Tag Archives: ζωή

ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ

dsc00196-e1526326382580.jpg

Περίεργη και αναπάντεχα δακρύβρεχτη η σημερινή μέρα. Δεν περίμενα ότι θα με ενοχλήσει τόσο, όμως, ως φαίνεται, ορισμένα πράγματα πληγώνουν μόνο όταν παύουν να είναι δεδομένα. Όχι, δεν πρόκειται για μια εγγραφή ερωτικής απογοήτευσης αλλά για μία κατάθεση απόσυρσης. Γράφω για  το πρώτο μου, δεκατριών πια χρόνων,αυτοκίνητο. Πέντε υπογραφές και τέσσερις επικυρώσεις του γνήσιου της υπογραφής ήταν αρκετές λοιπόν για να αποσυρθεί, σπαρακτικά απρόσωπα, δίπλα σε εκατοντάδες άλλα.

 Ήταν ένας τεράστιος υπαίθριος χώρος όπου έβλεπε κανείς αριστερά τόνους από λάστιχα, και δεξιά τους σκελετούς των αυτοκινήτων στιβαγμένους σε εξάδες ο ένας πάνω στον άλλο. Κανονικό νεκροταφείο. Και ένα νεκροταφείο πάντα σου γεννά μια γλυκόπικρη αίσθηση απώλειας, νοσταλγίας, μελαγχολίας, ίσως και φόβου, ακόμα και αν πρόκειται για αυτοκίνητα. Λίγο παρακάτω ένας Πακιστανός σκούπιζε τα συντρίμμια των κρυστάλλων και στο βάθος φαινόταν και ακουγόταν ένας γερανός που μετέφερε προφανώς τις «σωρούς».

Κάπου στη μέση αυτής της υπαίθρου, σήμερα 11/05/2013 και  ώρα 10:26 και 32 δευτερόλεπτα, βρέθηκα και εγώ.  Δυνάμωσα το cd-player που έπαιζε (σκόπιμα και όχι τυχαία) το Breath me από  Sia, πήρα μια βαθιά ανάσα και βγήκα από το saxo να επεξεργαστώ το περιβάλλον. Αφού έβγαλα τις τελευταίες του φωτογραφίες, βρέθηκα τελικά στο διοικητικό προσωπικό της εταιρείας απόσυρσης να υπογράφω τις υπεύθυνες δηλώσεις και συγχρόνως να παρακολουθώ τον Πακιστανό να προσπαθεί μάταια να ανοίξει το καπώ του αυτοκινήτου. Γέλασα λίγο αυθόρμητα διότι λόγω ελαττώματος ήθελε ειδικό χειρισμό τον οποίο και με μαύρη καρδιά του έδειξα.

Έφυγα με διάθεση «πονάει η καρδιά όταν ψηλώνει» και όπως έβλεπα τον Πακιστανό να αφαιρεί τελικά τη μπαταρία, ε ναι λοιπόν δάκρυσα λες και πρόδωσα τον καλύτερό μου φίλο για 900 ψωροαργύρια. Στο ταξί που πήρα για το σπίτι, κρατούσα σφιχτά τα κλειδιά. Δεν τα χρειάζονται στην εταιρία ανακύκλωσης. Η πορεία του φίλου μου άλλωστε ήταν πια προδιαγεραμμένη: Λάστιχα και λαμαρίνες!  Και κάπου βαθιά σε αυτές τις λαμαρίνες βρίσκονται ανεξίτηλα χαραγμένες κάποιες βραδιές στην Πετρούπολη με θέα πιάτο όλη την Αθήνα, ένας στρατός στη Λέσβο, ένα αγροτικό στο Μεσολόγγι και την Άνω Χώρα ορεινής Ναυπακτίας, μία εκδρομή στο Ναύπλιο, τα Δερβενοχώρια, το Προκόπι, τη Μάνη, μονήμερες αποδράσεις σε όλες τις παραλίες της Αττικής, διακοπές σε Λευκάδα, Σκύρο, Άνδρο, Πάρο, Λευκάδα, Πάρο, Νάξο, Ελαφόνησο και δε θυμάμαι και που αλλού. Κάθε βαθούλωμα, κάθε γρατζουνιά και μία σελίδα της ζωής μου.

