάπου διάβασα πως η φτώχεια υπάρχει όχι γιατί δεν μπορούμε να ταΐσουμε τους φτωχούς αλλά γιατί δεν μπορούμε να χορτάσουμε τους πλούσιους. » *

    Εδω και πολύ καιρό προσπαθώ να μιλήσω για τον παγκόσμιο πόλεμο στον οποίο βρισκόμαστε όλες οι «ανεπτυγμένες» χώρες. Η δε σχιζοφρένεια -μανιοκατάθλιψη θα χτυπήσει κόκκινο σε μερικά χρόνια ως η νέα μάστιγα του αιώνα και αυτό γιατί οι περισσότεροι χάσαμε το Όραμά μας Αναρωτιέμαι γιατί οι νέοι γιατροί φεύγουν για πιο πλούσιες χώρες και όχι πιο φτωχές. Το Όραμα,…. έχει αλλάξει το Όραμα του επιστήμονα. Σπούδασε παιδάκι μου να ξεφύγεις από την φτώχεια * ΚΑΙ η γενιά μου, σπούδασε παιδάκι μου να βγεις στο εξωτερικό να διαπρέψεις …
    Γράφω το σχόλιο και ανά διαστήματα κοιτάζω την φωτογραφία σου στο πλάι, όχι δεν σου πάει να είσαι απογοητευμένος. Μπορώ να σου πω πως στο απαγορεύω, από σεβασμό σε ατό το σπάνιο χαμόγελο 🙂

    Αυτό που κατάλαβα στα 10 χρόνια που βρίσκομαι στο εξωτερικό, είναι πως ο Έλληνας εδώ και πάαααααρα πολλά χρόνια, πάρα πολλά όμως, έχει ξεχάσει να σπουδάσει τον Σεβασμό!
    Και αυτοί που μένουν λοιπόν άλλα και αυτοί που φεύγουν ένα μάθημα θα βρουν μπροστά τους, σκληρό μάθημα ζωής! Τι σημαίνει Σεβασμός και πως κερδίζεται! Στα σποράκια μου πάντως ο σεβασμός κερδίζεται μόνο με αγάπη. Ενώ οι έφηβοι που συναντώ στο γυμνάσιο έχουν πολύ σκληρά κριτήρια για να σεβαστούν κάποιον καθηγητή τους. Ακόμη ψάχνω τι αναζητούν και πολύ φοβάμαι πως σέβονται μόνο τους καθηγητές που αγαπούν με πάθος την δουλειά τους.

    Να αγαπάς αυτό που κάνεις μικρέ μου (να σε χαρώ μην απογοητεύεσαι, το ξέρω, έχεις ακόμη αυτή τη σπίθα και το πάθος…Αυτή τη σπιθα και το πάθος προσπαθώ να μεταλαμβαδεύσω ), άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν δεν υπάρχουν πολλοί στο κόσμο όλο…. και όσο πάνε κουράζονται και εκνευρίζονται και γίνονται επιθετικοί … όσο μπορείς να ξεκουράζεσαι και να προσπαθείς να βλέπεις την «παράπλευρη ομορφιά» (άσχετο, τίτλος ταινίας που είδα πρόσφατα και σπάραξα στο κλάμα )

    Να κλείσω και εγώ δίνοντας τα σέβη μου στην Βιβή στον Άκη στον Πέτρο στον Δημήτρη γιατί… να εκεί που λες και εσύ στο τρίτο βάλτο δεξιά, εφαρμόζεται τώρα τελευταία μια μέθοδος κύησης, και ξένοι αλλά και Έλληνες του εξωτερικού έρχονται στην Βιβή στον Ακη στον Πέτρο στον Δημήτρη για να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους, αυτό του να αποκτήσουν ένα παιδί. Τα Σέβη μου 🙂
    Είπα τα ξανθά θεϊκά μου και οποίος κατάλαβε κατάλαβε 🙂
    Παράπλευρη Ομορφιά 🙂
    Σε αγαπώ !

