Tag Archives: Πολιτική

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ

brain-drain

Οι νέοι φεύγουν. Στιβάζουν σε μια βαλίτσα πτυχίο, εξειδίκευση και διδακτορικό και κυνηγούν το όνειρο αλλού. Φεύγουν για Αγγλία, για Γερμανία, για Γαλλία, για Σουηδία, για Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, φεύγουν για οπουδήποτε η μόρφωση μετρά σα νόμισμα και συνοδεύεται από το αυτονόητο, μια αξιοπρεπή ζωή.  Η Ελλάδα χάνει σιγά σιγά όλα της τα ζωτικά κύτταρα σε ένα από τα μεγαλύτερα μεταναστευτικά κύματα που έχει βιώσει ποτέ στη σύγχρονη ιστορία της. Brain drain το ονόμασαν διότι ακριβώς αυτό είναι. Απώλεια φαιάς ουσίας. Η Ελλάδα δεν εξάγει πια λαχανικά, ψάρια ή βαμβάκι. Εξάγει γιατρούς, μηχανικούς και αρχιτέκτονες.

Οι λόγοι είναι πολλοί. Ανεργία, απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, εκμετάλλευση, παρανομία, αναξιοκρατία, όλα υπό τη σκεπή της Kρίσης. Η οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση αναγκάζει το νέο γιατρό που τελειώνει την ειδικότητά του στα 35 και βάλε, να έχει μόλις δύο επιλογές. Να δουλέψει σε συνθήκες γαλέρας μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας για επιχρυσωμένα ψίχουλα ή σεβόμενος το πτυχίο του πολύ απλά να φύγει. Και φυσικά φεύγει. 1500 γιατροί κάθε χρόνο, στην πιο παραγωγική τους ηλικία φεύγουν για το εξωτερικό και μαζί με αυτούς φεύγει το Όραμα, η Ιδέα, η Γνώση, η Ενέργεια, η Δημιουργία. Η Ελλάδα πληρώνοντας το μεγαλύτερο τίμημα της κρίσης, την απώλεια έμψυχης δύναμης, μετατρέπεται χρόνο με το χρόνο σε μία χώρα στάσης, έλους και επανάληψης.

Δεν ξέρω να σας πω και πολλά για την τύχη όλων αυτών που φεύγουν. Από όσο διαβάζω οι περισσότεροι με κόπο και πολλή δουλειά, διότι τίποτα δε χαρίζεται σε τούτο τον κόσμο, καταφέρνουν τελικά να ενσωματωθούν στη χώρα που τους υποδέχτηκε. Με έναν σαφώς καλύτερο μισθό και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, η ελληνική κρίση ομοιάζει πια στους περισσότερους από αυτούς με ένα κακό όνειρο, έναν εφιάλτη που δύσκολα θα ξεχάσουν. Φυσικά και ταλαιπωρούνται. Ο ξεριζωμός άλλωστε δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αν είναι και εκούσιος, συνοδεύεται από ανασφάλεια, τύψεις και προσμονή για μια δικαίωση, μια εξιλέωση που πιθανώς δε θα έρθει ποτέ. Ελληνικές ομογένειες αναδύονται σε κάθε γωνιά της γης, ελληνικά σχολεία που μεταλαμπαδεύουν τον Ελληνικό Πολιτισμό στα σποράκια – που λέει και η φίλη μου η Μάνια – σε μια προσπάθεια να μάθουν ότι όχι, Ελλάδα δεν είναι  η κρίση. Είναι τόσα πολλά άλλα.

Και ενώ αυτοί που έφυγαν δίνουν το δικό τους αγώνα ως μετανάστες σε ξένη χώρα, την ίδια ώρα στην Ελλάδα κάπου στον δεύτερο βάλτο δεξιά, υπάρχει ένας εργάτης του μόχθου, ενας καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος των γραμμάτων, ένας επιστήμονας, που συνειδητά ή αναπόφευκτα – δεν έχει σημασία – έμεινε. Έμεινε να τραβά κουπί για δύο, για τρεις, για δεκατρείς να καλύψει τα κενά, κενά ακόμα και στη φορολογία και στο ασφαλιστικό σύστημα, που άφησαν οι άλλοι, αυτοί που έφυγαν. Και αυτός ο εργάτης, ο καλλιτέχνης, ο επιστήμονας, είναι πολύ θυμωμένος διότι βλέπει το δικό του Όραμα, τις δικές του Ιδέες, να σκονίζονται και να ξεθωριάζουν στη ρουτίνα ενός σκληρού και μερικές φορές απάνθρωπου βιοπορισμού. Είναι πολύ θυμωμένος διότι κατάφεραν να τον πείσουν πως αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος για να βγει η Ελλάδα από την Κρίση, να «βάλει πλάτη» διαπραγματεύοντας τον μισθό του, το χρόνο και την αξιοπρέπειά του. Και τέλος είναι πολύ θυμωμένος διότι τα χρόνια περνούν και παρά τις θυσίες του ο Παράδεισος που του υποσχέθηκαν πολύ απλά δεν έρχεται.