Δεν ξεκολλάω εύκολα απ’το παρελθόν. Όσο και να θέλω να προχωράω, είμαι άνθρωπος μάλλον δύσκολος και δυσκοίλιος στις αλλαγές. Δένομαι με πρόσωπα, αντικείμενα και καταστάσεις και πονάω όταν λόγω συνθηκών ή πιέσεων αναγκάζομαι να αλλάξω τις φυσικές μου σταθερές. Όμως τα πάντα στη ζωή είναι ροή. Ροή και ανακύκλωση …

Advertisements

ΙΔΙΟΤΡΟΠΙΕΣ

κατάθλιψη

Δε θα έλεγα ότι τις τελευταίες μέρες είμαι και στα καλύτερά μου. Πώς και πώς περίμενα τα ρημαδιασμένα τριήμερα της Κ.Δευτέρας και 25ης Μαρτίου και αυτό που κατάφερα τελικά είναι να τα περάσω κλεισμένος στο σπίτι με κλεισμένα παράθυρα, παρέα με θριλερο-ταινίες και άπειρη έντεχνη μουσική («έντεχνη», βλέπε κατάθλιψη). Ούτε τα ρούχα που είχε απλώσει η καθαρίστρια δε μάζεψα, και φάγανε απανωτές 2-3 βρόχες και άιντε να της εξηγήσεις για ποιο λόγο θα ξαναπλύνει τα ίδια μέσα σε δύο μόλις ημέρες.

Όλοι έχουμε δικαίωμα στη μιζέρια και τον πάτο αλλά αυτή τη φορά κάπως το παράκανα. Δεν ξέρω, ίσως το είχα ανάγκη. Είχα ανάγκη να ξυπνώ και να κοιμάμαι όσες φορές τη μέρα γουστάρω, να μην πλένω τα δόντια μου, να κυκλοφορώ ξεμαλλιασμένος με ένα σώβρακο taz και δύο λιονταροπαντόφλες, και να μη δίνω λογαριασμό σε κανένα. Ήθελα το σπίτι να είναι μπουρδέλο, τα πιάτα στο νεροχύτη και το κρεβάτι ξέστρωτο, μόνο και μόνο για να έχω την (ψευδ)αίσθηση ότι τα έχω όλα και όλους γραμμένα στην πούτσα μου. Ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό. Προσπαθούσα να απασχολώ το μυαλό μου με χίλιες δυο μαλακίες ώστε να ΜΗ σκέφτομαι σοβαρά, ούτε αιτίες, ούτε αφορμές. Και όμως γνώριζα πως σε αυτό το μπουρδελόσπιτο, έμεινα κλεισμένος για ένα και μόνο λόγο. Να κοιτάξω κατάματα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να κάνω την αυτοκριτική μου.

Είμαι δύσκολος άθρωπος. Έχω τις ιδιοτροπίες και τις παραξενιές μου. Όλοι θα μου πείτε ότι έχουν τα χούγια τους. Απλά τελευταία φοβάμαι πως σε μένα τα μεγέθη διογκώνονται ενοχλητικά. Και όταν ακούς συχνά και από διαφορετικές πηγές επιθετικούς προσδιορισμούς του στυλ «κακομαθημένος», καλοπερασάκιας, εαυτούλης, γκρινιάρης και άλλα τέτοια συναφή, σημαίνει ή ότι όλος ο κόσμος γύρω σου τρελλάθηκε ή ότι πολύ απλά το’χεις και εσύ λίγο το μικρόβιο. Το θέμα είναι σίγουρα πως δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν πριν πέντε χρόνια. Για να ανταπαξέλθω πια στην καθημερινή μου ρουτίνα, πρέπει να χωρέσω χίλια δυο πράγματα μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα κάτι που με αναγκάζει να υιοθετήσω αυστηρότατο πρόγραμμα δουλειάς και οργάνωσης. Και αυτό φυσικά δε με κάνει και τον πιο κοινωνικό και συνεργάσιμο άνθρωπο που θα μπορούσατε να γνωρίσετε. Το αντίθετο. Με κανει μοναχικό, απόλυτο, αδιάλλακτο και φυσικά των άκρων. Ή του ύψους ή του βάθους, ή όλα ή τίποτα.

