ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

dsc00196-e1526326382580.jpg

Περίεργη και αναπάντεχα δακρύβρεχτη η σημερινή μέρα. Δεν περίμενα ότι θα με ενοχλήσει τόσο, όμως, ως φαίνεται, ορισμένα πράγματα πληγώνουν μόνο όταν παύουν να είναι δεδομένα. Όχι, δεν πρόκειται για μια εγγραφή ερωτικής απογοήτευσης αλλά για μία κατάθεση απόσυρσης. Γράφω για  το πρώτο μου, δεκατριών πια χρόνων,αυτοκίνητο. Πέντε υπογραφές και τέσσερις επικυρώσεις του γνήσιου της υπογραφής ήταν αρκετές λοιπόν για να αποσυρθεί, σπαρακτικά απρόσωπα, δίπλα σε εκατοντάδες άλλα.

 Ήταν ένας τεράστιος υπαίθριος χώρος όπου έβλεπε κανείς αριστερά τόνους από λάστιχα, και δεξιά τους σκελετούς των αυτοκινήτων στιβαγμένους σε εξάδες ο ένας πάνω στον άλλο. Κανονικό νεκροταφείο. Και ένα νεκροταφείο πάντα σου γεννά μια γλυκόπικρη αίσθηση απώλειας, νοσταλγίας, μελαγχολίας, ίσως και φόβου, ακόμα και αν πρόκειται για αυτοκίνητα. Λίγο παρακάτω ένας Πακιστανός σκούπιζε τα συντρίμμια των κρυστάλλων και στο βάθος φαινόταν και ακουγόταν ένας γερανός που μετέφερε προφανώς τις «σωρούς».

Κάπου στη μέση αυτής της υπαίθρου, σήμερα 11/05/2013 και  ώρα 10:26 και 32 δευτερόλεπτα, βρέθηκα και εγώ.  Δυνάμωσα το cd-player που έπαιζε (σκόπιμα και όχι τυχαία) το Breath me από  Sia, πήρα μια βαθιά ανάσα και βγήκα από το saxo να επεξεργαστώ το περιβάλλον. Αφού έβγαλα τις τελευταίες του φωτογραφίες, βρέθηκα τελικά στο διοικητικό προσωπικό της εταιρείας απόσυρσης να υπογράφω τις υπεύθυνες δηλώσεις και συγχρόνως να παρακολουθώ τον Πακιστανό να προσπαθεί μάταια να ανοίξει το καπώ του αυτοκινήτου. Γέλασα λίγο αυθόρμητα διότι λόγω ελαττώματος ήθελε ειδικό χειρισμό τον οποίο και με μαύρη καρδιά του έδειξα.

Έφυγα με διάθεση «πονάει η καρδιά όταν ψηλώνει» και όπως έβλεπα τον Πακιστανό να αφαιρεί τελικά τη μπαταρία, ε ναι λοιπόν δάκρυσα λες και πρόδωσα τον καλύτερό μου φίλο για 900 ψωροαργύρια. Στο ταξί που πήρα για το σπίτι, κρατούσα σφιχτά τα κλειδιά. Δεν τα χρειάζονται στην εταιρία ανακύκλωσης. Η πορεία του φίλου μου άλλωστε ήταν πια προδιαγεραμμένη: Λάστιχα και λαμαρίνες!  Και κάπου βαθιά σε αυτές τις λαμαρίνες βρίσκονται ανεξίτηλα χαραγμένες κάποιες βραδιές στην Πετρούπολη με θέα πιάτο όλη την Αθήνα, ένας στρατός στη Λέσβο, ένα αγροτικό στο Μεσολόγγι και την Άνω Χώρα ορεινής Ναυπακτίας, μία εκδρομή στο Ναύπλιο, τα Δερβενοχώρια, το Προκόπι, τη Μάνη, μονήμερες αποδράσεις σε όλες τις παραλίες της Αττικής, διακοπές σε Λευκάδα, Σκύρο, Άνδρο, Πάρο, Λευκάδα, Πάρο, Νάξο, Ελαφόνησο και δε θυμάμαι και που αλλού. Κάθε βαθούλωμα, κάθε γρατζουνιά και μία σελίδα της ζωής μου.