Ναι. Η λιτότητα παραμένει. Οι νέοι συνεχίζουν να μεταναστεύουν και αυτοί που μένουν συνεχίζουν να τραβάν κουπί. Ως πότε πια; Τι πρέπει να γίνει; Πραγματικά δεν ξέρω να σας απαντήσω. Δεν είμαι πολιτικός ούτε κατέχω γνώσεις οικονομικού δικαίου. Είμαι γιατρός, ένας τουλάχιστον από αυτούς που (ξ)έμειναν στην Ελλάδα σε ένα σύστημα Υγείας που σιγά-σιγά καταρρέει εκ των έσω. Ζω από πρώτο χέρι την έλλειψη προσωπικού, είμαι θυμωμένος και επιθετικός, είμαι μόνιμα κουρασμένος και αθεράπευτα απογοητευμένος. Εντούτοις, υπάρχει μία σκέψη που κάπως με ανακουφίζει. Αν κάποτε η Ελλάδα καταφέρει να βγει από την κρίση δε θα οφείλεται σε αυτούς που την βλέπουν από μακριά και την επισκέπτονται ως χώρα παραθερισμού. Θα οφείλεται στη Βιβή, στον Άκη, στη Μαρία, στον Κώστα, στη Δέσποινα, σε όλους αυτούς που δεν έφυγαν αλλά  έμειναν  για να προσφέρουν φαιά ουσία, έργο και ενέργεια στην Ελλάδα θυσίαζοντας μερικές φορές τα πιο ωραία τους όνειρα. Και μόνο για αυτό, ανεξάρτητα από το τι τους επιφυλάσσει η Ιστορία, αυτοί που έμειναν αξίζουν το Σεβασμό όλων.

Advertisements

Η ΔΙΑΚΑΝΑΛΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

calvin-cartoon

Βαριέμαι οικτρά τις προεκλογικές περιόδους, σιχαίνομαι τα πολιτικά λογίδρια λίγο πριν τις κάλπες και μισώ τις στημένες τηλεοπτικές διακαναλικές υπερπαραγωγές που ανάθεμα και αν με βοήθησαν ποτέ στην πολιτική μου σκέψη και βούληση. Αυτή η συνεχής ρήση της κυβέρνησης και η ακόλουθη αντίρρηση της αντιπολίτευσης καταντά πραγματικά θεατρική κωμωδία, για να μην πω τραγωδία, με απόλυτα προβλέψιμο σενάριο. Ο στείρος λόγος και  ο απόλυτα προβλέψιμος αντίλογος επαναλαμβάνονται σε καθημερινή βάση με τα δύο μεγάλα κόμματα να ξεκατινιάζονται και να εκτοξεύουν απειλές μεταξύ τους για το ποιο έκανε τα πιο τραγικά λάθη και τα πιο μεγάλα σκάνδαλα δημόσιου χρήματος που έφεραν τελικά την Ελλάδα στο κατώφλι του μνημονίου. Και φτιάχνουν λέει και ομάδες ελέγχου για να ελέγξουν τους εαυτούς τους και να βρουν που πήγαν επιτέλους αυτά τα λεφτά, λες και δεν ξέρουμε όλοι ότι οι επιτροπές αυτές δημιουργήθηκαν ουσιαστικά για να κουκουλώσουν και όχι για να φανερώσουν. Άιντε το πολύ-πολύ να δώσουν ως βορά τον πιο αδύνατο από δαύτους, ένα εξιλαστήριο θύμα ρε αδερφέ για να εξευμενισθεί η οργή του πλήθους. Όμως όλοι πια έχουμε συνειδητοποιήσει πως τα αμαρτωλά χέρια ποτέ δεν ήταν μόνο δύο ή τέσσερα και ποτέ μόνο μπλε ή πράσινα. Στις περιπτώσεις αυτές το διαζευκτικό «ή» δίνει πάντα τη θέση του στο συζευκτικό «και»! Και όταν η χώρα μας διασύρεται ως κράτος παρανομίας και κλεψιάς θα πρέπει κάποιος να σφυρίξει στον πρωθυπουργό πως το ψάρι βρωμά πάντα από το κεφάλι. Και κάτω από αυτό το κεφάλι, κάτω απ’τη μύτη τούτου του παγόβουνου που λέγεται πολιτική, παρασιτεί ένα περιβάλλον μούχλας και δυσωδίας, ένα περιβάλλον που δυστυχώς συνηρείται και διαιωνίζεται από τη δική μου ψήφο. Και αυτός είναι και ο λόγος που ψηφίζω. Μπορεί να μην έχω το σθένος να συμμετέχω ενεργά στην πολιτική, όμως σε μία δημοκρατική χώρα τη δύναμη την έχει πάντα ο λαός.

