Tag Archives: αγάπη

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

dsc00196-e1526326382580.jpg

Περίεργη και αναπάντεχα δακρύβρεχτη η σημερινή μέρα. Δεν περίμενα ότι θα με ενοχλήσει τόσο, όμως, ως φαίνεται, ορισμένα πράγματα πληγώνουν μόνο όταν παύουν να είναι δεδομένα. Όχι, δεν πρόκειται για μια εγγραφή ερωτικής απογοήτευσης αλλά για μία κατάθεση απόσυρσης. Γράφω για  το πρώτο μου, δεκατριών πια χρόνων,αυτοκίνητο. Πέντε υπογραφές και τέσσερις επικυρώσεις του γνήσιου της υπογραφής ήταν αρκετές λοιπόν για να αποσυρθεί, σπαρακτικά απρόσωπα, δίπλα σε εκατοντάδες άλλα.

 Ήταν ένας τεράστιος υπαίθριος χώρος όπου έβλεπε κανείς αριστερά τόνους από λάστιχα, και δεξιά τους σκελετούς των αυτοκινήτων στιβαγμένους σε εξάδες ο ένας πάνω στον άλλο. Κανονικό νεκροταφείο. Και ένα νεκροταφείο πάντα σου γεννά μια γλυκόπικρη αίσθηση απώλειας, νοσταλγίας, μελαγχολίας, ίσως και φόβου, ακόμα και αν πρόκειται για αυτοκίνητα. Λίγο παρακάτω ένας Πακιστανός σκούπιζε τα συντρίμμια των κρυστάλλων και στο βάθος φαινόταν και ακουγόταν ένας γερανός που μετέφερε προφανώς τις «σωρούς».

Κάπου στη μέση αυτής της υπαίθρου, σήμερα 11/05/2013 και  ώρα 10:26 και 32 δευτερόλεπτα, βρέθηκα και εγώ.  Δυνάμωσα το cd-player που έπαιζε (σκόπιμα και όχι τυχαία) το Breath me από  Sia, πήρα μια βαθιά ανάσα και βγήκα από το saxo να επεξεργαστώ το περιβάλλον. Αφού έβγαλα τις τελευταίες του φωτογραφίες, βρέθηκα τελικά στο διοικητικό προσωπικό της εταιρείας απόσυρσης να υπογράφω τις υπεύθυνες δηλώσεις και συγχρόνως να παρακολουθώ τον Πακιστανό να προσπαθεί μάταια να ανοίξει το καπώ του αυτοκινήτου. Γέλασα λίγο αυθόρμητα διότι λόγω ελαττώματος ήθελε ειδικό χειρισμό τον οποίο και με μαύρη καρδιά του έδειξα.

Έφυγα με διάθεση «πονάει η καρδιά όταν ψηλώνει» και όπως έβλεπα τον Πακιστανό να αφαιρεί τελικά τη μπαταρία, ε ναι λοιπόν δάκρυσα λες και πρόδωσα τον καλύτερό μου φίλο για 900 ψωροαργύρια. Στο ταξί που πήρα για το σπίτι, κρατούσα σφιχτά τα κλειδιά. Δεν τα χρειάζονται στην εταιρία ανακύκλωσης. Η πορεία του φίλου μου άλλωστε ήταν πια προδιαγεραμμένη: Λάστιχα και λαμαρίνες!  Και κάπου βαθιά σε αυτές τις λαμαρίνες βρίσκονται ανεξίτηλα χαραγμένες κάποιες βραδιές στην Πετρούπολη με θέα πιάτο όλη την Αθήνα, ένας στρατός στη Λέσβο, ένα αγροτικό στο Μεσολόγγι και την Άνω Χώρα ορεινής Ναυπακτίας, μία εκδρομή στο Ναύπλιο, τα Δερβενοχώρια, το Προκόπι, τη Μάνη, μονήμερες αποδράσεις σε όλες τις παραλίες της Αττικής, διακοπές σε Λευκάδα, Σκύρο, Άνδρο, Πάρο, Λευκάδα, Πάρο, Νάξο, Ελαφόνησο και δε θυμάμαι και που αλλού. Κάθε βαθούλωμα, κάθε γρατζουνιά και μία σελίδα της ζωής μου.

