Tag Archives: σχέσεις

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

dsc00196-e1526326382580.jpg

Περίεργη και αναπάντεχα δακρύβρεχτη η σημερινή μέρα. Δεν περίμενα ότι θα με ενοχλήσει τόσο, όμως, ως φαίνεται, ορισμένα πράγματα πληγώνουν μόνο όταν παύουν να είναι δεδομένα. Όχι, δεν πρόκειται για μια εγγραφή ερωτικής απογοήτευσης αλλά για μία κατάθεση απόσυρσης. Γράφω για  το πρώτο μου, δεκατριών πια χρόνων,αυτοκίνητο. Πέντε υπογραφές και τέσσερις επικυρώσεις του γνήσιου της υπογραφής ήταν αρκετές λοιπόν για να αποσυρθεί, σπαρακτικά απρόσωπα, δίπλα σε εκατοντάδες άλλα.

 Ήταν ένας τεράστιος υπαίθριος χώρος όπου έβλεπε κανείς αριστερά τόνους από λάστιχα, και δεξιά τους σκελετούς των αυτοκινήτων στιβαγμένους σε εξάδες ο ένας πάνω στον άλλο. Κανονικό νεκροταφείο. Και ένα νεκροταφείο πάντα σου γεννά μια γλυκόπικρη αίσθηση απώλειας, νοσταλγίας, μελαγχολίας, ίσως και φόβου, ακόμα και αν πρόκειται για αυτοκίνητα. Λίγο παρακάτω ένας Πακιστανός σκούπιζε τα συντρίμμια των κρυστάλλων και στο βάθος φαινόταν και ακουγόταν ένας γερανός που μετέφερε προφανώς τις «σωρούς».

Κάπου στη μέση αυτής της υπαίθρου, σήμερα 11/05/2013 και  ώρα 10:26 και 32 δευτερόλεπτα, βρέθηκα και εγώ.  Δυνάμωσα το cd-player που έπαιζε (σκόπιμα και όχι τυχαία) το Breath me από  Sia, πήρα μια βαθιά ανάσα και βγήκα από το saxo να επεξεργαστώ το περιβάλλον. Αφού έβγαλα τις τελευταίες του φωτογραφίες, βρέθηκα τελικά στο διοικητικό προσωπικό της εταιρείας απόσυρσης να υπογράφω τις υπεύθυνες δηλώσεις και συγχρόνως να παρακολουθώ τον Πακιστανό να προσπαθεί μάταια να ανοίξει το καπώ του αυτοκινήτου. Γέλασα λίγο αυθόρμητα διότι λόγω ελαττώματος ήθελε ειδικό χειρισμό τον οποίο και με μαύρη καρδιά του έδειξα.

Έφυγα με διάθεση «πονάει η καρδιά όταν ψηλώνει» και όπως έβλεπα τον Πακιστανό να αφαιρεί τελικά τη μπαταρία, ε ναι λοιπόν δάκρυσα λες και πρόδωσα τον καλύτερό μου φίλο για 900 ψωροαργύρια. Στο ταξί που πήρα για το σπίτι, κρατούσα σφιχτά τα κλειδιά. Δεν τα χρειάζονται στην εταιρία ανακύκλωσης. Η πορεία του φίλου μου άλλωστε ήταν πια προδιαγεραμμένη: Λάστιχα και λαμαρίνες!  Και κάπου βαθιά σε αυτές τις λαμαρίνες βρίσκονται ανεξίτηλα χαραγμένες κάποιες βραδιές στην Πετρούπολη με θέα πιάτο όλη την Αθήνα, ένας στρατός στη Λέσβο, ένα αγροτικό στο Μεσολόγγι και την Άνω Χώρα ορεινής Ναυπακτίας, μία εκδρομή στο Ναύπλιο, τα Δερβενοχώρια, το Προκόπι, τη Μάνη, μονήμερες αποδράσεις σε όλες τις παραλίες της Αττικής, διακοπές σε Λευκάδα, Σκύρο, Άνδρο, Πάρο, Λευκάδα, Πάρο, Νάξο, Ελαφόνησο και δε θυμάμαι και που αλλού. Κάθε βαθούλωμα, κάθε γρατζουνιά και μία σελίδα της ζωής μου.