Στους δικούς μου ανθρώπους τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα αφού ανέκαθεν ήμουν πιο αυστηρός και κριτικός και ανέκαθεν αποτελούσαν και τα «εξιλαστήρια θύματα»  διοχέτευσης όλης αυτής της πίεσης. Το θέμα είναι ότι παλαιότερα η εκτόνωση μπορεί να γινόταν και στα διάφορα κουτουκάκια όπου με μπόλικο κρασί μοιραζόμασταν τους καημούς και αναστεναγμούς που λέει και το λαϊκό άσμα. Τώρα γίνεται με θυμό και καβγάδες. Όμως οι φίλοι γι’αυτό είναι δίπλα σου. Για να την πληρώνουν και να σε ανέχονται είτε είσαι απόλυτος, είτε κριτικός, είτε γκρινιάρης είτε ιδιότροπος, είτε μόνιμα κουρασμένος. Και γι’αυτό είναι πάντα λίγοι και καλοί, τρεις για την ακρίβεια, μπορεί και δύο, δεν ξέρω. Και όταν ένας φίλος σε συμβουλεύει, το λιγότερο που έχεις να κάνεις είναι να σκεφτείς πολύ καλά τα λεγόμενά του ανεξαρτήτως του τρόπου που στα μεταφέρει. Μην κολλάς στον τρόπο ηλίθιε, κράτα την ουσία και να θυμάσαι πως το κακό περιτύλιγμα δε σημαίνει σε καμία περίπτωση έλλειψη κατανόησης ή απουσία συμπαράστασης.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν τα τριήμερα αφήνοντας τελευταίο να σας αναφέρω το χειρότερό μου μειονέκτημα, τον εγωισμό. Ω ναι, αυτός ο γαμημένος εγωισμός που τόσο με ταλαιπωρεί και τόσο μου έχει στοιχίσει σε όλους τους τομείς της ζωής. Εντούτοις, όσες φορές και αν έχω σπάσει τα μούτρα μου, αυτός δε λέει να φύγει. Φιλτράρει τις περισσότερες αποφάσεις που παίρνω και ευθύνεται για πολλά δεινά που κουβαλάω. Έτσι και μου τσιγκλήσεις τον εγωισμό μου, έτσι και αισθανθώ για τον οποιοδήποτε λόγο ανεπιθύμητος, έφυγες με ταχύτατες διαδικασίες και ας είσαι ο ένας από τους τρεις πολύτιμους εναπομείναντες. Ίσως είναι ένας μηχανισμός άμυνας που υποσυνείδητα αναπτύσσω για να μην έχει κανείς πρόσβαση στα πολύτιμα και ευαίσθητα data μου, ίσως ταυτίζω τον εγωισμό με την περηφάνεια (μεταξύ μας ακόμα δεν έχω καταλάβει τη διαφορά τους). Το σίγουρο είναι ότι αυτή η άμυνα θα συνεχίσει να μου στοιχίζει, και με μαθηματική ακρίβεια με κόβω στα εβδομήντα μου να κάθομαι σε ένα παγκάκι γηροκομείου έχοντας στο ένα χέρι τον ουροκαθετήρα και στο άλλο τα exelon μπας και θυμηθώ τι αξιόλογο έκανα στη ζωή μου. Όμως το ξεκαθάρισα απ΄την αρχή. Είμαι δύσκολος και ιδιότροπος άνθρωπος. Έχω υποθέτω και κάποια καλά που δεν είναι επί της παρούσης. Τα κακά είναι αυτά που ακούστηκαν και τα κακά είναι αυτά που με/σε παίδεψαν τελευταία. Μάθε με έτσι, αποδέξου με έτσι, ή απλά φύγε.

101

f9af6d883e28c0cb5d18798f3aeea211

Η κυρία Π ήταν 100 ετών και εκτός από μία ήπια υπέρταση και μία ήπια νεφρική ανεπάρκεια, κρατιόταν για την ηλικία της πολύ καλά. Ζούσε περιτριγυρισμένη από παιδιά και εγγόνια που πολύ τη φρόντιζαν και την αγαπούσαν. Περιπατητική και κοτσωνάτη στο σπίτι, το μόνο που πρόδιδε μερικές φορές την ηλικία της ήταν η άνοια. Άλλες φορές σατίριζε και σχολίαζε τα πάντα και άλλες φορές χανόταν στους λαβυρίνθους του μυαλού της και δεν αναγνώριζε ούτε τα παιδιά της.

Η κυρία Π πριν ένα μήνα σκόνταψε στο σκαλί του σπιτιού και έσπασε το αριστερό της ισχίο. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο μας και υποβλήθηκε επειγόντως σε ολική αρθροπλαστική. Ήταν μία δύσκολη και χρονοβόρα επέμβαση από την οποία εξήλθε με 21 αιματοκρίτη. Παρολαυτά, όταν συνήλθε από την αναισθησία, η γιαγιά κατέπληξε τους πάντες με τη διαύγεια πνεύματος και την απίστευτη θέληση της για ζωή. Εγώ θα ζήσω διαλαλούσε στην εγγόνα της και γελούσε.