Δεν ξεκολλάω εύκολα απ’το παρελθόν. Όσο και να θέλω να προχωράω, είμαι άνθρωπος μάλλον δύσκολος και δυσκοίλιος στις αλλαγές. Δένομαι με πρόσωπα, αντικείμενα και καταστάσεις και πονάω όταν λόγω συνθηκών ή πιέσεων αναγκάζομαι να αλλάξω τις φυσικές μου σταθερές. Όμως τα πάντα στη ζωή είναι ροή. Ροή και ανακύκλωση …

Advertisements

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΤΑ ΖΩΑ

chicken_Little

Άλλη μια Πέμπτη ξημέρωνε. Αγουροξυπνημένος  και  πονοκεφαλιασμένος  έφτιαξα στα γρήγορα έναν κουταλάτο φραπέ (ξέρετε εκείνον που ανακατέβεις στο ποτήρι τον καφέ με τη ζάχαρη και τον πίνεις μονορούφι) και όδευσα στο αυτοκίνητο. Μη με ρωτήσετε γιατί αλλά οι Πέμπτες ποτέ δεν ήταν απ’τις αγαπημένες μου μέρες. Και η χτεσινή Πέμπτη το επιβεβαίωσε και με το παραπάνω απ’τις πρώτες κιόλας ώρες. Έβαλα στο ραδιο-cd τα hits 2010 και βγαίνοντας με την όπισθεν απ’το πάρκινγκ, ακριβώς πριν ο stromae λαλήσει  alors on dance, αισθάνθηκα έναν γδούπο κάτω απ’τις ρόδες και μια φρικτή τσιρίδα να σκίζει τον αέρα.

Οι σχέσεις μου με όλα τα έμβια όντα ανέκαθεν ήταν λίγο περίεργες. Θυμάμαι τον εαυτό μου 5-6 ετών να κάθεται στην παραλία και να παίζει με το κουβαδάκι του, όχι γεμίζοντάς το με άμμο αλλά με νερό και μυρμήγκια. Ναι καλά διαβάσατε. Με μυρμήγκια. Δεν ξέρω αν ήταν επιστημονική περιέργεια, οίστρος ή η αρχή ενός Dexter αλλά όντως θαύμαζα την ικανότητά των μυρμηγκιών να περπατούν τόσο «ανέμελα» στον πυθμένα του ύδατος. Και πραγματικά στεναχωριόμουν όταν μετά από περίπου τρία λεπτά έμεναν ακίνητα δια παντός, όμως με τον τρόπο αυτό ανακάλυψα γιατί τα μυρμήγκια δε λέγονται τσιπούρες και συγχρόνως απέκτησα και την πρώτη και χειρότερη φοβία μου: Την ασφυξία.

Έκτοτε, δεν πείραξα κανένα έμβιο ον. Αγαπώ όλο το ζωικό βασίλειο και θεωρώ τον εαυτό μου πραγματικά φιλόζωο. Τα ζώα δεν ξέρω αν έχουν την ίδια ακριβώς άποψη βέβαια. Η μεγαλύτερη τραυματική μου εμπειρία ήρθε στην ηλικία της τετάρτης δημοτικού με τον Μπίλυ. Οι περισσότεροι γνωρίζετε την ιστορία. Για τους υπόλοιπους απλά αναφέρω συνοπτικά πως ο Μπίλυ ήταν ένα πανέμορφο κίτρινο κούτσικο κοτοπουλάκι μόλις λίγων ημερών, δώρο από τους γονείς μου. Είχε μάθει να ανταποκρίνεται στο άκουσμα του ονόματός του και να τρώει καλαμπόκι από τη χούφτα μου. Ήταν πραγματικά μια σχέση αγάπης και στοργής που όμως έμελε να τελειώσει τόσο μα τόσο πρόωρα και τραγικά. Ναι. Η ζωή του τερματίστηκε άδοξα ένα πρωινό (να δεις που θα’ταν Πέμπτη) όταν η δεξιά μου πατούσα είχε την ατυχία να βρει κατά λάθος τον Μπίλυ στο πάτωμα ακριβώς δίπλα απ’το κρεβάτι μου. Ο ήχος του τσιριχτού κακαρίσματος και η εικόνα της προσπάθειάς του να κινηθεί γύρω από τα κολλημένα στο πάτωμα έντερά του έμειναν για πολλούς πολλούς μήνες χαραγμένα στη μνήμη μου. Οι γονείς μάταια προσπαθούσαν να με συνεφέρουν αγοράζοντας άλλα κοτοπουλάκια, όμως εγώ ήθελα τον Μπίλυ. Μόνο τον Μπίλυ μου. Και ο Μπίλυ είχε πεθάνει ελεεινά. Τον είχα σκοτώσει εγώ. Και δεν ήταν η γκαντεμιά που συνεχίστηκε στο Γυμνάσιο, δεν ήταν  το καφεάσπρο χαμστεράκι που έπεσε απ’τον τρίτο όροφο, ούτε το χρυσόψαρο που ψόφησε απ’την πολυφαγία  ή το καναρίνι απ’τη ζέστη. Η αιτία που στα 36 μου κρατώ όλα τα ζώα σε απόσταση ασφαλείας ήταν και θα είναι πάντα ο Μπίλυ.