Δεν ξεκολλάω εύκολα απ’το παρελθόν. Όσο και να θέλω να προχωράω, είμαι άνθρωπος μάλλον δύσκολος και δυσκοίλιος στις αλλαγές. Δένομαι με πρόσωπα, αντικείμενα και καταστάσεις και πονάω όταν λόγω συνθηκών ή πιέσεων αναγκάζομαι να αλλάξω τις φυσικές μου σταθερές. Όμως τα πάντα στη ζωή είναι ροή. Ροή και ανακύκλωση …

Advertisements

ΙΔΙΟΤΡΟΠΙΕΣ

κατάθλιψη

Δε θα έλεγα ότι τις τελευταίες μέρες είμαι και στα καλύτερά μου. Πώς και πώς περίμενα τα ρημαδιασμένα τριήμερα της Κ.Δευτέρας και 25ης Μαρτίου και αυτό που κατάφερα τελικά είναι να τα περάσω κλεισμένος στο σπίτι με κλεισμένα παράθυρα, παρέα με θριλερο-ταινίες και άπειρη έντεχνη μουσική («έντεχνη», βλέπε κατάθλιψη). Ούτε τα ρούχα που είχε απλώσει η καθαρίστρια δε μάζεψα, και φάγανε απανωτές 2-3 βρόχες και άιντε να της εξηγήσεις για ποιο λόγο θα ξαναπλύνει τα ίδια μέσα σε δύο μόλις ημέρες.

Όλοι έχουμε δικαίωμα στη μιζέρια και τον πάτο αλλά αυτή τη φορά κάπως το παράκανα. Δεν ξέρω, ίσως το είχα ανάγκη. Είχα ανάγκη να ξυπνώ και να κοιμάμαι όσες φορές τη μέρα γουστάρω, να μην πλένω τα δόντια μου, να κυκλοφορώ ξεμαλλιασμένος με ένα σώβρακο taz και δύο λιονταροπαντόφλες, και να μη δίνω λογαριασμό σε κανένα. Ήθελα το σπίτι να είναι μπουρδέλο, τα πιάτα στο νεροχύτη και το κρεβάτι ξέστρωτο, μόνο και μόνο για να έχω την (ψευδ)αίσθηση ότι τα έχω όλα και όλους γραμμένα στην πούτσα μου. Ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Προσπαθούσα να απασχολώ το μυαλό μου με χίλιες δυο μαλακίες ώστε να ΜΗ σκέφτομαι σοβαρά, ούτε αιτίες, ούτε αφορμές. Και όμως γνώριζα πως σε αυτό το μπουρδελόσπιτο, έμεινα κλεισμένος για ένα και μόνο λόγο. Να κοιτάξω κατάματα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να κάνω την αυτοκριτική μου.

Είμαι δύσκολος άθρωπος. Έχω τις ιδιοτροπίες και τις παραξενιές μου. Όλοι θα μου πείτε ότι έχουν τα χούγια τους. Απλά τελευταία φοβάμαι πως σε μένα τα μεγέθη διογκώνονται ενοχλητικά. Και όταν ακούς συχνά και από διαφορετικές πηγές επιθετικούς προσδιορισμούς του στυλ «κακομαθημένος», καλοπερασάκιας, εαυτούλης, γκρινιάρης και άλλα τέτοια συναφή, σημαίνει ή ότι όλος ο κόσμος γύρω σου τρελλάθηκε ή ότι πολύ απλά το’χεις και εσύ λίγο το μικρόβιο. Το θέμα είναι σίγουρα πως δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πριν πέντε χρόνια. Για να ανταπαξέλθω πια στην καθημερινή μου ρουτίνα, πρέπει να χωρέσω χίλια δυο πράγματα μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα κάτι που με αναγκάζει να υιοθετήσω αυστηρότατο πρόγραμμα δουλειάς και οργάνωσης. Και αυτό φυσικά δε με κάνει και τον πιο κοινωνικό και συνεργάσιμο άνθρωπο που θα μπορούσατε να γνωρίσετε. Το αντίθετο. Με κανει μοναχικό, απόλυτο, αδιάλλακτο και φυσικά των άκρων. Ή του ύψους ή του βάθους, ή όλα ή τίποτα.