Και φτάνω πια στην κλασική μου ερώτηση. Τι να ψηφίσω; Βλέπετε, αποφάσισαν να δώσουν στις δημοτικές εκλογές έναν πιο ας το πούμε κοινοβουλευτικό χαρακτήρα, ώστε η πράσινη ή η μπλε υπεροχή να σημαίνει στην πράξη και συμφωνία ή διαφωνία αντίστοιχα με τα μέτρα του μνημονίου. Και εγώ εξαρχής τοποθετήθηκα υπέρ του μνημονίου. Διότι έτσι όπως τα σκατώσαμε και φτάσαμε πάτο, έπρεπε από κάπου να πιαστούμε, έπρεπε από κάπου να γίνει η αρχή. Αναγνωρίζω φυσικά τον αντίλογο του φίλου μου ΓιώργουΧ περί των Ελλήνων προγόνων μας, που αρνήθηκαν την κάθε μορφής υποδούλωση και να που τώρα εμείς υποταχθήκαμε στην Τρόικα και το μαστίγιό της. Ξέρετε όμως τι σκέφτομαι; Πως αυτοί οι αυστηρότατοι ελέγχοι της Τρόικας που αποσκοπούν στον έλεγχο των επενδύσεών της είναι ουσιαστικά και ένας έλεγχος σε στα πολιτικά αποβράσματα που χρόνια τώρα καταχραστάστηκαν τον δημόσιο πλούτο.

Δυστυχώς βέβαια τα τελικά σπασμένα πληρώνει μέσω του μνημονίου για ακόμα μια φορά ο δύσμοιρος λαός του οποίου η οργή προοδευτικά συσσωρεύεται. Και είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή τούτη η οργή θα εκφορτισθεί με τη μία ως πυκνωτής και τότε πια θα μιλάμε για τη σούπερνόβα λαϊκή επανάσταση που στο πέρασμά της θα κάνει στάχτες μνημόνια, τρόικες  και κυβερνήσεις σε dt. Και θα μπορούσαμε όντως μέσα από αυτές τις στάχτες και τη συνακόλουθη πτώχευση να αναγεννηθούμε και να δημιουργήσουμε ξανά τη δραχμή. Όμως εγώ φοβάμαι το συγκεκριμένο σενάριο διότι στο σύγχρονο κόσμο του 21ου αιώνα έλα και πες μου εσύ πόσο ανταγωνιστική θα μπορούσε να είναι η δραχμούλα και πόσο εφικτή η περαιτέρω μας οικονομική ανάπτυξη μέσω αυτής. Μπερδεμένες οι σκέψεις μου μπερδεμένο και το κείμενο  και δε νομίζω να μου ξεκαθαρίσει και πολλά πράγματα η περιβόητη διακαναλική ομιλία του Πρωθυπουργού. Το μόνο που με καθησυχάζει κάπως (και ας θεωρηθεί αυτό ως το ηθικό, κοινωνικό και ουσιαστικό μήνυμα αυτής της εγγραφής) είναι πως η ιστορία συνήθως επαναλαμβάνεται. Και στη δική μας ιστορία, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ ΤΩΝ 07:30

nclock-07-30_34044_md

Είναι φυσιολογικό αυτό; Το έχει κανείς άλλος; Γκρινιάζω καθημερινά για το πρωινό ξύπνημα της δουλειάς αλλά όταν έρχεται το Σαββατοκύριακο εξακολουθώ να ξυπνάω με μαθηματική ακρίβεια 07:30 χωρίς ξυπνητήρι. Δεν το θέλω, αλλά το κάνω! Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν αποφασίσω να τεμπελιάσω στο κρεββάτι, πονοκεφαλιάζω στο λεπτό αν καθυστερήσω να ρουφήξω την πρωινή μου δόση καφεΐνης. Τις αργίες το πρωί λοιπόν θα με βρείτε με το ένα χέρι στον καφέ και το άλλο στο ποντίκι να χαζολογάω τις εφημερίδες στο ίντερνετ.