    Αρέσει σε 4 άτομα

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Νομίζω ξεπέρασες τον εαυτό σου με αυτό το σχόλιο. Είναι μεγαλύτερο και από την ίδια την εγγραφή χαχα. Συμφωνώ με τα όσα γράφεις. Απορία: συμπληρώνετε φορολογική δήλωση για ΕΛλάδα; Τις προάλλες άκουγα στο ραδιόφωνο ότι σκέφτονται να φορολογίσουν αυτούς που φεύγουν από την Ελλάδα και γελούσα. Άλλο το αν μεγάλο μέρος των εσόδων ενός μετανάστη επιστέφει στην Ελλάδα ως υποστήριξη στην οικογένεια που τυχόν άφησε πίσω.

      Εύχομαι να είναι όλα καλά με τις αξονικές και τα σπινθηρογραφήματα.
      Βγαλτο το ρημάδι όλο να ξεμπερδευεις. Δεν εχει νοημα να βγαζεις το μισο. Κάτι τετοιο εγραφες νομίζω. Εδω οι χειρουργοι το σφαζουν όλο! Αντίο πεταλούδα 🙂

      Μου αρέσει!

      1. maniaspirit

        Όσοι έχουν εισόδημα από την Ελλάδα ενοίκιο κλπ φυσικά και συμπληρώνουν ηλεκτρονικά κάθε χρόνο, ρωτά την βιβη 🙂
        Αξονική έκανα και θα κάνω και μαι νέα βιογενετικη βιοψία … ξέρω γω; Φίλος γιατρός εκ Θεσσαλονίκης (όχι ο Γιώργος άλλος ) λέει χαρακτηριστικά «Δεν έχουν μυαλό οι ντοτόροι σας να κάνουν κάποιες διαγνωστικ ές σκέψεις, να συνδυάσουν κλινικά και εργαστηριακά ευρήματα και να θέσουν διάγνωση; Άμα υπάρχει τεχνολογία, το μυαλό αδρανεί.»
        Τώρα σε αυτό που γράφει έχει μια σημαντική στο τέλος επισήμανση. Να τι μπορούν να πάθουν τα μυαλά που φεύγουν για το εξωτερικό… έτσι για να νιώσουμε λίγη γοητεία για τον κάθε έναν από εσας που κάνει πχ παρακέντηση στον πνεύμονα με μόνο εργαλείο το στήθοσκοπειο!
        Να πούμε αντίο στην θεϊκή μου πεταλούδα τόσο ευκολα; Πρώτα από όλα μιλαμε για τεράστιες ουρές στα χειρουργία καθώς οι περισσότεροι μεταναστευουν για USA πεοκειμενου να πληροωνονται ακόμα καλύτερα . Που να δεις εδώ τι κουπί τραβούν τοσο οι γιατροί όσο και το λιγοστό προσωπικό. Ενας ασθενης από την Ελλάδα θα πάθαινε σοκ από την παροχή υπηρεσιών !! Κάτσε λιγο να μου δώσουν ακόμα καμία 30αρια εξετάσεις και βλεεεεπουμε … μάλλον σκέφτομαι να γινω από μόνη μου καλά Χαχαχα
        Δεύτερον, Μπουχαχα αν βγάλω την πεταλούδα φαντάζεσαι τι θα γίνεται μετά στα φουντώματα μου ;;; Εκεί να δεις σεντόνια ! Δεν συζητάμε την περίπτωση να χάσω τη φωνή μου εκεί θα μιλαμε για τόπια ύφασμα….
        Σε φιλώ να προσεχείς 🙂