Και όλα αυτά μου ήρθαν πάλι στο νου μόλις χτες, την Πέμπτη, με ένα γδούπο και μια τσιρίδα στις ρόδες του Saxo. Αμέσως χαμήλωσα το ραδιοcd και πετάχτηκα έξω. Ένα κούτσικο γατάκι σερνόταν δίπλα προσπαθώντας να κρυφτεί πίσω απ’τη γλάστρα. Το συνεχόμενο σπαρακτικό κλάμα έφερε στην παρέα και τη μαμά. Η εικόνα ήταν τραγική. Νιαούριζε το γατάκι, νιαούριζε και η μαμά. Όχι πάλι τα ίδια Θεέ μου. Μη ξέροντας τι να κάνω, πήρα τηλέφωνο την Εύη, την κτηνίατρο της παρέας. Μέχρι να εξηγήσω όμως τι συνέβη, μαζί με το alors on dance έσβησαν και τα νιαουρίσματα. Βλέπετε αν σε πατήσει αυτοκίνητο, δε σου φτάνουν ούτε οι εφτά ψυχές! Έτσι, οι κτηνιατρικές οδηγίες της Εύης περιορίστηκαν σε λόγια παρηγοριάς και το όλο συμβάν έληξε με μένα να στέκομαι αμήχανος και προβληματισμένος που για εκατοστή φορά βίωσα το θάνατο του Μπίλυ. Όχι, όχι, δεν είναι τα ζώα για μένα. Once with an animal, never with an animal!

ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ

Όλα στη ζωή μου τα έκανα αργά. Αργά πέταξα σπυράκια εφηβείας, αργά ψήλωσα, αργά ξεκίνησα να ξυρίζομαι, αργά είχα την πρώτη μου ερωτική επαφή, αργά απέκτησα κολλητούς φίλους και αργά βίωσα την πρώτη μακροχρόνια σχέση. Μοναδική εξαίρεση στον κανόνα στέκονται οι άτιμες άσπρες τρίχες που με επισκέφτηκαν νωρίς, ήδη απ’τα 22, φάτσα κάρτα κούτελο. Εντούτοις και ευτυχώς, κατά ένα παράδοξο αλλά ευπρόσδεκτο τρόπο, λες και το γονίδιό μου ήθελε να διατηρήσει τις ισορροπίες στο χρόνο, μικροφέρνω. Θες το ζελεδάκι στο μαλλί που ωραιότατα καλύπτει-αποκρύπτει το γονιδιακό μου γκρι, θες το babyface, θες το μέτριο ανάστημα, ναι όντως μικροφέρνω. Και αυτό σε ορισμένους τομείς της ζωής είναι καλό καθότι αντισταθμίζει τη μικρή ως και μηδενική μου επιτάχυνση στο carpe diem, σε άλλους όμως όπως στον επαγγελματικό, δεν είναι και ό,τι καλύτερο.