Ειδικά σήμερα όμως, με τόσο Τρέμη που έφαγα στη μάπα κάθε μέρα στο mega, αρνούμαι να πιπιλίσω πάλι τις ίδιες καραμέλες! Αρνούμαι να διαβάσω πάλι για την αυστηρότητα της Μέρκελ και τις ηλίθιες εκλογές της, για τους κερδοσκόπους που μας μονοδρόμησαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και για το πιθανό πάγωμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Αρνούμαι να διαβάσω τις κλασικές πια εξωγήινες δηλώσεις της Αλέκας που υπό μορφή κασέτας προτρέπουν τον εργαζόμενο για άλλη μια φορά σε άστοχες κινητοποιήσεις λες και θα αλλάξει κάτι αν φάμε το καβλί του ΔΝΤ με βαζελίνη ή χωρίς.

Όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, θα πρέπει πραγματικά να λέμε και ευχαριστώ στο ΔΝΤ που ανέστειλε το σενάριο χρεωκοπίας της χώρας μας. Και αυτό γιατί φτάσαμε πάτο! Και σε αυτό τον πάτο έπρεπε από κάπου να πιαστούμε, έστω και αν αυτό δίνει κάθε δικαίωμα στο ΔΝΤ επιβλέποντας την πορεία των επενδύσεών του, να εμπλέκεται συνέχεια στα πόδια μας προτρέποντας, αλλά ουσιαστικά αποφασίζοντας την οικονομική πολιτική της χώρας. Δεν έχω ακόμα καταλήξει αν αυτό το τελευταίο μου αρέσει. Μάλλον με ξενίζει θα έλεγα διότι μπορεί απ’τη μία ίσως να καταφέρει να φρενάρει την ασυδοσία των πολιτικών χαραμοφάηδων, απ’τη άλλη εντούτοις, διαισθάνομαι πως η πλήξη των μικρομεσαίων θα βιωθεί σαφώς πιο επώδυνα, ανεξαρτήτως βαζελίνης.

Όμως είμαι σίγουρος! Όπως επιβιώσαμε πριν 20 χρόνια, έτσι θα επιβιώσουμε και τώρα! Σφίξτε το ζωνάρι έλεγαν οι εργοδότες στον πατέρα μου πριν 20 χρόνια, σφίξτε το ζωνάρι λένε και σήμερα. Και αυτό το σφίξιμο είναι μια συνήθεια! Κάτι σαν το πρωινό ξύπνημα των 07:30! Δεν το θέλεις, αλλά το κάνεις…

ΕΚΛΟΓΕΣ

Βαριέμαι οικτρά τις εκλογολογίες και τις προεκλογικές περιόδους! Άλλωστε όπως σας έχω γράψει και στο παρελθόν, ποτέ  δεν υπήρξα τζιμάνι στην πολιτική. Αυτή η επιστράτευση εφετζίδικων λέξεων για το σχηματισμό πολύπλοκων και βαρύγδουπων προτάσεων, ανέκαθεν μου’πεφτε κάπως βαριά. Θυμάμαι στο πανεπιστήμιο, στα πλαίσια φιλότιμων προσπαθειών μου να το παίξω συνειδητοποιημένος ψηφοφόρος, προσπαθούσα να μπω στη ιδεολογία των κομμάτων, μικρών και μεγάλων, ακούγοντας και διαβάζοντας προσεκτικά τις εκάστοτε προτάσεις τους. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον εαυτό μου να έχω δίπλα-δίπλα τα έντυπα όλων των φοιτητικών κομμάτων, να τα διαβάζω απεγνωσμένα το ένα μετά το άλλο και φτου ξανάμανά απ’την αρχή και να μη μπορώ να βρω με τίποτα τις διαφορές μεταξύ τους! «Τόσο ηλίθιος πια είσαι;» μονολογούσα. Και όμως όλα τα κόμματα έγραφαν τα ίδια καρμποναριμένα πράματα. Όλα ενδιαφέρονταν για το καλό των φοιτητών και της παιδείας γενικότερα και όλα έριχναν ευθύνες  και λάσπη στα υπόλοιπα εκλιπαρώντας γλυφτρώνικα για ψήφους. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες, κεντροδεξιές και κεντροαριστερές παρατάξεις όλες ήταν ένας αχταρμάς στο μυαλό μου οπότε τελικά ψήφιζα πάντα με γνώμονα τη συμμετοχή στο εκάστοτε κόμμα φοιτητών που εγώ εκτιμούσα και σεβόμουν, φοιτητών που εγώ θεωρούσα άξιους να εκπροσωπήσουν το πλήθος.