Τα προβλήματα ξεκίνησαν περί τη δεύτερη μετεγχειρητική μέρα όταν η ήπια νεφρική ανεπάρκεια άρχισε να επιδεινώνεται. Λίγο το διεγχειρητικό stress, λίγο η πτώση του αιματοκρίτη και της πίεσης, προφανώς ζόρισαν τα νεφρά. Και κάπου εδώ κλήθηκα εγώ ως παθολόγος, καθώς και ένας νεφρολόγος για μία από κοινού θεραπευτική παρέμβαση.

Πίστευα πως ο νεφρολόγος θα πρότεινε κατευθείαν αιμοκάθαρση μπας και δοθεί κάποιος χρόνος στα νεφρά να ανακάμψουν. Το έχω ξαναζήσει άλλωστε το σενάριο αυτό και συνήθως μετά από 3-4 συνεδρίες η νεφρική λειτουργία αποκαθίσταται. Εντούτοις και προς μεγάλη μου έκπληξη θα έλεγα, ο συνάδελφος στηριζόμενος κυρίως στην ηλικία της ασθενούς, έδωσε πολύ μικρό ποσοστό επιβίωσης (γύρω στο 10%) κατά την αιμοκάθαρση, προδικάζοντας φυσικά την άρνηση των  συγγενών να υποβληθεί η γιαγιά σε οποιαδήποτε τέτοια συνεδρία. Εγώ πάλι θεωρούσα πως μια τέτοια συνεδρία ήταν και η μοναδική ελπίδα της γιαγιάς να ζήσει και έπρεπε να εξαντλήσουμε ακόμα και αυτό το μικρό 10%!

Τις επόμενες δεκαπέντε ημέρες βίωσα το απόλυτο δράμα. Να προσπαθώ μάταια να καταφέρω το θαύμα με όλους τους τρόπους πλην της αιμοκάθαρσης, όμως με μία κρεατινίνη πια κοντά στο 6,5 δε σε σώζει κανένα διουρητικό και καμιά ντοπαμίνη. Και κάθε μέρα που περνούσε ήθελα να μιλήσω ανοιχτά στους συγγενείς, να τους εξηγήσω πως η γιαγιά θέλει να ζήσει και στο κάτω κάτω, αν είναι να πεθάνει, ας πεθάνει ηρωικά κατά την προσπάθεια θεραπείας της στο μηχάνημα της αιμοκάθαρσης και όχι στο κρεβάτι της απλά αναμένοντας το μοιραίο.

Δεν είπα τίποτα. Και δεν είπα διότι πρώτον αυτό θα αναιρούσε το συνάδελφο νεφρολόγο φέρνοντάς με σε ανοιχτή σύγκρουση μαζί του και δεύτερον διότι πολύ απλά θα προκαλούσα ισχυρές τύψεις στο συγγενικό περιβάλλον. Και πραγματικά δεν έφταιγαν αυτοί. Οι γιατροί θα έπρεπε να έχουμε τύψεις από κοινού, καταρχήν διότι αγνοήσαμε την επιθυμία της γιαγιάς να ζήσει και κατά δεύτερον διότι εμείς ήμασταν αυτοί που δίνοντας έμφαση στο 80% ποσοστό θανάτου αγνοήσαμε παντελώς το 10% ποσοστό επιβίωσης. Στις 07/12/2010 η κυρία Π κατέληξε. Σήμερα θα έκλεινε τα 101.

 

ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

videoblocks-3d-animation-of-a-hiv-virus-on-a-white-background-with-alpha-channel_siilicfzz_thumbnail-full01

Φανταστείτε ένα κοντέρ που στη μία του άκρη να γράφει αγάπη και στην άλλη μίσος, παραδίπλα άλλο ένα που στη μία του άκρη να γράφει δυστυχία και στην άλλη ευτυχία, παρακάτω ακόμα ένα που στη μία του άκρη να γράφει ψεύτικος και στην άλλη αληθινός. Φανταστείτε τώρα ένα δωμάτιο με άπειρα τέτοια κοντέρ, κοντέρ αντιθέσεων, των οποίων η βελόνα γέρνει πότε προς τη μία και πότε προς την άλλη μεριά ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες που βιώνουμε. Αναλογισθείτε πραγματικά πόσα τέτοια πολλά άσπρα-μαύρα υπάρχουν στον καθένα μας. Εύσπλαχνος-άσπλαχνος, τσιγκούνης-σπάταλος, ευχάριστος-δυσάρεστος, πλούσιος-φτωχός, φίλος εχθρός. Αυτή είναι η ζωή μας! Ένα μάτσο από κοντέρ που συνιστούν εκφάνσεις του εγώ μας, ένα σύνολο μετρήσεων με μεγάλο εύρος κατανομής μεταξύ ελαχίστης και μεγίστης τιμής, ώστε κάθε άνθρωπος τελικά να είναι μοναδικός.