        Αρέσει σε 1 άτομο

  3. διονύσης μάνεσης

    Καλημέρα. Επίτρεψέ μου να μη σχολιάσω στην καρδιά του θέματός σου, αλλά σε ένα σημείο.
    Από διάφορες δικές μου και κοντινές μου περιπτώσεις έχω κάποιες εντυπώσεις προσωπικές από νοσοκομεία και τους γιατρούς που δουλεύουν σ’ αυτά. Όπως τα λες: Το σύστημα δείχνει να καταρρέει, καμιά υποστήριξη, κανένα κίνητρο, πολλές, πάρα πολλές δυσκολίες. Όμως ίσως είναι κι αυτά που κάνουν τους γιατρούς, εκ των πραγμάτων, ακόμα πιο ήρωες.. Έχω συναντήσει εξαιρετικούς επιστήμονες κι ανθρώπους, πολλούς, όχι λίγους, τους πολύ περισσότερους απ’ αυτούς που έχω δει, που σ’ αυτό το περιβάλλον αγωνίζονται, επιτελούν έργο ανθρωπιάς, δικαιώνουν το ρόλο τους, εμπνέουν με την προσπάθειά τους.
    Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα. Κι αυτό με αφορμή την απογοήτευση που δηλώνεις. Τολμώ να δίνω συμβουλή, έχοντας κι εγώ εργαστεί 30 χρόνια σε δημόσιο (σχολείο). Έμαθα να «διασκεδάζω», να παρηγορώ την απογοήτευση από τις τεράστιες ντροπές του συστήματος, στηριζόμενος στις φωτεινές προσωπικές νησίδες του χώρου μου. Φωτεινές που λάμπουν τόσο περισσότερο όσο περισσότερο απλώνεται το σκοτάδι γύρω. Και που θα ήταν ευτυχείς αν απλωνόταν φως τριγύρω κι ας μην έλαμπαν καθόλου.. Η αφοσίωση, λοιπόν, και η πίστη στο έργο και στην προσφορά, ίσως γίνεται νησίδα για μας και για άλλους – εκτός από ατομική πρόταση εξόδου από την κρίση.
    Πέταξε, Πέτρο, την απογοήτευση, πάρε από τους ανθρώπους που παίρνουν από σένα σ’ αυτό τον τόσο δύσκολο χώρο και σ’ αυτές τις τόσο δύσκολες στιγμές τους.

    Αρέσει σε 3 άτομα

    1. Μαύρος Πητ Post author

      Είναι τελικά που ορισμένοι άνθρωποι παρά την κούραση της εποχής παραμένουν όχι αθεράπευτα απογοητευμένοι όπως εγώ αλλά αθεράπευτα ρομαντικοί όπως εσύ Διονύση. Και το λέω με την καλή έννοια. Δεν είναι εύκολο για μένα… Προσπαθώ όμως

      Μου αρέσει!

  4. Άιναφετς

    Το μόνο που έχω να πω, είναι ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ σε αυτούς που μένουν…
    Έχω δυο γιούς που αρνήθηκαν να φύγουν και το παλεύουν με νύχια και με δόντια γιατί σκέφτονται τους ηλικιωμένους, τις μελλοντικές γενιές και πολλά «άλλα»…
    Η λύση στο τεράστιο αυτό θέμα, είναι μες στον καθένα, δεν είναι πολιτική!
    Καλή δύναμη Πέτρο! ❤

    Αρέσει σε 2 άτομα

  5. Μαύρος Πητ Post author

    Αυτή είναι και η αιτία που δεν έφυγα εγώ Στεφανία. Οι ηλικιωμένοι που μένουν πίσω, οι γονείς μου, ο αδερφός μου, δεν ξέρω… Απλά δε μπόρεσα ποτέ να το πάρω απόφαση.
    Καλή δύναμη και στους γιους σου!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. topaliopalto

    Φίλε Πέτρο,

    Όπως πάντα, τα θέματα και οι προσεγγίσεις σου αποτελούν, πολύ τακτικά, την αιτία που με προσκαλεί να γράψω κάποιο σχόλιο σε ανάρτηση. Λόγω προσωπικής επιλογής, όπως ξέρεις, σπανίως σχολιάζω. Τώρα τελευταία αραιώνω και από το Φατσοβιβλίο. Σ’ ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δίνεις να μοιραστώ κι εγώ τις δικές μου σκέψεις στο φιλόξενο ιστολόγιό σου.