Στους δικούς μου ανθρώπους τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα αφού ανέκαθεν ήμουν πιο αυστηρός και κριτικός και ανέκαθεν αποτελούσαν και τα «εξιλαστήρια θύματα»  διοχέτευσης όλης αυτής της πίεσης. Το θέμα είναι ότι παλαιότερα η εκτόνωση μπορεί να γινόταν και στα διάφορα κουτουκάκια όπου με μπόλικο κρασί μοιραζόμασταν τους καημούς και αναστεναγμούς που λέει και το λαϊκό άσμα. Τώρα γίνεται με θυμό και καβγάδες. Όμως οι φίλοι γι’αυτό είναι δίπλα σου. Για να την πληρώνουν και να σε ανέχονται είτε είσαι απόλυτος, είτε κριτικός, είτε γκρινιάρης είτε ιδιότροπος, είτε μόνιμα κουρασμένος. Και γι’αυτό είναι πάντα λίγοι και καλοί, τρεις για την ακρίβεια, μπορεί και δύο, δεν ξέρω. Και όταν ένας φίλος σε συμβουλεύει, το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να σκεφτείς πολύ καλά τα λεγόμενά του ανεξαρτήτως του τρόπου που στα μεταφέρει. Μην κολλάς στον τρόπο ηλίθιε, κράτα την ουσία και να θυμάσαι πως το κακό περιτύλιγμα δε σημαίνει σε καμία περίπτωση έλλειψη κατανόησης ή απουσία συμπαράστασης.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν τα τριήμερα αφήνοντας τελευταίο να σας αναφέρω το χειρότερό μου μειονέκτημα, τον εγωισμό. Ω ναι, αυτός ο γαμημένος εγωισμός που τόσο με ταλαιπωρεί και τόσο μου έχει στοιχίσει σε όλους τους τομείς της ζωής. Εντούτοις, όσες φορές και αν έχω σπάσει τα μούτρα μου, αυτός δε λέει να φύγει. Φιλτράρει τις περισσότερες αποφάσεις που παίρνω και ευθύνεται για πολλά δεινά που κουβαλάω. Έτσι και μου τσιγκλήσεις τον εγωισμό μου, έτσι και αισθανθώ για τον οποιοδήποτε λόγο ανεπιθύμητος, έφυγες με ταχύτατες διαδικασίες και ας είσαι ο ένας από τους τρεις πολύτιμους εναπομείναντες. Ίσως είναι ένας μηχανισμός άμυνας που υποσυνείδητα αναπτύσσω για να μην έχει κανείς πρόσβαση στα πολύτιμα και ευαίσθητα data μου, ίσως ταυτίζω τον εγωισμό με την περηφάνεια (μεταξύ μας ακόμα δεν έχω καταλάβει τη διαφορά τους). Το σίγουρο είναι ότι αυτή η άμυνα θα συνεχίσει να μου στοιχίζει, και με μαθηματική ακρίβεια με κόβω στα εβδομήντα μου να κάθομαι σε ένα παγκάκι γηροκομείου έχοντας στο ένα χέρι τον ουροκαθετήρα και στο άλλο τα exelon μπας και θυμηθώ τι αξιόλογο έκανα στη ζωή μου. Όμως το ξεκαθάρισα απ΄την αρχή. Είμαι δύσκολος και ιδιότροπος άνθρωπος. Έχω υποθέτω και κάποια καλά που δεν είναι επί της παρούσης. Τα κακά είναι αυτά που ακούστηκαν και τα κακά είναι αυτά που με/σε παίδεψαν τελευταία. Μάθε με έτσι, αποδέξου με έτσι, ή απλά φύγε.

TIMES OF THE EX

84dc90b07b0a9f4ceafdd64cf9689109

Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα. Απ’τις αγαπημένες μου γιορτές. Πολύ γουστάρω τα πολύχρωμα φωτάκια, τα αγγελάκια, τις κορδέλες και τους Αγιο-Βασίληδες που τα συνοδεύουν. Και αν και τα περισσότερα από αυτά όντως συνιστούν κουλτούρα  υπερκαταναλωτισμού, όχι, δε με χαλάν καθόλου. Γαλουχήθηκα σε μια οικογένεια όπου κάθε χρόνο στολίζαμε το δέντρο από κοινού. Και κάθε φορά προσθέταμε και καινούργια στολίδια μέχρι που δε χώραγαν πια όλα και τα κάναμε από το δέντρο απόσβεση στις κουρτίνες, στις πόρτες, στους τοίχους και στα εξωτερικά λουλούδια. Έτσι, ολόκληρο το σπίτι πλημμύριζε από φωτάκια, μπαλίτσες και καμπανούλες και παρά το «made in China» που έκρυβαν από κάτω τους, είναι γεγονός πως αυτά ήταν που ζέσταιναν την ατμόσφαιρα και αυτά ήταν που έφτιαχναν το Χριστουγεννιάτικο ντεκόρ στο μυαλό μου.