Ένα ειδικό κοντέρ γράφει Υγεία. Είναι ειδικό διότι σε πολλές περιπτώσεις αν αυτό τήνει στο μηδέν, συμπαρασύρει προς τα κάτω αυτόματα και τα υπόλοιπα. Και αυτό συμβαίνει πολύ γρήγορα. Μερικές φορές σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τη μία στιγμή είσαι ο ευτυχής οικογενειάρχης που αγαπά και βοηθά τον κόσμο όλο και τη άλλη χάνεις τη γη κάτω απ’τα πόδια όταν σου ανακοινώνεται ότι έχεις καρκίνο ή σκλήρυνση κατά πλάκας ή πλαγία μυατροφική σκλήρυνση ή εν πάσει περιπτώσει οτιδήποτε ανίατο. Δύσκολο να το συνειδητοποιήσεις και επώδυνο να το αποδεχτείς. Αυτό που κάποτε το έβλεπες στα ΜΜΕ ή το διάβαζες στα βιβλία, αποκτά ύλη, σάρκα και οστά σε δικούς σου ανθρώπους. Ζωντανεύει και αρχίζει να εμφανίζει όλες εκείνες τις εργαστηριακές εξετάσεις και συμπτώματα που υπογράμμιζες με φωσφοριζέ μαρκαδόρο για την εξεταστική. Και συνειδητοποιείς πως αυτό που για σένα ήταν επτά σελίδες στον δεύτερο τόμο παθολογίας, για τους ασθενείς είναι ο τρόπος ζωής τους.

Για σένα γράφω φίλε μου, κολλητέ μου, πατέρα μου και αδερφέ μου. Εσένα που με συμβούλευες πάντα στα δύσκολα, εσένα που ήσουν (και είσαι) πρότυπο αναφοράς, πρότυπο προγράμματος, πρότυπο δουλειάς, πρότυπο διασκέδασης. Η μοίρα δε σου φέρθηκε σωστά. Δεν ξέρω τι να κάνω και πώς να αντιδράσω. Ψάχνω να βρω τρόπους να σου γλυκάνω ένα πικρό χάπι που δεν κατεβαίνει με τίποτα. Το στάδιο της ανακοίνωσης όμως είναι πολύ δύσκολο και η αλήθεια είναι πως δε χρησιμοποίησα καμία σάλτσα υπεκφυγής. Αισθάνομαι λίγο άσχημα γι’αυτό. Σου είπα τις πιθανότητες και την έκβαση της νόσου στο μπαμ μπαμ! Νομίζω πως ο χαρακτήρας σου είναι τέτοιος που αντέχει την αλήθεια κατάμουτρα ακόμα και αν αυτή αφορά στον ευαίσθητο τομέα της Υγείας. Ελπίζω να έπραξα καλά. Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα. Και θα σου απαντήσω αμέσως:

Ίσως αποξενωθείς για ένα χρονικό διάστημα σε μια προσπάθεια εσωτερικής σου ανασυγκρότησης. Θα το καταλάβω και θα το σεβαστώ. Θα εκπλαγώ μάλιστα αν δεν το κάνεις! Μέρα με τη μέρα όμως θα επιστρέψεις στους προηγούμενους ρυθμούς σου. Αλήθεια στο λέω! Είμαι τόσο μα τόσο σίγουρος! Είναι αποτέλεσμα φυσικής επιλογής  βλέπεις, το μυαλό σου, η ψυχή σου, το σώμα σου να προσαρμοστούν όλα ταχύτατα στις νέες συνθήκες με απώτερο και ιερό σκοπό την επιβίωση. Έτσι, το φορτίο που σηκώνεις μπορεί να είναι βαρύ όμως εσύ θα μπρατσώσεις περισσότερο και δε θα σε κουράζει πια. Το χάπι που καταπίνεις μπορεί να είναι πικρό, όμως όπως συμβαίνει και με τον πικρό καφέ, θα το συνηθίσεις διότι πολύ απλά θα κόψεις εντελώς τη ζάχαρη. Τα κοντέρ σου θα αρχίσουν πάλι να ανεβαίνουν και θα σταθεροποιηθούν σε νέες τιμές, διαφορετικές από τις προηγούμενες, προαναγγέλοντας ουσιαστικά την Ανάσταση ενός άλλου εαυτού. Και εκεί που θα μυρίζεις τη βροχή διαφορετικά, εκεί που θα γεύεσαι τον καφέ διαφορετικά, εκεί που θα παρατηρείς τα αστέρια απ’το μπαλκόνι σου διαφορετικά, θα συνειδητοποιήσεις πως πολύ απλά, ζεις διαφορετικά. Θα είσαι ένας άλλος άνθρωπος. Ένας καλύτερος άνθρωπος γιατί για πρώτη ίσως φορά, όλα σου τα αισθητήρια θα αξιοποιούν στο έπακρο το μεγαλύτερο δώρο που σου δόθηκε ποτέ. Τη Ζωή! Θα είμαι δίπλα σου φίλε μου! Και λόγω τιμής, όλα θα πάνε καλά!

ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Ethanol
Δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις ποτέ να προσεγγίσεις την Ευτυχία. Το αντίθετο πάντως, μια χαρά το κατάφερες ως τώρα. Μία μπρος, μία πίσω, μία κρύο, μία ζέστη, δεν είναι η πρώτη φορά που αντιδράς κατά αυτό τον τρόπο. Και είναι κάτι που δε θα μπορέσεις ποτέ να το εξηγήσεις ούτε κατάματα, ούτε στο blog. Γύρισες σπίτι και σκέφτεσαι το επόμενο βήμα. Και υπό την επίρρεια της αιθανόλης και της δυνατής μουσικής στα ακουστικά, αυτό το επόμενο βήμα φαίνεται τόσο εύκολο. Όμως χωρίς το αλκοόλ είσαι ένας φοβιτσιάρης. Τι γουστάρεις; Ε κάντο ρε! Πάψε να αναλογίζεσαι τη δράση-αντίδραση. Πάψε να σκέφτεσαι επιτέλους την επόμενη μέρα. Πόσο σου έχει στοιχίσει αυτή η επόμενη μέρα; Πόσα σου ναι έχει κάνει «ίσως» και πόσα σου «ίσως» έκανε «όχι»; Ξέρω τι συμβαίνει. Φοβάσαι τις υποχρεώσεις και τους συμβιβασμούς. Φοβάσαι μη τυχόν σε σηκώσουν από τον πορτοκαλί σου καναπέ, μη τυχόν και καταφέρουν και σε βγάλουν απ’τα 75 τετραγωνικά που οχυρώνουν την απογευματινή σου απραξία. Και αυτή η απραξία έχει αποκτήσει διαστάσεις μιζέριας, για να μην πω τεμπελιάς. Ως πότε σκοπεύεις να τη συνεχίσεις; Προχώρα λίγο παραπέρα ντε και ας μην είσαι για όλα 100% σίγουρος. Είναι ποτέ κανείς σίγουρος για όλες τις κινήσεις του; Όχι. Πρέπει να πάρεις τα ρίσκα σου. Άιντε, κουνήσου!

ΘΑ

3165681_orig

Και κάπως έτσι έφυγε και το 2009. Πήρε τα καλά και τα κακά μαζί του και έγινε και αυτό παλιές φωτογραφίες σε άλμπουμ, παλιές εγγραφές σε blog και παλιά στολίδια στη Χριστουγεννιάτικη κούτα που μόλις ξαναέβαλα στο πατάρι. Ο νέος χρόνος μπήκε πραγματικά για τα καλά. Και είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι από εμάς ακόμα δεν πήραμε πρέφα πως δεν πέρασε απλά ένα έτος απ’το 2009, αλλά μια ολόκληρη δεκαετία απ’το 2000. Και έλα και πες μου εσύ που με διαβάζεις πότε πρόλαβαν δέκα χρόνια και έγιναν αέρας. Έτσι! Ένα πουφ και από 25 γίναμε 35!