    Στο θέμα μας…

    Η απόφαση της μετανάστευσης είναι από μόνη της μια πολύ γενναία πράξη. Αυτοί που μένουν πίσω, δυστυχώς δεν το συνειδητοποιούν, καθώς «τραβούν το δικό τους κουπί» και κατηγορούν τους μετανάστες για εγκατάλειψη, λιγοψυχία, δειλία, ατομικισμό κλπ.

    Πίστεψέ με, δεν είναι έτσι. Για να πάρει κάποιος την γενναία, όπως πιστεύω, απόφαση να ξεριζωθεί από τον τόπο του, σημαίνει ότι είχε εξαντλήσει κάθε περίπτωση για να κάνει το αντίθετο. Ειδικά οι Έλληνες, δεν εγκαταλείπουν εύκολα τον τόπο, τις οικογένειες, τους φίλους τους αν πιστεύουν ότι έχουν έστω και μια μικρή ελπίδα πως θα γυρίσει και γι’ αυτούς ο τροχός. Σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου, η έννοια της οικογένειας στην Ελλάδα είναι ακόμη πολύ έντονη – υπάρχουν πολλά παιδιά που μένουν με τους γονείς τους μέχρι (τα παιδιά) να βγουν στη σύνταξη. Το «ρίξε κάτι πάνω σου, μην πουντιάσεις», η αγαπημένη φράση της Ελληνίδας μάνας, ηχεί στα αυτιά τους όπως η πηγή με το δροσερό νερό, για τον διψασμένο, που έχει περπατήσει πολλά χιλιόμετρα κάτω από τον καυτό ήλιο. Δεν το εγκαταλείπεις εύκολα αυτό.

    Το να στοιβάξεις τις γνώσεις σου, τις εμπειρίες σου, την καταξίωσή σου μαζί με τα όνειρα, την ασφάλεια και το μέλλον σου, δίπλα στις σωβρακοφανέλες (sic) μέσα σε μια βαλίτσα (που να ζυγίζει λιγότερο από 23 κιλά) και να ταξιδέψεις στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, θέλει γερά κότσια. Μόνο δειλοί δεν είναι, όσοι το έκαναν.

    Όσο θύματα είναι αυτοί που μένουν πίσω, με τον θυμό και την απόγνωση, άλλο τόσο είναι κι αυτοί που αναγκάζονται να φύγουν. Το μόνο που αλλάζει είναι οι ρόλοι. Η οπτική γωνία από την οποία βλέπει κανείς τα πράγματα.

    Δεν είναι η οικονομική κρίση που έκανε κακό στην Ελλάδα. Η κρίση είναι το αποτέλεσμα. Αυτή και ό,τι άλλο την συνοδεύει, η φτώχια, η απόγνωση, ο θυμός, η μετανάστευση, η κατάθλιψη και οι αυτοκτονίες. Πιστεύω ότι αυτό που φταίει είναι η ατέρμονη κατάπτωση των αξιών, το ατομικό καλό αντί του κοινωνικού καλού κι ένα κράτος που σχεδόν από την ίδρυσή του όχι μόνο δεν εμπιστεύεται αλλά καταδιώκει τους πολίτες του.

    Είσαι θυμωμένος μαζί με όσους απέμειναν στην Ελλάδα; Κι εγώ που βρίσκομαι 8000 χιλιόμετρα μακριά, μαζί με το «καραβάνι» των μεταναστών, όπως αποκάλεσε ο πορτοκαλί πλανητάρχης τους κατατρεγμένους πρόσφυγες της Νοτίου Αμερικής.