Και τώρα που μεγάλωσα και μένω μόνος, έχω υιοθετήσει τη συνήθεια να μην πετώ τίποτα. Προηγούμενες ευχετήριες κάρτες ή παλιά στολίδια, είναι όλα στην αποθήκη, συσσωρευμένα και αθροιζόμενα σε μια ολοένα και μεγαλύτερη κούτα υπό την ονομασία «Χριστουγεννιάτικα». Και κάθε τέτοιες μέρες ανοίγοντας την κούτα αυτή ταξιδεύω πίσω στο παρελθόν, σε άλλες εποχές και ηλικίες. Και είναι περίεργο αυτό το συναίσθημα της αναβίωσης διότι μου έρχονται στο νου πρόσωπα και καταστάσεις που για κάποιο λόγο, κατανοητό ή μη, δεν υπάρχουν πια στην καθημερινότητά μου. Βλέπω εκείνο το στολίδι του 2007 που μαλώναμε αν θα μπει στη μέση ή στην κορυφή του δέντρου, βγάζω απ’το κουτί εκείνο το καρουσέλ με την ευχή «να είναι η ζωή σου πάντα ένα παιχνίδι», παρατηρώ εκείνο το μικροκαμωμένο γυάλινο κυβάκι με μια κόκκινη καρδιά μέσα του και την υποσημείωση «να με προσέχεις»… Και κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέμαι πώς άραγε θα ήταν η ζωή μου τώρα, αν κάποτε αντί για ναι είχα πει όχι ή αντί για όχι είχα πει ναι.

Συμβαίνει σε όλους. Τα Χριστούγεννα, οι αναμνήσεις ξυπνούν και καμπανίζουν στον οίστρο της νοσταλγίας και του πόθου. Είναι η εποχή των πρώην. Η εποχή όπου οι σκονισμένες ασπρόμαυρες εικόνες που κρύβονται βαθιά στο υποσυνείδητο, αποκτούν έστω και για λίγο χρώμα και υπόσταση, κλέβουν μέρος από το παρόν και σε αφήνουν να αιωρείσαι στο παρελθόν. Στο παρελθόν που και εκείνο ήταν κάποτε ένδοξο παρόν. Όμως έτσι είναι η Ευτυχία. Είναι στιγμές. Και τώρα που το σκέφτομαι, έτσι είναι και η δυστυχία. Στιγμές. Και όλες οι στιγμές, καλές και κακές, καλώς ή κακώς, περνούν, σβήνουν, φεύγουν. Και φεύγοντας γίνονται παλιά στολίδια σε Χριστουγεννιάτικες κούτες που τα ανοίγω κάθε τέτοια εποχή για να μου αφήσουν αυτή τη γλυπόπικρη γεύση. Και κατά ένα περίεργο τρόπο, είναι μια γεύση που μου αρέσει.  Ίσως και να είμαι μαζόχας. Όμως τα Χριστουγεννιάτικα δεν τα πετώ. Και κάθε χρόνο τα περιεργάζομαι όπως ακριβώς ξεφυλλίζω και το παλιό φωτογραφικό άλμπουμ της μάνας. Με σεβασμό. Διότι αυτές οι κάρτες, αυτά τα στολίδια, είναι μέρος του εαυτού μου, είναι ένσημα της ζωής μου, είναι στιγμές. Και αυτές οι στιγμές είναι «εγώ».

ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ

Όλα στη ζωή μου τα έκανα αργά. Αργά πέταξα σπυράκια εφηβείας, αργά ψήλωσα, αργά ξεκίνησα να ξυρίζομαι, αργά είχα την πρώτη μου ερωτική επαφή, αργά απέκτησα κολλητούς φίλους και αργά βίωσα την πρώτη μακροχρόνια σχέση. Μοναδική εξαίρεση στον κανόνα στέκονται οι άτιμες άσπρες τρίχες που με επισκέφτηκαν νωρίς, ήδη απ’τα 22, φάτσα κάρτα κούτελο. Εντούτοις και ευτυχώς, κατά ένα παράδοξο αλλά ευπρόσδεκτο τρόπο, λες και το γονίδιό μου ήθελε να διατηρήσει τις ισορροπίες στο χρόνο, μικροφέρνω. Θες το ζελεδάκι στο μαλλί που ωραιότατα καλύπτει-αποκρύπτει το γονιδιακό μου γκρι, θες το babyface, θες το μέτριο ανάστημα, ναι όντως μικροφέρνω. Και αυτό σε ορισμένους τομείς της ζωής είναι καλό καθότι αντισταθμίζει τη μικρή ως και μηδενική μου επιτάχυνση στο carpe diem, σε άλλους όμως όπως στον επαγγελματικό, δεν είναι και ό,τι καλύτερο.