Γενικά έχω ένα θεματάκι με το χρόνο. Και όσοι με γνωρίζουν καλά καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όμως είναι μαλακία να συγκρίνεις ένσημα ζωής σε δύο ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από διαφορετικές ταχύτητες. Για παράδειγμα, είμαι 35 χρονών, αλλά δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να συγκριθώ με έναν 35άρη που στα 19 του είχε αυτοκίνητο και γκόμενες ενώ εγώ στα 19 μου διάβαζα για να δώσω δεύτερη φορά πανελλήνιες. Διότι όταν αυτός στα 24 του έγινε μπαμπάς, εγώ στα 24 μου έσπαγα το τελευταίο μου καβλόσπυρο και παρακαλούσα το Θεό μην ξαναβγεί. Και όταν αυτός στα 28 του έκανε το δεύτερο παιδί, εγώ στα 28 μου μάθαινα το «αλτ τι συ» και το «πίπα-κώλο-εμπλοκή» στο στρατό. Τα μεγέθη είναι ανόμοια. Κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς, τις δικές του ταχύτητες και αυτό πρέπει ο καθένας να το καταλάβει, να το κατανοήσει, να το σεβαστεί και όχι αντίθετα να το κατηγορήσει ως «παιδικό» ή ακόμα χειρότερα «αρρωστημένο». Με ενόχλησαν αφάνταστα οι δύο τελευταίοι χαρακτηρισμοί. Δεν είμαι γενικά συνηθισμένος στο να με κρίνουν, πόσο μάλλον όταν αυτό γίνεται «ελαφρά την καρδία». Και αν μελαγχολώ τις τελευταίες μέρες όπως σωστά κατάλαβες, είναι γιατί αισθάνομαι τρίτους να με πιέζουν έμμεσα να επιταχύνω. Και αυτό το απεχθάνομαι. Διότι όταν επιταχύνω αποδεδειγμένα σκοντάφτω, και όταν σκοντάφτω αποδεδειγμένα χτυπάω και όταν χτυπήσω δε θα είσαι εσύ αυτή που θα με σηκώσει.

Και ξέρω πως ό,τι ειπώθηκε δεν ήταν κακοπροαίρετο διότι μας συμπαθείς, και θα χαρείς να πάνε όλα καλά. Όμως άσε μας στους δικούς μου ρυθμούς. Δε λέω, είναι λίγο αργοί για τα δικά σου δεδομένα, όμως αυτός είμαι. Δε δεσμεύω κανέναν, δεν απαιτώ από κανέναν και η οικογένεια σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτοσκοπός μου. Και μεταξύ μας, όπως είμαι τώρα, δε μου λείπει τίποτα. Όποιος θέλει λοιπόν συμπορεύεται και όποιος θέλει προσπερνά. Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Είναι μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Και σε αυτό το παιχνίδι, η αναζήτηση του «σου ταιριάζω, μου ταιριάζεις» , πέραν του σεξ, έχει πολλές παραμέτρους που δε φαίνονται εύκολα. Και είναι αυτές που μου αρέσει να ανακαλύπτω σιγά-σιγά, σε ένα ανεπαίσθητο «test drive» που εντελώς υποσυνείδητα, εγκρίνω χωρίς να ενθαρρύνω αλλά και απορρίπτω χωρίς να πληγώνω. Πάντα σιγά-σιγά, πάντα με την ταχύτητα χελώνας. Ίσως γιατί οι άσπρες τρίχες με το ζελέ δεν είναι ακόμα αρκετές να κινήσουν το βιολογικό μου ρολόι, ίσως γιατί θεωρώ πως όσο πιο αργά πορεύομαι σε τούτη την ευθεία της ζωής, τόσο πιο αργά θα φτάσω και στο τέλος της, ίσως διότι θέλω με την ησυχία μου να απολαύσω την κάθε στιγμή, ίσως πάλι πολύ απλά διότι αυτή είναι η ταχύτητά μου.

Υπάρχει φυσικά και ο αντίλογος. Πως αν και οι ρυθμοί του καθενός διαφέρουν, ο χρόνος είναι ένας για όλους. Και άντε πάρ’τα πόδια σου που έχεις αργήσει. Και γεννημένος το 1974, σημαίνει πως είσαι ήδη 35 χρονών. Και  θα παραδεχτώ πως ούτε που κατάλαβα πως μεγάλωσα. Και θα σας δώσω  εν μέρει δίκιο. Εν μέρει όμως. Διότι ξέρετε τι λένε; Όταν τα χρόνια περνούν γρήγορα, σημαίνει ότι περνούν ευχάριστα!