    Δυστυχώς, η κατάσταση στην Ελλάδα θα παραμείνει έτσι, όσο δεν αλλάζει ο κοινωνικός και ο πολιτικός ιστός. Δεν ξέρω πως μπορεί να αλλάξει αυτό, ένας λιγόψυχος μετανάστης, προφανώς, είμαι εγώ. Όμως, ενώ στη χώρα που ζω συζητάμε με υπερηφάνεια την ανάπτυξη της διαστημικής μας βιομηχανίας και τις συνεχείς ανακαλύψεις των επιστημόνων, ανάμεσα τους και πολλοί Έλληνες μετανάστες, πίσω στην πατρίδα, διαπιστώνω πως τα πολιτικά φαντάσματα του παρελθόντος μαζί με τα νέα, συνεχίζουν να δουλεύουν «ψιλό γαζί» τον λαό κι αυτός αμήχανα και παθητικά, σε κατάσταση ημιζόμπι να το αποδέχεται.

    Οι Έλληνες της διασποράς, μπορεί να έφυγαν από την πατρίδα, η καρδιά τους όμως, είναι πάντα εκεί. Λατρεύουν την Ελλάδα και συνεχίζουν να διατηρούν δεσμούς ακόμη κι αν δεν υπάρχει οικογένεια πίσω. Και, ασφαλώς, πληρώνουν συνειδητά φόρους που θα μπορούσαν να αποφύγουν, και ΕΝΦΙΑ για το δυάρι στον Άγιο Σώστη Τριφυλίας, και συντηρούν οικογένειες που άφησαν πίσω, και διακοπές στη Μύκονο, τη Σαντορίνη και την Ελούντα κάνουν (τι ειρωνία; … να γίνεις μετανάστης για να μπορέσεις να κάνεις πολυτελείς διακοπές στον τόπο του) και προσφέρουν οικονομική βοήθεια σε πάνω από 50 ιδρύματα στην Ελλάδα, με επίκεντρο κυρίως τα παιδιά, και στέλνουν έκτακτη οικονομική βοήθεια με ταχύτητα αστραπής σε τραγωδίες, όπως αυτή στο Μάτι, το περασμένο καλοκαίρι και ανατριχιάζουν όταν ακούν τον Εθνικό Ύμνο σε κάθε επετειακή γιορτή και το «Τη Υπαρμάχω» στους Χαιρετισμούς της Παναγίας και δακρύζουν όταν βλέπουν τα «σποράκια» της Μάνιας να κυματίζουν τα σημαιάκια τους στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Και… και… και… αμέτρητα και.

    Όμως, το θέμα δεν είναι ποιος την έχει μεγαλύτερη; Το θέμα είναι, πέρα από τον θυμό και την απογοήτευσή μας, να κάνουμε, όλοι μαζί κάτι, ώστε σε 5, 10, 20 χρόνια, να αλλάξει το τοπίο. Θέλει υπομονή και επιμονή. Προσωπικά, πιστεύω πολύ στη νεολαία. Τα παιδιά των μεταναστών, είναι πολύ υπερήφανα για την καταγωγή τους και πολλά από αυτά έχουν την Ελλάδα ως έδρα των μελλοντικών τους επαγγελματικών σχεδίων. Το σημερινό brain drain θα γίνει brain storm. Απλώς, θέλει λίγο χρόνο μέχρι να γυρίσουν οι άνεμοι. Υπομονή!

    Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
    Με ιδιαίτερη εκτίμηση και αγάπη.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Μαύρος Πητ Post author

    Δε θέλω αυτή η εγγραφή να θεωρηθεί σα μομφή σε αυτούς που έφυγαν διότι δεν είναι. Συμφωνώ με όλα όσα γράφεις Πάρι και ευελπιστώ τα σποράκια στο μέλλον να γίνουν όντως το brain storm που θα βοηθήσει την Ελλάδα να ξεκολλήσει απτο βάλτο.
    Την καλημέρα μου ή καλησπέρα εκεί πέρα;
    Καλή συνέχεια 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s