Γενικά έχω ένα θεματάκι με το χρόνο. Και όσοι με γνωρίζουν καλά καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όμως είναι μαλακία να συγκρίνεις ένσημα ζωής σε δύο ανθρώπους που χαρακτηρίζονται από διαφορετικές ταχύτητες. Για παράδειγμα, είμαι 35 χρονών, αλλά δε μπορώ σε καμιά περίπτωση να συγκριθώ με έναν 35άρη που στα 19 του είχε αυτοκίνητο και γκόμενες ενώ εγώ στα 19 μου διάβαζα για να δώσω δεύτερη φορά πανελλήνιες. Διότι όταν αυτός στα 24 του έγινε μπαμπάς, εγώ στα 24 μου έσπαγα το τελευταίο μου καβλόσπυρο και παρακαλούσα το Θεό μην ξαναβγεί. Και όταν αυτός στα 28 του έκανε το δεύτερο παιδί, εγώ στα 28 μου μάθαινα το «αλτ τι συ» και το «πίπα-κώλο-εμπλοκή» στο στρατό. Τα μεγέθη είναι ανόμοια. Κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του ρυθμούς, τις δικές του ταχύτητες και αυτό πρέπει ο καθένας να το καταλάβει, να το κατανοήσει, να το σεβαστεί και όχι αντίθετα να το κατηγορήσει ως «παιδικό» ή ακόμα χειρότερα «αρρωστημένο». Με ενόχλησαν αφάνταστα οι δύο τελευταίοι χαρακτηρισμοί. Δεν είμαι γενικά συνηθισμένος στο να με κρίνουν, πόσο μάλλον όταν αυτό γίνεται «ελαφρά την καρδία». Και αν μελαγχολώ τις τελευταίες μέρες όπως σωστά κατάλαβες, είναι γιατί αισθάνομαι τρίτους να με πιέζουν έμμεσα να επιταχύνω. Και αυτό το απεχθάνομαι. Διότι όταν επιταχύνω αποδεδειγμένα σκοντάφτω, και όταν σκοντάφτω αποδεδειγμένα χτυπάω και όταν χτυπήσω δε θα είσαι εσύ αυτή που θα με σηκώσει.

Και ξέρω πως ό,τι ειπώθηκε δεν ήταν κακοπροαίρετο διότι μας συμπαθείς, και θα χαρείς να πάνε όλα καλά. Όμως άσε μας στους δικούς μου ρυθμούς. Δε λέω, είναι λίγο αργοί για τα δικά σου δεδομένα, όμως αυτός είμαι. Δε δεσμεύω κανέναν, δεν απαιτώ από κανέναν και η οικογένεια σε καμιά περίπτωση δεν είναι αυτοσκοπός μου. Και μεταξύ μας, όπως είμαι τώρα, δε μου λείπει τίποτα. Όποιος θέλει λοιπόν συμπορεύεται και όποιος θέλει προσπερνά. Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό. Είναι μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Και σε αυτό το παιχνίδι, η αναζήτηση του «σου ταιριάζω, μου ταιριάζεις» , πέραν του σεξ, έχει πολλές παραμέτρους που δε φαίνονται εύκολα. Και είναι αυτές που μου αρέσει να ανακαλύπτω σιγά-σιγά, σε ένα ανεπαίσθητο «test drive» που εντελώς υποσυνείδητα, εγκρίνω χωρίς να ενθαρρύνω αλλά και απορρίπτω χωρίς να πληγώνω. Πάντα σιγά-σιγά, πάντα με την ταχύτητα χελώνας. Ίσως γιατί οι άσπρες τρίχες με το ζελέ δεν είναι ακόμα αρκετές να κινήσουν το βιολογικό μου ρολόι, ίσως γιατί θεωρώ πως όσο πιο αργά πορεύομαι σε τούτη την ευθεία της ζωής, τόσο πιο αργά θα φτάσω και στο τέλος της, ίσως διότι θέλω με την ησυχία μου να απολαύσω την κάθε στιγμή, ίσως πάλι πολύ απλά διότι αυτή είναι η ταχύτητά μου.