ΤΟ ΣΚΙΟΥΡΑΚΙ

Είναι άραγε τόσο δύσκολο να βρει κανείς τον άνθρωπό του; Η μοναξιά είναι αναμφισβήτητα σημείο των καιρών μας. Ψάχνεις να βρεις το περιβόητο έτερον ήμισυ και όταν δεν τα καταφέρνεις κλείνεσαι στον εαυτό σου, κάνεις τη μοναξιά φίλο και κοιμάσαι με το μαξιλάρι αγκαζέ. Και όσο περισσότερο εφήμερο σεξ κάνεις για να γεμίσεις το κενό, τόσο πιο άδειος αισθάνεσαι διότι η σωματική ηδονή ουσιαστικά ποτέ δεν ήταν το numero uno ζητούμενό σου. Έμαθες πια πως ένα καλό ξεκάβλωμα θα ικανοποιήσει τις ορμονικές σου αιχμές, θα τονώσει στιγμιαία την αυτοπεποίθηση σου, αλλά κατά κανόνα θα σε αφήσει ξεκρέμαστο τις υπόλοιπες 23 ώρες της ημέρας.

Αλήθεια όμως, ακόμα και αν βρεις έναν άνθρωπο, πώς καταλαβαίνεις ότι αυτή/ος είναι και ο Άνθρωπός σου; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει λεκτικά τους ορισμούς και κανόνες αυτού του πολυπόθητου «κλικ»; Και αν το αισθανθείς αυτό το ρημάδι, σημαίνει πως θα το αισθάνεσαι και εφόρου ζωής με τον ίδιο άνθρωπο; Τις προάλλες μιλούσα με ένα συνομήλικο συνάδελφο. Του πήρε τέσσερα χρόνια, όταν είχε αποκτήσει ήδη δύο παιδιά, για να συνειδητοποιήσει πως η γυναίκα του, ΔΕΝ είναι ο άνθρωπός του. Και ο γάμος κρατιέται με νύχια και με δόντια μόνο χάριν των παιδιών του. Άσχημο σενάριο, δε θα’θελα ποτέ να βρεθώ στη θέση του. Γι’αυτό η ιδέα του γάμου ανέκαθεν με τρόμαζε. Και με τρομάζει πολύ περισσότερο όταν σκέφτομαι πως ίσως χρειαστεί να ξοδέψω μία ολόκληρη ζωή για να καταλήξω στο συμπέρασμα πως ο άνθρωπος με τον οποίο τη μοιράστηκα δεν είναι ο άνθρωπός μου.

Το έχω γράψει και άλλες φορές. Είμαι ιδιότροπος άνθρωπος τελικά και τα δικά μου «κλικ» ομολογώ είναι λίγο περίεργα. Αυτά που εγώ γουστάρω με χίλια σε μία ιδεατή σχέση είναι απλά και καθημερινά, όπως να χουζουρεύουμε, να μπλέκουμε τα πόδια μας κάτω απ’την κουβέρτα βλέποντας ταινίες, να ξυπνάμε με το άρωμα του καφέ στο κρεβάτι, να μαγειρεύουμε μαζί πίνοντας λευκό κρασάκι. Απλά αλλά και τόσο σημαντικά.

Οι δε ιδιοτροπίες μου συνίστανται στο γεγονός πως δε θέλω κάθε τρεις και λίγο το βιολογικό ρολόι να μου θυμίζει πως δεν είμαι παιδί, δε θέλω να λειτουργώ συνεχώς με προκαθορισμένα χρονοδιαγράμματα, γεγονός που σημαίνει πολύ απλά πως δε θέλω μία μακροχρόνια σχέση να καταλήγει εξορισμού στο γάμο. Αφήνω τα πάντα να ρεύσουν μόνα τους. Μία εκδρομή στο Ναύπλιο, ένα φαγοπότι στα Δερβενοχώρια, τρεις πάστες κρέμα (έστω και αν ζήτησα σοκολάτα), ένα φιλί «αλά σκιουράκι» (μη ρωτήσετε πώς γίνεται αυτό), και «να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας»…