Νέα σχέδια και προσδοκίες ήδη εμφανίστηκαν στο προσκήνιο. Νέα «ΘΑ» κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους και έρχονται τα άτιμα να αθροιστούν με τα αντίστοιχα παλιά, εκείνα που κάναμε στην αρχή του 2009 και εξακολουθούν ως και σήμερα να παραμένουν «ΘΑ». Και κάθε Γενάρη οργανώνουμε πλάνα, καταστρώνουμε σχέδια και ποιος ξέρει τελικά ποιο απ’όλα τα «ΘΑ» θα υλοποιηθεί μέσα στο 2010 και ποιο θα πάρει για ακόμα μια χρονιά παράταση. Και τα περισσότερα απ’όλα είναι «ΘΑ» ηλίθια και ανούσια. Δε λογαριάζουν τον ξενοδόχο. Και ξενοδόχος σε τούτη τη μικρή και δανεική ζωή, είτε το θέλετε είτε όχι, είναι μόνο η Υγεία. Ναι. Αυτή η χιλιοειπωμένη λέξη που ποτέ δεν αναγνωρίζουμε την αξία της εκτός και αν τη χάσουμε ή κινδυνεύσουμε να τη χάσουμε. Αυτή, που όσο μεγαλώνουμε τόσο λιγότερο δεδομένη, αυτούσια ή ακέραια παραμένει.

Μια ευχή λοιπόν θα γράψω σε αυτή την πρώτη εγγραφή του 2010. Υγεία και μακροζωΐα σε όλους σας. Όλα τα άλλα αργά ή γρήγορα (είπαμε, η ταχύτητα δεν παίζει ρόλο) έρχονται. Καλή χρονιά!

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ MARLBORO

1976 Come to Marlboro Country

Θα πρέπει να είσαι εντελώς ηλίθιος για να μην έχεις καταλάβει ακόμα τίποτα. Όλα είναι ζυγαριά . Και στη συγκεκριμένη ζυγαριά από τη μία είναι το Χρήμα και από την άλλη η Υγεία. Ο λόγος για την 1η Ιουλίου και την έναρξη εφαρμογής του περιβόητου νόμου 3730/2008 περί «προστασίας ανηλίκων από τον καπνό και τα αλκοολούχα ποτά και άλλες διατάξεις». Είναι φανερό πως η κυβέρνηση δεν έχει πάρει ακόμα σαφείς αποφάσεις για το ποια πλευρά θα στηρίξει! Από  τη μία δεν είναι έτοιμη να χάσει τις πλουσιότατες φοροεισπράξεις προερχόμενες από το εμπόριο του καπνού αλλά και απ’την άλλη θέλει να κρατήσει ένα profile σύμφωνο με τις προδιαγραφές της ΕΟΚ και ευαισθητοποιημένο προς την Υγεία του Έλληνα πολίτη (α ρε Αβραμόπουλε πόσο ωραία τα λες!). Από τη μία τίθεται σε εφαρμογή ο αντικαπνιστικός νόμος, απ’την άλλη όμως όπως διάβασα και στο blog του Γιάννη Δ, μια χαρά συνεχίζονται οι επιδοτήσεις για την υποστήριξη των καπνοπαραγωγών.Τα παραθυράκια του νόμου που ήδη άρχισαν να αναδύονται (στο κυλικείο του νοσοκομείου που εργάζομαι το κάπνισμα θεωρείται με στάμπα νόμιμο) καταλαβαίνετε πως είναι σκόπιμα και προκλητά από την ίδια την κυβέρνηση και αποδεικνύουν λιτά και αυταπάγγελτα την αδυναμία της ζυγαριάς να γύρει ικανοποιητικά προς την πλευρά της Υγείας. Με άλλα λόγια, το ελληνικό κράτος ακόμα δεν έχει βρει εναλλακτικά εισοδήματα που θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις τεράστιες καπνο-φοροεισπράξεις που θα χάσει από την αυστηρή εφαρμογή του νόμου και γι’αυτό  πολλές φορές θα κάνει έμμεσα ή άμεσα τα στραβά μάτια στις όποιες παραβάσεις του. Και αν θέλετε να το προχωρήσουμε και λίγο παραπέρα και ας με πείτε και φαντασιόπληκτο, είναι απλά θέμα χρόνου η ανάδυση ενός νέου οργανωμένου κυκλώματος παραοικονομίας, όπου οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς θα κάνουν για 30 αργύρια ολίγον τι τα στραβά μάτια στα όποια ατοπήματα υποπέσουν τα νυχτερινά κέντρα.