Υπάρχει φυσικά και ο αντίλογος. Πως αν και οι ρυθμοί του καθενός διαφέρουν, ο χρόνος είναι ένας για όλους. Και άντε πάρ’τα πόδια σου που έχεις αργήσει. Και γεννημένος το 1974, σημαίνει πως είσαι ήδη 35 χρονών. Και  θα παραδεχτώ πως ούτε που κατάλαβα πως μεγάλωσα. Και θα σας δώσω  εν μέρει δίκιο. Εν μέρει όμως. Διότι ξέρετε τι λένε; Όταν τα χρόνια περνούν γρήγορα, σημαίνει ότι περνούν ευχάριστα!

ΤΟ ΣΚΙΟΥΡΑΚΙ

Είναι άραγε τόσο δύσκολο να βρει κανείς τον άνθρωπό του; Η μοναξιά είναι αναμφισβήτητα σημείο των καιρών μας. Ψάχνεις να βρεις το περιβόητο έτερον ήμισυ και όταν δεν τα καταφέρνεις κλείνεσαι στον εαυτό σου, κάνεις τη μοναξιά φίλο και κοιμάσαι με το μαξιλάρι αγκαζέ. Και όσο περισσότερο εφήμερο σεξ κάνεις για να γεμίσεις το κενό, τόσο πιο άδειος αισθάνεσαι διότι η σωματική ηδονή ουσιαστικά ποτέ δεν ήταν το numero uno ζητούμενό σου. Έμαθες πια πως ένα καλό ξεκάβλωμα θα ικανοποιήσει τις ορμονικές σου αιχμές, θα τονώσει στιγμιαία την αυτοπεποίθηση σου, αλλά κατά κανόνα θα σε αφήσει ξεκρέμαστο τις υπόλοιπες 23 ώρες της ημέρας.

Αλήθεια όμως, ακόμα και αν βρεις έναν άνθρωπο, πώς καταλαβαίνεις ότι αυτή/ος είναι και ο Άνθρωπός σου; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει λεκτικά τους ορισμούς και κανόνες αυτού του πολυπόθητου «κλικ»; Και αν το αισθανθείς αυτό το ρημάδι, σημαίνει πως θα το αισθάνεσαι και εφόρου ζωής με τον ίδιο άνθρωπο; Τις προάλλες μιλούσα με ένα συνομήλικο συνάδελφο. Του πήρε τέσσερα χρόνια, όταν είχε αποκτήσει ήδη δύο παιδιά, για να συνειδητοποιήσει πως η γυναίκα του, ΔΕΝ είναι ο άνθρωπός του. Και ο γάμος κρατιέται με νύχια και με δόντια μόνο χάριν των παιδιών του. Άσχημο σενάριο, δε θα’θελα ποτέ να βρεθώ στη θέση του. Γι’αυτό η ιδέα του γάμου ανέκαθεν με τρόμαζε. Και με τρομάζει πολύ περισσότερο όταν σκέφτομαι πως ίσως χρειαστεί να ξοδέψω μία ολόκληρη ζωή για να καταλήξω στο συμπέρασμα πως ο άνθρωπος με τον οποίο τη μοιράστηκα δεν είναι ο άνθρωπός μου.

Το έχω γράψει και άλλες φορές. Είμαι ιδιότροπος άνθρωπος τελικά και τα δικά μου «κλικ» ομολογώ είναι λίγο περίεργα. Αυτά που εγώ γουστάρω με χίλια σε μία ιδεατή σχέση είναι απλά και καθημερινά, όπως να χουζουρεύουμε, να μπλέκουμε τα πόδια μας κάτω απ’την κουβέρτα βλέποντας ταινίες, να ξυπνάμε με το άρωμα του καφέ στο κρεβάτι, να μαγειρεύουμε μαζί πίνοντας λευκό κρασάκι. Απλά αλλά και τόσο σημαντικά.

Οι δε ιδιοτροπίες μου συνίστανται στο γεγονός πως δε θέλω κάθε τρεις και λίγο το βιολογικό ρολόι να μου θυμίζει πως δεν είμαι παιδί, δε θέλω να λειτουργώ συνεχώς με προκαθορισμένα χρονοδιαγράμματα, γεγονός που σημαίνει πολύ απλά πως δε θέλω μία μακροχρόνια σχέση να καταλήγει εξορισμού στο γάμο. Αφήνω τα πάντα να ρεύσουν μόνα τους. Μία εκδρομή στο Ναύπλιο, ένα φαγοπότι στα Δερβενοχώρια, τρεις πάστες κρέμα (έστω και αν ζήτησα σοκολάτα), ένα φιλί «αλά σκιουράκι» (μη ρωτήσετε πώς γίνεται αυτό), και «να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας»…

ΚΛΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

Η ομαδοποίηση σε κλίκες δεν είναι κάτι παράλογο ή κατακριτέο. Είναι μάλλον αναμενόμενο. Δεκάδες clicks στο κουμπί «αποστολή δαγκωματιάς», «δε θέλει κόπο», «ρε τσιφούτη», «Scripta Manent» ή όπως αλλιώς ονομάζει  κάποιος το «αποστολή σχολίων» έχουν σαν αποτέλεσμα να δενόμαστε μεταξύ μας σε σχηματισμούς που άλλοτε  ονομάζονται ασμπέτα, άλλοτε τρίο στούτζες, άλλοτε «κλίκες». Ακόμα και αυτοί που σχίζουν τα ιμάτιά τους πως δεν ανήκουν σε γκετοποιημένες ομάδες τύπου «κλίκας», έχουν στα blog τους συγκεκριμένα άτομα-links-συνδέσμους, δηλώνοντας ανοικτά συμπάθειες και προτιμήσεις. Και η επιλεκτική αυτή συμπάθεια εξ’ορισμού είναι μια μορφή κλίκας. Η χημεία παίζει το ρόλο της και διαδικτυακά. Ουδείς το αμφισβητεί αυτό. Τα blogs και κατ’επέκταση οι ιδιοκτήτες τους εκπέμπουν μηνύματα έλξης, αντιπάθειας ή αδιαφορίας όπως ακριβώς και σε μία real life κοινωνία.

Όταν παίζεις λοιπόν με ανοιχτά χαρτιά δεν υπάρχει πρόβλημα. Ο πελάτης περνά, βλέπει την πραμάτεια σου και αν του αρέσει, κάθεται, λέει το κατιτίς του, φεύγει, ξαναέρχεται, ξανακάθεται και κάπως έτσι χωρίς καν να το καταλάβει, γίνεται μέρος της παρέας, της κλίκας αν θέλετε. Αν δεν του αρέσει πάλι, στρίβει γωνία και πάει σε άλλο καφενέ. Είναι τόσο μα τόσο απλά τα πράματα. Ίσως γι’αυτό δεν έχει πραγματικά νόημα να θάβει ο ένας το καφενεδάκι του άλλου. Δε σου αρέσει; Τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία. Δεν χρειάζεται καν να δώσεις αναφορά. Απλά απέχεις.

Μερικές φορές προβλήματα δημιουργούνται στον e-χώρο και όταν παρεξηγούνται οι προθέσεις σου. Αυτό οφείλεται ή στο ότι εσύ δεν εκπέμπεις ξεκάθαρα ή στο ότι ο άλλος σε λαμβάνει με παράσιτα. Εξαρχής μου άρεσε η ιδέα της blogo-παρέας. Αν θέλω όμως κάτι περισσότερο από κάποιον, δεν είμαι κουλός (ανεξάρτητα της ωμαλγίας). Θα το καταλάβετε. Γι’αυτό και απεχθάνομαι την όποια άμεση ή έμμεση πίεση. Δεν είμαι ψώνιο, δεν έχω καβαλήσει καλάμι, και δε μου αρέσει να στήνονται πλεκτάνες, ή να γκρεμίζονται φιλίες για πάρτη μου. Λυπάμαι αν άθελά μου έγινε κάτι τέτοιο τελευταία αλλά όσοι με γνωρίζουν πραγματικά, θα επιβεβαιώσουν πως εγώ υπήρξα απλά ο παρατηρητής. Παρεξηγήσεις συμβαίνουν συχνά αν και δυστυχώς το τελευταίο συμβάν μάλλον δεν είναι μόνο παρεξήγηση. Είναι και φόβος να ανοίξει ο καθένας τα χαρτιά του. Και επειδή εγώ δε θέλω να συμμετέχω σε όλο αυτό, δηλώνω ξεκάθαρα πως έτσι γουστάρω να παραμείνει η σχέση μου με όλους σας: Ένα μάτσο τρελλόπαιδα που θα πούμε τη βλακειούλα, την καλημέρα και την καληνύχτα μας, θα πιούμε τον καφέ μας στο Μοναστηράκι, θα φάμε το μεζέ μας στο κουτουκάκι, ένα μάτσο τρελλόπαιδα που αγνοώντας τις όποιες ηλίθιες παρεξηγήσεις αποδεικνύουμε καθημερινά με τον καλύτερο τρόπο πως τα blogs είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένας ΗΤΜL κώδικας.