Δεν ξεκολλάω εύκολα απ’το παρελθόν. Όσο και να θέλω να προχωράω, είμαι άνθρωπος μάλλον δύσκολος και δυσκοίλιος στις αλλαγές. Δένομαι με πρόσωπα, αντικείμενα και καταστάσεις και πονάω όταν λόγω συνθηκών ή πιέσεων αναγκάζομαι να αλλάξω τις φυσικές μου σταθερές. Όμως τα πάντα στη ζωή είναι ροή. Ροή και ανακύκλωση …

Advertisements

7 thoughts on “ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

  1. freskoulis

    Κρατησες το κλειδί να ξεκλειδώνεις αναμνήσεις (και φυσική και
    σταθερά ) . Θα έρθει να σε βρει χωρίς να το ξέρεις σε κάποια άλλη
    μορφή ως υλικό… και ίσως αναρωτήθεις φευγαλέα γιατί με αυτό το
    ανακυκλωμένο σιδερένιο χμμμ π.χ. μπρελόκ νιώθεις τόσο δεμένος! Δεν
    θα έχεις την δυνατότητα να ξέρεις αν είναι όντως από το σαξο σου,
    αλλά το σίγουρο είναι πως κάπου θα «ζει»

    Γι αυτό γιατρέ μου μια διόρθωση σημαντική. Δεν είναι απώλεια
    θανάτου, δεν είναι απόσυρση, είναι δωρεά (αναμνήσεων) οργάνων
    (δεύτερη ευκαιρία για ζωή)

    Το σάξο σου πριν το αγοράσεις δεν είχε ζωή. Άγραφο, αμουσικό
    …μηδέν τα χιλιομετρά του, καμιά γραντζουνιά σοφίας. Στα χέρια σου
    πήρε ζωή Εσυ την έδωσες σε αυτό όχι αυτό σε σένα. Εσύ το πήγες σε
    όλα αυτά τα μέρη και του έδωσες την ευκαιρία να γνωρίσει να περάσει
    καλά να αγαπηθεί αλλά και να αποδείξει την ικανότητα του να σε
    κρατά ασφαλή Και τώρα? Και τώρα και πάλι εσύ του έδωσες την
    ευκαιρία αντί να το φάει η σκουριά και η ακινησία, να γίνει
    ωφέλιμο…σε ποιον ? που ? πότε ? Σε σένα, σε ένα ανακυκλωμένο
    προιόν, όταν το αγοράσεις που θα του δώσεις ζωή!

    Δένομαι με πρόσωπα, αντικείμενα, καταστάσεις αλλά δεν πονάω γιατί
    γνωρίζω την δύναμη, την θετική δύναμη της δωρεάς οργάνων ΓΙατρέ μου
    λέγω λέγω 🙂

    (μην μου γράψεις παπαριά για τα 900 γιατί θα σε βάλω να τα κάνεις
    δωρεά στην καμπάνια για την δωρεά οργάνων χοχοχοχοχο)

    Αυτάααα 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

  2. cortlinux

    Το χω ζησει με το πρωτο αυτοκινητο του πατερα μου. Του χα μαυρισει τη ψυχη του δολιου με το κλαμα που ειχα ριξει. Το καινουριο μου φαινοταν αδιαφορο.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Μαύρος Πητ Post author

    Πάντα έτσι είναι με μένα. Δένομαι πολλές φορές με αντικείμενα γιατί με γυρνούν πίσω στο χρόνο κ μου θυμίζουν ομορφες εποχές νιότης που δε θα ξανάρθουν!

    Καλώς ήρθες cortlinux!

    Μου αρέσει!

  4. Άιναφετς

    Α! Saxo και η αφεντιά μου, χρυσό (στο χρώμα) μοντέλο του 2002!
    Δεν είναι στην ανακύκλωση (μνήμης!) ακόμα, το πέρασα στον σύζυγο γιατί μου έλαχε να μπορώ να πάρω μεταχειρισμένο ένα Ford Fiesta σε πολύ καλύτερη κατάσταση! 😉
    Για κάποιο λόγο, ίσως του DNA μου, δεν δένομαι με άτομα ούτε και με αντικείμενα… δεν υπερηφανεύομαι γι αυτό, απλά έχω την αίσθηση πως ίσως έτσι θα αντιμετωπίσω πιο εύκολα τις απώλειες στη ζωή μου, οψόμεθα! 😛
    Τα μόνα που με γυρνούν στα νιάτα μου, είναι τα τραγούδια! 😛

    ΑΦιλιά και καλό βραδάκι να έχεις! (Α=Αληθινά) 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s