Για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως η υγεία όμως, χρειάζονται δραστικά μέτρα και όχι ημίμετρα του κώλου που παίζουν απλά το ρόλο βιτρίνας. Και επειδή η κυβέρνηση μάλλον δε δύναται ή δε θέλει να προβεί σε αυτά τα δραστικά μέτρα (πχ να βάλει λουκέτο στις καπνοβιομηχανίες ή να χαρακτηρίσει το κάπνισμα παράνομο) η σκυτάλη περνάει σε σένα και σε μένα, σε εμάς. Δύσκολοι οι καιροί για καπνιστές το ομολογώ και ακόμα πιο δύσκολοι για αντικαπνιστές! Και η ουσία τελικά, αν και είναι σαφής και ξεκάθαρη, είναι τόσο δύσκολο να την αντιληφθούμε σε όλη της το μέγεθος και με το δεός που της αρμόζει. Και η ουσία είναι πως η Υγεία είναι αγαθό πολύτιμο και ιερό! Ναι, ξέρω, ακούγεται τόσο μα τόσο κλισέ. Όμως σας μιλάει ένας άνθρωπος που ασχολείται με την Υγεία και έχει δει όλες τις θεωρητικολογίες περί επιπτώσεων του καπνίσματος στην πράξη.

Και ομολογώ λόγω τεράστιου εθισμού στη νικοτίνη, αν δε σε έχουν ήδη τρομοκρατήσει τα στατιστικά στοιχεία, ή οι νεκροτομικές εικόνες των πνευμόνων και των στεφανιαίων αγγείων πριν και μετά το κάπνισμα, μάλλον δε θα τα καταφέρω ούτε και εγώ με τούτη εδώ την εγγραφή. Και να σου πω την αλήθεια, δε με καίει και τόσο. Στο κάτω κάτω της γραφής η ζωή είναι δώρο δικό σου, κατάδικό σου, και εφόσον είσαι άνω των 18, έχεις κάθε δικαίωμα να της φέρεσαι όπως εσύ γουστάρεις, να την τιμάς ή να την υποτιμάς και να τη σέβεσαι ή όχι. Ποιος είμαι εγώ λοιπόν που θα διακόψω τον οργασμό της πρώτης πρωινής σου τζούρας; Εσύ και μόνο εσύ έχεις ήδη επιλέξει να πεθάνεις με έναν από τους ποικίλους χίλιους τρόπους θανάτου που σου προσφέρει το συστηματικό κάπνισμα.

Και ως εδώ όλα καλά. Τα πράματα όμως περιπλέκονται αν αναλογιστεί κανείς πως το τσιγάρο βλάπτει όχι μόνο τον ενεργητικό αλλά και τον παθητικό καπνιστή. Και ακριβώς για αυτό το λόγο εκνευρίζομαι ελεεινά με κάτι θρασύτατους καπνιστές τύπου Λιάνα Κανέλλη που βροντοφωνάζουν περί παραβίασης της ατομικής ελευθερίας και υποβιβασμού της προσωπικότητάς τους όταν οι ίδιοι δε σέβονται καν τους γύρω τους (για να μην αναφερθώ στον εαυτό τους).Τους φερόμαστε λέει σα β προσωπικότητες, του πεταματού ένα πράμα, ενώ θα έπρεπε λόγω των φόρων που καταβάλουν αγοράζοντας ένα πακέτο θανάτου να τους κάνουμε και τεμενάδες! Εσείς αλήθεια σέβεστε τα παιδιά σας όταν φουμάρετε μπροστά τους και μετά τα τρέχετε με βρογχίτιδες στα νοσοκομεία; Και πώς αισθάνεστε όταν ξεκινούν το κάπνισμα από τα 14 διότι πολύ απλά μιμούνται εσάς; Εσείς σεβαστήκατε εμένα που από την τσιγαρίλα σας αρρώσταινα κάθε φορά που έβγαινα βράδυ; Γιατί λοιπόν να σεβαστώ εγώ τα δικαιώματά σας; Εσείς είστε αυτοί που πρέπει να διασκεδάσετε όπως εγώ και όχι εγώ όπως εσείς. Και ναι, εσείς είστε οι ηλίθιοι που καπνίζετε κάθε φορά μπροστά μου όπως εγώ είμαι ο πανηλίθιος που κάθε φορά στο όνομα της φιλίας και της παρέας το δέχομαι. Ως εδώ όμως. Πάρτε τα φούμαρά σας, απομακρυνθείτε από μένα και ψοφήστε όπως ακριβώς εσείς επιλέξατε, όπου ακριβώς επιλέξατε, στη μοναδική χώρα στο σύμπαν που η φύση συναντά το κάπνισμα σαν κάτι το απόλυτα υγιές: welcome to Marlboro country!