ΒΡΑΔΙΕΣ SAXO

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις βραδιές saxo. Εκείνες τις βραδιές που βολτάραμε ψάχνοντας ένα ήσυχο μέρος  να αράξουμε, με θέα άλλες φορές τη θάλασσα και  άλλες την πολύφωτη Αθήνα από ψηλά. Δεν είχα ακόμα δικό μου σπίτι και η εύρεση χώρου ήταν ένα πρόβλημα. Όμως το αυτοκινητάκι, μας έβγαζε πάντα ασπροπρόσωπους. Καθόμασταν και οι δύο αγκαλιά στα πίσω καθίσματα, και ξεκινούσαμε άπειρες συζητήσεις. Άλλες φορές γελούσαμε, άλλες σοβαρεύαμε και άλλες δε λέγαμε τίποτα. Μόνο φιλιόμασταν με τις ώρες, ακούγοντας χαμηλόφωνα ραδιοφωνάκι. Ακόμα και τώρα όταν παίζει το insatiable του Dareen Hayes, το  from sarah with love της Sarah Connors, ή παραδόξως το γρήγορο Verdis Quo των Daft Punk γυρίζω με μαθηματική ακρίβεια σ’εκείνες τις βραδιές. Είχα μόλις τελειώσει την παραμεθόριο θητεία μου στο στρατό και είχα πάρει μετάθεση για τους τελευταίους τρεις μήνες μου, στο 301 ΕΒ Αγίων Αναργύρων. Ήταν η ιδανική περίοδος για μένα. Οι μήνες μοναξιάς στο στρατό ήταν αρκετοί για να ξεχάσω τη μεγάλη 2,5 χρόνων σχέση, που είχε λήξει μάλλον επεισοδιακά. Ήμουν έτοιμος για κάτι καινούργιο. Και τότε γνώρισα εσένα.

Τρεις φορές έχω ερωτευθεί στη ζωή μου. Ήσουν μία από αυτές. Την είχα δαγκώσει κανονικά. Το καταλάβαινα απ’τον κόμπο στο στομάχι μου. Σε σκεφτόμουν συνέχεια. Με το που ξυπνούσα άνοιγα το κινητό για να διαβάσω την καλημέρα και ποτέ δεν κοιμόμουν πριν την καληνύχτα σου. Ποτέ όμως δε σου έδειξα το 100% των αισθημάτων μου. Ο φόβος να με θεωρήσεις δεδομένο ήταν τροχοπέδη. Βλέπεις, πάντα στις σχέσεις κρατάω μια μικρή πισινή. Και αυτή τη φορά έκανα πολύ καλά, διότι η όλη ιστορία κράτησε μόλις 2 μήνες.

Πώς θα μπορούσε όμως και να κρατήσει περισσότερο; Το λέει και η φυσική. Μεγάλη εντροπία σημαίνει μεγάλη αταξία, και μεγάλη αταξία σημαίνει μεγάλη αστάθεια. Παραδόξως δε με ενόχλησε ο χωρισμός που κατά τ’άλλα υπήρξε αξιοπρεπής (αν και ο λόγος ήταν μάλλον ηλίθιος). Ίσως γιατί ανακουφίστηκα από τις σκέψεις που με βασάνιζαν, αν με ήθελες δηλαδή όσο εγώ. Με ενόχλησε όμως η έλλειψη δύναμης να υποστηρίξεις αυτή σου την απόφαση. Τρεις μέρες μετά το χωρισμό, τηλεφώνησες μέσα στην ανασφάλεια «μήπως δεν πρέπει να χωρίσουμε; Μήπως να το συνεχίζαμε αλλά στο πιο light;» Και τότε έπεσες τόσο πολύ στα μάτια μου! Η απάντησή μου ήταν αρνητική. Δε φημίζομαι για τις δεύτερες ευκαιρίες. Όταν σπάσει το γυαλί δεν ξανακολλά. Έφυγα μακριά. Γύρισα σελίδα. Κράτησα μόνο εκείνους τους περιπάτους αγκαλιά στο Καβούρι, εκείνα τα τραγούδια που έπαιζαν στο ραδιόφωνο μόνο για μας, εκείνα τα θολωμένα τζάμια που μας έκρυβαν την Ανατολή, εκείνες τις παραμυθένιες βραδιές saxo…