‘Ομως στις 7 Ιουνίου τα πράματα δε θα είναι και τόσο απλά. This is the big money! Ανήκουμε πια στην Ευρωπαϊκή ένωση και για τη σωστή λειτουργία αυτής έχουν ιδρυθεί συγκεκριμένα θεσμικά όργανα. Ένα από αυτά λοιπόν είναι και το Ευροκοινοβούλιο που απαρτίζεται από 785 βουλευτές. Οι βουλευτές αυτοί εκλέγονται κάθε 5 χρόνια από τα 27 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής ένωσης στις λεγόμενες Ευρωκοινοβουλευτικές εκλογές. Και θεωρητικά πάντα, σκοπός της Ευρωβουλής αυτής είναι η σύνταξη νομοθεσίας που έχει αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή των Ευρωπαίων. Έτσι θεσπίζονται νόμοι για το περιβάλλον, για τα δικαιώματα των καταναλωτών, για τις ίσες ευκαιρίες, για την ελεύθερη κυκλοφορία εργαζομένων, κεφαλαίων, υπηρεσιών και αγαθών. Όλα αυτά όμως θεωρητικά! Διότι στην πράξη είδαμε τα κατορθώματα της Ευρωβουλής στα Βαλκάνια και τη Μέση Ανατολή και είδαμε και την ανεργία στην Ευρώπη να ανεβαίνει κατακόρυφα.

Έρχεται λοιπόν η ερώτηση που ανέκαθεν με βασάνιζε; Να ψηφίσω; Και αν ναι, τι να ψηφίσω; Θα επαναλάβω αυτό που μου είχε πει κάποτε ο πατέρας μου. «Παρατήρησε μια παρέα από παιδάκια που παίζουν στις κούνιες … θα δεις πως μέσα στο πλήθος υπάρχουν κάνα-δυο με πιο ηχηρή και δεσποτική παρουσία, οι κατά κάποιο τρόπο αρχηγοί της ομήγυρης …  η υπόλοιπη παρέα απλά ακολουθεί και συμμορφώνεται με τις κεφαλές». Ίσως κάποιοι άνθρωποι όντως να είναι γεννημένοι ηγέτες, όμως η πραγματική δύναμη παραμένει το πλήθος. Αυτό ανεβάζει και ρίχνει ολόκληρες κυβερνήσεις αντιδρώντας σε όποια αδικία ή αυθαιρεσία. Είμαι πεπεισμένος λοιπόν πια πως δεν έχει σημασία αν ανήκεις στους ηγέτες, είτε στο πλήθος. Το μέγεθος της ευθύνης για την πορεία του τόπου μας παραμένει ακέραιο και για τις δύο πλευρές. Θεωρώ λοιπόν κακούργημα το να μην ψηφίσω.

Και τι να ψηφίσω; Σε μία Ελλάδα όπου το ένα σκάνδαλο διαδέχεται το άλλο και ουδείς τελικά τιμωρείται απ’τη δικαιοσύνη, ποιον να εμπιστευθώ; Ξέρω είναι λίγο λαϊκισμός αυτό που γράφω όμως είναι αλήθεια! Το ξέβγαλμα χρήματος και οι μίζες πάνε σύννεφο στο πολιτικό τοπίο. Και αυτά που κατά καιρούς βγαίνουν στην επιφάνεια είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω απ’τη νερό κρύβεται μεγάλη σαπίλα και δυσωδία, ένα παρασιτικό περιβάλλον αποσύνθεσης που συντηρείται από τη δική μου και τη δική σου ψήφο. Και το άσχημο είναι πως δεν έχω εναλλακτική λύση. Δε με πείθει κανένα κόμμα και αυτό το αίσθημα της αιώρησης και της ανασφάλειας αρχίζει να με εκνευρίζει πολύ.

Θα μου τη βιδώσει τελικά και θα πάρω το λευκό ψηφοδέλτιο για να γράψω Ντόπυ! Ναι! Αυτό θα κάνω! Θα ψηφίσω Ντόπυ! Τον Ντόπυ από το τεύχος «Προς την Οκλαχόμα» του Λούκυ Λουκ. Τον Ντόπυ που όλοι κορόϊδευαν και προσέβαλαν για την απλότητα και τον αγνό τρόπο σκέψης του. Τον Ντόπυ που κατάφερε με την καλοσύνη του να γίνει τελικά δήμαρχος της πόλης ενάντια στα λαμόγια και την παρανομία. Και η Ελλάδα αυτό ακριβώς χρειάζεται. Έναν άνθρωπο καλό, απλό, καθημερινό και αγαθό που θα εμπνέει εμπιστοσύνη και θα προβάλλει προς τα έξω αυτό που πραγματικά είναι.  Έναν άνθρωπο που θα λειτουργεί με το εμείς και όχι με το εγώ και δε θα τυφλωθεί από τη λάμψη της ηγεσίας και τη μαγεία του δαχτυλιδιού. Και αν όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί σας ακούγονται τόσο εξωπραγματικοί μη με παρεξηγείτε. Μπορεί και να είναι. Και αυτό γιατί προέρχονται από ένα ονειροπόλο μυαλό που σας γράφει για τον δικό του ιδεατό κόσμο πολιτικής και τη δική του Οκλαχόμα. Και σε αυτή την Οκλαχόμα, έχω κάθε δικαίωμα να ψηφίσω Ντόπυ.