ΒΡΑΔΙΕΣ SAXO

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις βραδιές saxo. Εκείνες τις βραδιές που βολτάραμε ψάχνοντας ένα ήσυχο μέρος  να αράξουμε, με θέα άλλες φορές τη θάλασσα και  άλλες την πολύφωτη Αθήνα από ψηλά. Δεν είχα ακόμα δικό μου σπίτι και η εύρεση χώρου ήταν ένα πρόβλημα. Όμως το αυτοκινητάκι, μας έβγαζε πάντα ασπροπρόσωπους. Καθόμασταν και οι δύο αγκαλιά στα πίσω καθίσματα, και ξεκινούσαμε άπειρες συζητήσεις. Άλλες φορές γελούσαμε, άλλες σοβαρεύαμε και άλλες δε λέγαμε τίποτα. Μόνο φιλιόμασταν με τις ώρες, ακούγοντας χαμηλόφωνα ραδιοφωνάκι. Ακόμα και τώρα όταν παίζει το insatiable του Dareen Hayes, το  from sarah with love της Sarah Connors, ή παραδόξως το γρήγορο Verdis Quo των Daft Punk γυρίζω με μαθηματική ακρίβεια σ’εκείνες τις βραδιές. Είχα μόλις τελειώσει την παραμεθόριο θητεία μου στο στρατό και είχα πάρει μετάθεση για τους τελευταίους τρεις μήνες μου, στο 301 ΕΒ Αγίων Αναργύρων. Ήταν η ιδανική περίοδος για μένα. Οι μήνες μοναξιάς στο στρατό ήταν αρκετοί για να ξεχάσω τη μεγάλη 2,5 χρόνων σχέση, που είχε λήξει μάλλον επεισοδιακά. Ήμουν έτοιμος για κάτι καινούργιο. Και τότε γνώρισα εσένα.

Τρεις φορές έχω ερωτευθεί στη ζωή μου. Ήσουν μία από αυτές. Την είχα δαγκώσει κανονικά. Το καταλάβαινα απ’τον κόμπο στο στομάχι μου. Σε σκεφτόμουν συνέχεια. Με το που ξυπνούσα άνοιγα το κινητό για να διαβάσω την καλημέρα και ποτέ δεν κοιμόμουν πριν την καληνύχτα σου. Ποτέ όμως δε σου έδειξα το 100% των αισθημάτων μου. Ο φόβος να με θεωρήσεις δεδομένο ήταν τροχοπέδη. Βλέπεις, πάντα στις σχέσεις κρατάω μια μικρή πισινή. Και αυτή τη φορά έκανα πολύ καλά, διότι η όλη ιστορία κράτησε μόλις 2 μήνες.

Πώς θα μπορούσε όμως και να κρατήσει περισσότερο; Το λέει και η φυσική. Μεγάλη εντροπία σημαίνει μεγάλη αταξία, και μεγάλη αταξία σημαίνει μεγάλη αστάθεια. Παραδόξως δε με ενόχλησε ο χωρισμός που κατά τ’άλλα υπήρξε αξιοπρεπής (αν και ο λόγος ήταν μάλλον ηλίθιος). Ίσως γιατί ανακουφίστηκα από τις σκέψεις που με βασάνιζαν, αν με ήθελες δηλαδή όσο εγώ. Με ενόχλησε όμως η έλλειψη δύναμης να υποστηρίξεις αυτή σου την απόφαση. Τρεις μέρες μετά το χωρισμό, τηλεφώνησες μέσα στην ανασφάλεια «μήπως δεν πρέπει να χωρίσουμε; Μήπως να το συνεχίζαμε αλλά στο πιο light;» Και τότε έπεσες τόσο πολύ στα μάτια μου! Η απάντησή μου ήταν αρνητική. Δε φημίζομαι για τις δεύτερες ευκαιρίες. Όταν σπάσει το γυαλί δεν ξανακολλά. Έφυγα μακριά. Γύρισα σελίδα. Κράτησα μόνο εκείνους τους περιπάτους αγκαλιά στο Καβούρι, εκείνα τα τραγούδια που έπαιζαν στο ραδιόφωνο μόνο για μας, εκείνα τα θολωμένα τζάμια που μας έκρυβαν την Ανατολή, εκείνες τις παραμυθένιες βραδιές saxo…

ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ

Όταν ξεκινάς μια σχέση, όλα είναι μαγικά και παραμυθένια. Έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που σιγά-σιγά εξερευνάς. Μαθαίνεις τι του αρέσει και τι όχι, ανακαλύπτεις  τις ιδιοτροπίες του και ψαχουλεύεις κάθε σπιθαμή του σώματός του. Είναι η γοητεία του άγνωστου που σε εξιτάρει και διαμορφώνει αυτό που λέμε Πάθος. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια η διαφορά πάθους (και δεν εννοώ μόνο το σωματικό) και έρωτα; Εγώ προσωπικά δεν μπορώ ακόμα να τα ξεχωρίσω. Για μένα αποτελούν έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Δε μπορώ να φανταστώ έρωτα χωρίς πάθος και πάθος χωρίς έρωτα. Οι περισσότεροι επίσης θα έχετε διαπιστώσει ότι αυτό το συναίσθημα δεν κρατά περισσότερο από μερικές εβδομάδες, άντε μήνες στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τι μένει όμως μετά; Αυτό ήταν; Τελείωσε;

Εδώ θεωρητικά λοιπόν μπαίνει η Αγάπη. Αυτή η λέξη που για μερικούς είναι πηγή ζωής και για άλλους νερόβραστο σενάριο καθημερινής σαπουνόπερας. Το πάθος όντως φεύγει, η αγνή και καθάρια αγάπη όμως μένει ό,τι και αν συμβεί. Ακόμα και αν χωρίσεις με το χειρότερο τρόπο η αγάπη πάντα θα υπάρχει κάπου κρυμμένη στο υποσυνείδητο και το άρωμα του διπλανού σου στον δρόμο, ή το τραγούδι που θα ακούσεις τυχαία στο ράδιο θα στην επαναφέρει στο προσκήνιο, σα να μην πέρασε μια μέρα. Η αληθινή αγάπη δε σβήνει ποτέ. Είναι και τόσο σπάνια. Βλέπετε όλοι μας κυριευόμαστε από εγωισμούς, ζήλιες και άλλα μικροπρεπή συναισθήματα, όλοι βάζουμε τον εαυτούλη μας από πάνω και ζυγίζουμε στις αποφάσεις μας πόσα δίνουμε και πόσα παίρνουμε. Ίσως είναι ένας καλός τρόπος επιβίωσης και μια άριστη άμυνα απέναντι στους ψεύτικους παραδείσους που ίσως σου τάξουν, δε λέω. Είναι όμως και τροχοπέδη στο να προσεγγίσεις επιτέλους την πολυπόθητη ευτυχία σου και να γνωρίσεις την ιδανική Αγάπη.

Εγώ πάντως ακόμα και τώρα στα 34, με μερικές μακροχρόνιες σχέσεις στο ενεργητικό μου, εξακολουθώ να είμαι στο φρένο και όχι στο γκάζι. Μερικές φορές μάλιστα φυλακίζομαι, εγώ και ο εαυτός μου, ασφαλής και αποστειρωμένος απ’τον εξωτερικό κόσμο, παρέα με τα ιατρικά βιβλία, μη τυχόν σπάσω τα μούτρα μου. Δεν ξέρω τι συμβουλή θα μπορούσα να δώσω σε σένα που με διαβάζεις τώρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Ξεκινούν με πάθος, πάθος όμως που ξεθωριάζει στο χρόνο και μαζί του και όλα τα όνειρα που πιθανώς έκανες με το συγκεκριμένο πρόσωπο! Ίσως γι’αυτό εξακολουθώ να πατάω φρένο και να κλείνομαι στον εαυτό μου. Λένε όμως πως δεν υπάρχουν απόρθητα φρούρια. Η αγάπη τελικά σε βρίσκει … Θα περιμένω.