ΤΑΠΙ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΟΣ

Πώς μπορείς να ελιχθείς όταν σε κρατά η τράπεζα απ’τα @ρχίδια; Δε μπορείς. Το παίρνεις απόφαση για όσο χρόνο χρειάζεται. Τον πίνεις κανονικά και αν και ρίχνεις κάνα ψευτοβρισίδι για να εκτονώνεσαι, υπομένεις το Γολγοθά σου μέχρι το τέλος. Αυτή είναι η κατάσταση με τα στεγαστικά δάνεια. Αποφασίζεις να αγοράσεις το δικό σου κεραμίδι και επειδή δεν είσαι Έλληνας κροίσος με πέντε γράμματα τους προσφέρεις τα αρχίδια σου, να τα σφίξουν όσο πάει. Και αυτό για 10-12 χρονάκια στην καλύτερη και για καμιά 25-30ριά στη χειρότερη των περιπτώσεων. Η επιβίωση των τραπεζών σε αυτό στηρίζεται. Στην ανάγκη σου. Και πάνω στην ανάγκη σου, εσύ δηλώνεις ξεκάθαρα και ενυπόγραφα σε ένα συμβόλαιο 20 σελίδων με κάτι ψειρογράμματα, πόσο μεγάλος μαλάκας είσαι. Και εσύ, και εγώ, και όλοι όσοι χορεύουμε στην πίστα των στεγαστικών δανείων.

Αν το καλοσκεφτείς, με κάθε δάνειο που παίρνει η τράπεζα, οικονομά με τους τόκους ένα δεύτερο σπίτι χωρίς να υπολογίσουμε φυσικά και τα σπίτια που βγαίνουν κάθε φορά στο σφυρί από ανεξόφλητα δάνεια και που όλως τυχαίως αγοράζονται σε εξευτελιστικές τιμές από διάφορα ευνοούμενα στελέχη και τραπεζίτες. Με έπιαναν τα γέλια όταν άκουγα πριν κάνα δίμηνο την κυβέρνηση να θέλει να βοηθήσει τις κακόμοιρες τράπεζες μη φαληρίσουν. Ο μοναδικός τρόπος για να βάλει λουκέτο μια τράπεζα είναι να σηκώσουν όλοι οι καταθέτες τα χρήματά τους την ίδια μέρα, όπως και έγινε πριν καμιά δεκαετία στην Αργεντινή, όταν τέθηκε θέμα αξιοπιστίας της συγκεκριμένης τράπεζας.

Ας μη γελιόμαστε όμως. Οι τράπεζες ξέρουν πολύ καλά να αμύνονται στην όποια οικονομική κρίση. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα επιτόκια στη χώρα μας παραμένουν στα ύψη ΠΑΡΑ ΤΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΟΕΠΙΤΟΚΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕURIBOR. Μειώστε τα επιτόκια και ρίξτε ρευστό στην αγορά φώναξε ο διοικητής της τράπεζας της Ελλάδος στους τραπεζίτες αλλά φως δε βλέπω στον ορίζοντα. Και έτσι μέχρι χτες, εξακολουθούσα να πληρώνω μηνιαία δόση στεγαστικού δανείου 876 Ευρώ εκ των οποίων τα 312 ήταν τόκοι. Με άλλα λόγια, κάθε μήνα δεν επέστρεφα απλά ένα μέρος του χρηματικού ποσού που καλώς ή κακώς δανείστηκα πριν έξι χρόνια, αλλά τους έκανα και δώρο κατά μέσο όρο 400 Ευρώ. Και αν το θέλετε πιο αθροιστικά, 90.000 ευρώ δανείστηκα πριν 6 χρόνια, και ως σήμερα τους έχω ήδη δώσει 30.000 ευρώ ΤΟΚΟΥΣ!

Πόσο να αντέξει κανείς όμως; Μετά από οικογενειακό συμβούλιο λοιπόν σήκωσα όλες τις οικονομίες μου (βοήθησαν φυσικά κατά το μέγιστο και οι γονείς μου) και μαζεύτηκε όλο το ποσό εξόφλησης του δανείου, έξι χρόνια πριν την κανονική λήξη του. Ένας από τους λόγους που πήρα τότε δάνειο από τη συγκεκριμένη τράπεζα (Κύπρου) ήταν ότι δεν υπήρχε ρήτρα (ποινή) για την αποπλήρωσή του, οποιαδήποτε στιγμή και αν γινόταν αυτό. Σήμερα το πρωί λοιπόν πλύθηκα, ξυρίστηκα, ντύθηκα, αρωματίστηκα και πήγα στην τράπεζα με ύφος «πάρτα μωρή μη στα χρωστάω».  Έσκασα 54.700 ευρώ, χαιρέτησα την υπάλληλο και απλά έφυγα, ταπί και ψύχραιμος.

ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Είχε πάει ήδη 02.34πμ. Το φως της λάμπας στο μυστικό υπόγειο του εφοπλιστή Πλουτίδη Πανταζόπουλου τρεμόπαιζε πάνω από ένα σωρό σημειώσεων. Όλα είχαν σχεδιαστεί με κάθε λεπτομέρεια. Το σχέδιο δράσης ήταν αλάνθαστο. Είχαν κάνει τόσες πρόβες άλλωστε.

– «Εγώ όμως φοβάμαι πολύ Πλουτίδη μου… » μουρμούρησε η Ούρσουλα Πανταζοπούλου, γυναίκα του Πλουτίδη Πανταζόπουλου!

– «Είναι η πρώτη φορά που θα βγεις στην τηλεόραση ζαργάνα μου, γι’αυτό! Μη φοβάσαι όμως! Τα έχω προβλέψει όλα! Ξέρω σε ποια κανάλια και σε ποιους παρουσιαστές θα μιλήσεις! Κανόνισα να σε βγάλουν και σε έκτακτο δελτίο ώστε να αυξήσουμε την αγωνία της κοινής γνώμης!» απάντησε ο Πλουτίδης γεμάτος σιγουριά και αυτοπεποίθηση για το σχέδιό του!

– «Είσαι καλά ρε Ούρσουλα; Εσύ φοβάσαι; Έχεις ξεσκιστεί στις πρόβες στον καθρέφτη πια! Ακόμα και η Μιμή Ντενίση θα έβγαζε άνετα το ρόλο» αναφώνησε ο Φτωχίδης Ρέστος, ο τρίτος της παρέας, και στενός οικογενειακός φίλος των Πανταζοπουλαίων.

Η Ούρσουλα ήπιε ακόνα ένα Xanax καπάκι με ένα Ιnderal για τις ταχυκαρδίες που τη βασάνιζαν τελευταία και κοίταξε σα χαμένη τον καθρέφτη απέναντι στο γραφείο. Ο Πλουτίδης και ο Ρέστος αποτελείωσαν το Black Label που είχε απομείνει, τσεκάροντας για τελευταία φορά τον αναλυτικό χάρτη της διαδρομής. Σε μόλις πέντε ώρες από τώρα και στο 31ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού – που δεν υπάρχουν κάμερες παρακολούθησης – θα έμπαινε σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Δε γινόταν διαφορετικά. Ο Πλουτίδης Πανταζόπουλος ιδιοκτήτης της αεροπορικής εταιρίας Superfast Greenstar Plains είχε αγανακτήσει πια με το κράτος. Κάθε χρόνο πλήρωνε εκατομμύρια ευρώ στην εφορία. Και η κυβέρνηση τον είχε στη μπούκα. Ο Πλουτίδης ήθελε να επεκτείνει τις πολυτελείς αερογραμμές του στο Αιγαίο και ειδικά στην Κρήτη. Η κυβέρνηση όμως έδινε το μονοπώλιο στον ισχυρό Τσουτσέκη Σφηνάκη (τον μεγαλύτερο αντίπαλο του Πλουτίδη) που προφανώς τα είχε κάνει πλακάκια με υψηλά ιστάμενα στελέχη. «Έτσι είστε τσουτσέκια; Θα σας φτιάξω εγώ …»  μονοπωλούσε συνεχώς τους τελευταίους μήνες ο Πλουτίδης.

Το πανούργο του σχέδιο ήταν απλό! Θα οργάνωνε την απαγωγή του εαυτού του! Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα η οποία φοροαπαλλάσει τα λύτρα! Τη φωνή του απαγωγέα θα έπαιζε ο Ρέστος, ο οποίος με δέκα διαφορετικά καρτοτηλέφωνα θα διαπραγματευόταν με τη δύστυχη Ούρσουλα τα λύτρα. Η Ούρσουλα θα έβγαινε στα κανάλια να παρακαλέσει τους απαγωγείς με λυγμούς και δάκρυα και σε μία στιγμή απελπισίας θα έκανε έκκληση να πάρουν την ίδια αντί τον αντρούλη της. Έπρεπε να παίξει το ρόλο της απεγνωσμένης συζύγου που αποφάσισε να κλάσει την αστυνομία και τους ειδικούς σε τέτοια θέματα για να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Όσο για τον Ρέστο, και να τον πιάνανε ως απαγωγέα απ’τις κλήσεις του, δεν έτρεχε και τίποτα! Δέκα χρόνια φυλακή είναι η ποινή στην Ελλάδα για απαγωγή. Βάλε εφέσεις μπλα μπλα μπλα καλή διαγωγή κλπ θα πήγαινε στα πέντε χρόνια! Με την αμοιβή που είχε συμφωνηθεί όμως … χαλάλι και τα 5 χρονάκια στη στενή!

Ο Πλουτίδης έσβησε το φως του γραφείου και μαζί με την Ούρσουλα και το Ρέστο ανηφόρησαν προς την οικεία τους…

ΥΓ: Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι τυχαία…

ΑΝΑΡΧΙΑ

Οίκτος, συμπόνια, απέχθεια, αγανάκτηση, κατανόηση, θυμός, μπερδεμένες οι σκέψεις και ανάμικτα τα συναισθήματα τις τελευταίες μέρες. Ο Αλέξης, η αστυνομία, ο μπάτσος-ειδικός φρουρός, το πολιτικό σύστημα, τα κανάλια, οι κουκουλοφόροι-αντιεξουσιαστές, οι φωτιές, οι λεηλασίες, οι πετροπόλεμοι,οι παντογνώστες των πάνελ, όλα είναι ένας άναρχος αχταρμάς στο μυαλό μου.  Και αν και αρνήθηκα πεισματικά να συμμετάσχω στο όποιο blogo-τζέρτζελο, οι σκέψεις τελικά αρχίζουν να πιέζουν επικίνδυνα και ασφυκτικά το κεφάλι μου. Θέλουν να ξεχυθούν σα χείμαρρος και να ξορκίσουν όλα εκείνα που με εξοργίζουν.

Λυπάμαι για το χαμό του Αλέξη. Τι ευθύνη άραγε έχει ένας δεκαπεντάχρονος για τις πράξεις του; Καμιά. Την ευθύνη την έχει σε πρώτη φάση η οικογένεια και σε δεύτερη η παιδεία. Οι περισσότεροι που με διαβάζετε τώρα, στα μαθητικά σας χρόνια ζητούσατε άδεια των γονιών για να βγείτε απ’το σπίτι, επιστρέφατε πριν τις 23.00 και σε καμιά περίπτωση δε λογομαχούσατε με τον μπάτσο φωνάζοντας «θα μου κλάσεις τα αρχίδια γουρούνι». Αλίμονο όμως, δεν είναι εκεί το θέμα. Αδιαμφισβήτητα ό,τι και αν έκανε ο μικρός, δε δικαιολογεί ούτε στο απειροελάχιστο τη θανατική ποινή που του επιφύλαξε η μοίρα. Για τον δε μπάτσο-θύτη του Αλέξη τα πράματα είναι πιο ξεκάθαρα στο μυαλό μου. Μπορεί να λυπάμαι την οικογένειά με τα τρία παιδιά του αλλά μετά και από την κατάθεση που άκουσα χτες, συνειδητοποίησα πως ορισμένοι εκπρόσωποι της ελληνικής αστυνομίας είναι όντως πανηλίθιοι. Ο συγκεκριμένος λοιπόν είναι από αυτούς τους ψευτόμαγκες φουσκωτούς που δεν έχουν καν τη στοιχειώδη λογική να συνειδητοποιήσουν πως το 15 είναι μικρότερο του 18 και πως η πέτρα διαφέρει απ’τη σφαίρα.

Βλέπω τηλεόραση. Οι φωτιές και οι πετροπόλεμοι των τελευταίων μερών καλά κρατούν. Με αφορμή και όχι αιτία, την εξοστρακισμένη (ή πυρ στο ψαχνό;) σφαίρα, λεηλατούνται μαγαζιά μπας και κονομίσει κανείς κάνα ρολογάκι, κάνα πισι, κάνα χρυσαφικό, εις μνήμη του Αλέξη πάντα. Κουκουλοφόροι ανήλικοι ή και ενήλικοι, είπαν να κάνουν λίμπα τα μαγαζιά, να κάψουν τη βιβλιοθήκη της νομικής και να λεηλατήσουν τα πανεπιστήμια εις το όνομα της αναρχίας. Ρε παιδιά, άλλο πράμα η αναρχία και άλλο η τρομοκρατία. Προσπαθώ να σας καταλάβω. Άναρχα διαδηλώνετε και τρομοκρατικά βεβηλώνετε. Μήπως όντως θέλετε να μας πείτε κάτι και απλά δεν έχετε βρει το σωστό τρόπο; Δεν ξέρω. Δηλώνω μπερδεμένος. Προσπαθώ και ξαναπροσπαθώ να αφουγκραστώ προσεκτικά το μήνυμά σας, να σας κατανοήσω. Ίσως και να σας δικαιολογήσω. Διότι είστε ανήλικοι. Και οι ανήλικοι είστε το μέλλον, που καμιά φορά το θυσιάζετε στα 15 σας.